“We kijken er al naar uit als een klein kind dat aftelt naar de cadeautjes die de Sint gaat meebrengen! En ook wij hopen dat we braaf geweest zijn. Dan kan die ‘monumentale val’ eerder en vooral een monumentale muzikale overwinning vol lekkere prijsbeesten worden. Ja, dat durven we nu toch wel voorzichtig voorspellen”, zo schreven we na het horen van de single Whisperbox. We zijn braaf geweest en de voorspelling kwam uit. Het debuutalbum The Monumental Fall van de Insolitus zag het daglicht in de staart van oktober, net voor Halloween, en de band doet meer dan bevestigen met een ronduit magistraal debuut. Misschien mogen we zelfs gewagen van een meesterwerk?
Of hoe Kaatje Desmet (gitaren), Fré Clement (gitaren), Floren Van Stichel (gitaren en achtergrondzang), Dries Claeys (drums) en Leslie Stroobant (stem), samen Insolitus, de lat heel erg hoog hebben gelegd met deze monumentale release, zelf een standaard zettend, met hun unieke blend van symfonische metal en power metal, soms innig verstrengeld met thrash en zelfs een vleugje pop. Een geniale mix.
The Monumental Fall werd een feest aan gulle gloeiende en gierende gitaren, prompte, hyperstrakke top-notch percussie en met de geweldige keel van Stroobant aan boord, niveau wereldklasse. Punt. Op hun debuut trakteert de band ons op geniale composities en geweldige ingenieuze melodielijnen, in een glasheldere productie. Een plaatje om vingers en duimen bij af te likken (en bij te headbangen, dat ook wel!).
Crossing Voyage knalt de plaat nogal pompeus op gang met een ongelooflijke drive en aan een rotvaart, meteen wordt alles uit de kast gehaald. Het is behoorlijk druk in deze compositie en je komt eigenlijk oren te kort. Barstend van de bombast met knallende drums, een geniale gitaarlijn, nog meer percussiegeweld, en ongelooflijk krachtige zanglijnen van Leslie Stroobant, meteen in volle glorie. Cleane vocalen, wat meer ruigere zang en grunts, terwijl de gitaren alweer en ander thema inzetten, of hoe binnen deze track meerdere melodieën en thema’s elkaar kruisen, zonder dat het storend wordt. Crossing Voyage klinkt behoorlijk overweldigend. En ook: gewoon ronduit geniaal en lekker.
Of we instant fan zijn van A Dream Resonance? Misschien wel, ja! Een geniaal aanstekelijke gitaarlijn als gids, te midden van gulle gitaarmuurtjes die al snel volgen, een hitsig drumritme en krachtige vocalen, en een geweldige vibe. Alleen al die sublieme gitaarriff maakt de song de moeite waard, al krijg je dan dus als bonus nog zoveel meer natuurlijk. Lekker! Ook Reclaim the Flame is een absoluut snoepje, bijna de perfecte heavy popsong, of is het toch poppy metal. Machtige vocalen ook weer, in de lagere en hogere regionen. Stroobant kan alles met die stem. En wat is het ook hier genieten van dat lekkere gitaarwerk, en de performante percussie die net niet té aanwezig is. Een favoriet, sowieso! In Search For sleept zich donker en duister voort op groezelige gitaren, Stroobants die rauwe, grauwe vocalen en grunts combineert, met prachtige imposant heldere zangpartijen. En ook hier weer een fijn gitaarfeest.
De eerste noten van Leap of Life kondigen zich aan als een typische Iron Maiden-song. En die vibe zit er verder ook wel een beetje in, zeker ook bij het gitaarwerk. Misschien wel een bedoelde knipoog naar de koningen van NWOBHM, maar het is helemaal geen Maiden natuurlijk, maar vintage Insolitus, of wat dacht je? Natuurlijk begint Bruce Dickinson niet te kelen maar het veelzijdige stemgeluid van Stroobant is minstens even indrukwekkend, ook hier weer. En wedden dat Maiden toch ook wat jaloers gaat zijn op deze killertrack?
Tribale drumslagen van Dries Claeys, een heldere gitaarlijn die het thema zuiver speelt, een nano-seconde rust en dan knalt Beneath a Thousand Eyes écht op gang, met mokerslagen en gitaarpracht, waarop de stem invalt. En meteen wordt tempo gemaakt, en geweldig krachtig gezongen. Drukke drums, Stroobants die zijn gruntstem opzet, om dan weer helder te zingen, vaak meerstemmig, zoals wel vaker op deze plaat. Heerlijk helder gitaarwerk, een ook zalige gitaargroes. Opnieuw zo’n zalige track, maar bulkt de plaat daar niet van eigenlijk?
