Raphaël Haubourdin, misschien ken je hem wel – al schatten we de kans eerder klein in – als frontman van de ondertussen ter ziele gegane postpunkband Organic. Tegenwoordig is hij de bezieler van Kinex Kinex. Dat bracht voorlopig al een paar – eveneens onopgemerkte – releases. Onbekend betekent evenwel niet dat je het geen kans moet geven, luister bijvoorbeeld eens naar Able To Love dat met het beste van Dirk Ivens flirt. Voor wie die naam niets zegt: hij is één van de pioniers van de EBM en voor wie ook dat onverstaanbaar Chinees is, een genre dat hoogtij vierde in de eighties met als commerciële – en wellicht artistieke – hoogtepunt Front 242.
Dit maar om te zeggen dat Kinex Kinex in het kielzog van de koude jaren 80 zit. Daar is niks mis mee, zeker niet als het een hypnotiserend nummer oplevert als War? Me Too. Uiterst dansbaar en zwevend tussen minimal wave en dark disco en een nummer dat kan aanslaan bij een publiek dat niet vastgeketend zit aan het verleden, want hoe heerlijk swingt dit. Eentje om op te dansen en je zorgen te vergeten, ook al heeft de track een boodschap die alfamannetjes en vrouwtjes die denken dat oorlog het nieuwe normaal is, een goed gerichte rochel in het gezicht bezorgt. Zo hoort het en het levert nog een goede track op ook. Dubbele winst dus.
