We schrijven het iedere keer, dus er zal wel iets van zijn, maar Gazer Tapes is nog altijd één van de fijnste labels van dit land als het op indie aankomt. Een naam die even breed gaat als het genre zelf, maar vaak met muziek die zijn wortels vindt in de jaren 90. Of voor wie nog niet mee is, stammend uit tijden waarin bands als Pavement, Sebadoh of Built To Spill de klinkende namen waren waar de pientere muziekliefhebber mee uitpakte als hij serieus wilde genomen worden.
Nieuw bij het label is Runner Ups. Nou ja, nieuw is ten minste het project, want het gaat om Bram Van Gorp die deel uitmaakt van Poppel en laat dat nu ook de groep zijn van Gazer Tapes-baas Dries Hermans. Toeval bestaat niet in het leven, of toch weinig.
Het debuut van Runner Ups verscheen zoals de traditie dat wil bij Gazer Tapes op cassette. Gemixt door Bert Vliegen en gemasterd door Nico Jacobs. Naar eigen zeggen liet Bram zich inspireren door bands als Sparklehorse. Om maar te zeggen dat de triestheid altijd wel om de hoek loert, maar je kan er evengoed wat op dansen. Zo zijn die melancholische treurwilgen bij Gazer Tapes wel, want wie Gazer Tapes zegt, zegt ook altijd wel een beetje djingeldjangelmuziek.
Liedjes die opgenomen zijn in de zomer en één voor één iets persoonlijks weergeven. Soms vrij diep, want vaak kom je als luisteraar terecht in een dromerige sound die omringd wordt door melancholisch verderf. Bij momenten wat shoegaze-achtig waardoor je wel eens denkt aan The Telescopes, maar ook gewoon lekkere rock zoals Teenage Fan Club dat deed op Bandwagonesque. Liedjes waar je intens gelukkig van wordt. Muziekjes waar einzelgängers de handen voor in de lucht durven steken terwijl niemand het ziet.
Gazer Tapes: Facebook – Instagram
Het debuut van Runner Ups verscheen zoals de traditie dat wil bij Gazer Tapes op cassette. Gemixt door Bert Vliegen en gemasterd door Nico Jacobs. Naar eigen zeggen liet Bram zich inspireren door bands als Sparklehorse. Dit maar om te zeggen dat de triestheid altijd wel om de hoek loert, maar je kan er even goed wat op dansen. Zo zijn die melancholische treurwilgen bij Gazer Tapes wel, want wie Gazer Tapes zegt, zegt ook altijd wel een beetje djingeldjangelmuziek.
Liedjes die opgenomen zijn in de zomer en één voor één iets persoonlijks weergeven. Soms vrij diep, want vaak kom je als luisteraar terecht in een dromerige sound die omringd wordt door melancholisch verderf. Bij momenten wat shoegaze-achtig waardoor je wel eens denkt aan The Telescopes, maar ook gewoon lekkere rock zoals Teenage Fan Club dat deed op Bandwagonesque. Liedjes waar je intens gelukkig van wordt. Muziekjes waar einzelgängers de handen in de lucht voor durven te steken terwijl niemand het ziet.