Moeten we onze lofzang voor Whisperbox, dat eerder als single uitkwam nog herhalen? Natuurlijk wel! Een spokende melodie en een brok massieve energie staat ons te wachten. Ingeleid door belletjes knalt de song zich op gang met een overheerlijke drive, geweldig en gul gitaargeweld, lekkere soli incluis en met de potige drums van Claeys die alles bij elkaar houden. Zoals we al eerder schreven wordt ook hier gretig en snedig gemusiceerd, met geniale riffs en Stroobants vocalen zijn weer machtig en indrukwekkend. Heel even moesten we aan Geoff Tate (Queensrÿche) in betere dagen denken, maar er is vooral de gelijkenis met die andere geweldige vocalist Zachary Stevens (Circle II Circle en vooral Savatage), ook elders op deze fijne plaat. En sowieso gaan fans van Savatage, Circle II Circle en Nevermore of nog Threshold genieten van deze track én de hele knappe plaat en de sound van Insolitus. Zeg dat wij het gezegd hebben.
The Dying Light of Day is een welgekomen feestelijk huwelijk tussen symfonische metal, power metal en thrash metal. Met een orkestrale intro, waarbij we elke moment de stem van Simone Simons verwachten. Net dan gaat de song niet de Epica-richting op, of toch niet helemaal, met eventjes een uitstapje richting Metallica, dan toch weer de ingenieuze unieke Insolitus-kaart trekkend. Stevige gitaren, onverbiddelijke riffs, veel drumgeweld, ruige vocalen, maar ook kristalheldere zang en fijne gitaarlijnen, en veel machtige melodielijnen. Alweer een tour de force om u tegen te zeggen. Of het ook wat minder ingewikkeld en complexloos kan? Jawel, met het potige Soar zet Insolitus een meer rechttoe rechtaan song op de plaat. Stevig knallend, met een stevige drive en behoorlijk wat heavyness, daar is ook niets mis mee natuurlijk. Misschien niet ons favoriete nummer van de plaat, maar ook binnen deze gebalde knaller proef je de typische Insolitus-ingrediënten.
Met nog één song te gaan zet Of Time and Change de finale in van het monumentale visitekaartje van Insolitus. Een drumpartij van Claeys, heldere gitaren die het thema inzetten, begeleid door heerlijk shreddend geweld, waarop de meesterlijke keel van Stroobant invalt. Net als Reclaim the Fame durven we deze fijne song ook klasseren als poppy heavy metal, met de beste bedoelingen. Nog zo’n lekker snoepje op deze plaat.
The Monumental Fall, de titel track, kwam uit als eerste single. Toen onze éérst kennismaking met Insolitus. Natuurlijk waren we toen meteen laaiend enthousiast. Wat een fenomenale compositie is dit ook. Toch? “In amper vijf minuten tijd presenteert de band ons een gebalde epic om u tegen te zeggen; met heerlijke melodieën, zuivere zanglijnen en goed gemikte grunts, hyperstrakke percussie en met absoluut heerlijke gitaarpartijen. We horen wat gekraak en dan knallen de drums de killertrack op gang. Het gaspedaal wordt dan niet meer gelost en je komt eigenlijk oren te kort in deze geweldig opgebouwde compositie, waarin veel gebeurt, zonder dat dat te druk of storend wordt”, we herhalen het graag. Er aan toevoegend dat we toen al instant fan werden van deze band en hun unieke sound. Graag herhalen we dat Stroobants vocalen ons hier aan zowel Glynn Morgan als Damian Wilson doen denken, beiden verbonden geweest als vocalist aan het onvolprezen Threshold. Nog even onszelf citeren: “Krachtig, stevig, snel en vinnig en met prachtige melodielijnen. Hallelujah.”
Voor fans van Avantasia, Epica, Dream Theater, Threshold, Vanden Plas, Insomnium, Nevermore, Savatage, Circle II Circle,… is The Monumental Fall van Insolitus een absolute must. En voor alle metalheads en melomanen natuurlijk. Want deze band en het geweldige plaatje dat ze hebben gemaakt, moet je absoluut ontdekken. Punt.
