Heeft er – op Arno Hintjens na – iemand in dit land meer een eigen stem dan Raymond van het Groenewoud? Ondertussen 75, onlangs eens in het nieuws geweest door een verloren gitaar, maar vooral één van de grootste iconen van dit land. Niemand die ironie, zelfspot en melancholie beter kan doen versmelten dan nonkel Raymond.
Vogels is een samenwerking met Froze en laat dat het alter ego zijn van Fritz Tavernier, zoon van Lieven Tavernier die op zijn beurt de componist is van bijvoorbeeld De Eerste Sneeuw, wat onsterfelijk de Vlaamse eeuwigheid ingezongen werd door Jan De Wilde.
Is er tegenwoordig nog een verschil tussen kleinkunst en Vlaamse hiphop? Op een paar beats na misschien, maar voor de rest is het poëtisch wegdromen op de tonen van je eigen taal. En dat is wel het minste wat je kan zeggen van Vogels. Een liedje over liefde en, je raadt het al, vogels. Een liedje waar je (bijna) tranen van in de ogen krijgt. Zo schoon, ja…