Het oude Egypte en de mythologie, ze blijven bands inspireren. Je zou zelfs kunnen stellen dat het de bestaansreden is van een band als Ramses. De bandnaam verraadt het natuurlijk ook al. Desert Storm is de alweer derde plaat van het Nielse combo. Ook nu laat de band zich inspireren door deze thematiek.
Op Desert Storm wordt er stevig gerockt, met een aantal uitgekiende melodieën, niet altijd even origineel, maar wel goed gedaan. Toch zijn er ook wat mindere momenten. In een best lange zit van dertien nummers neemt de band ons mee op een reis door tijd en ruimte. Er wordt ons een sonische zandstorm beloofd. Maar dat blijkt soms eerder een stevige bries te zijn.
Dat aan Desert Storm hard gewerkt is, is duidelijk. De mix van stevige rock met prog-allures en metal werkt bij momenten best aanstekelijk en de band en producer doen er alles aan om het geheel zo kleurrijk mogelijk te doen klinken, waarbij zelfs een heus koor en een Xaphoon worden ingeschakeld.
De kwaliteit van de songs is jammer genoeg nogal wisselvallig en alhoewel opgenomen in de Rockstar Recording Studios, zoals met veel bravoure aangekondigd, klinkt de productie hier en daar wat dof en flets. Zo lijkt het of je bij Our King Is A Warrior naar een onafgewerkte demo aan het luisteren bent. Sowieso al niet het prijsbeest van het album wat ons betreft. Maar misschien zien wij dat verkeerd?
Zanger Marc Veirman beschikt over een krachtige keel en dat leidt tot mooie momenten zoals in Rising Sun, The Almighty King en zeker in de rustigere passages. Maar de stembeheersing of stemvastheid is niet altijd gegarandeerd. En in het slechtste geval doen de zanglijnen ons denken aan een zwaar verkouden Bruce Dickinson die Rob Halford naar de kroon poogt te steken. Maar soms zit Marc Veirmans ferme schreeuw volledig waar ie moet zijn, zoals duidelijk te horen is op Rising Sun. Zoals duidelijk te horen is op Rising Sun, voor ons hét prijsbeest van het album. Er wordt overigens fijn gemusiceerd op Desert Storm. Met sterke gitaren van Stefaan Lambrecht en Frank Deroubaix, prompt baswerk van Michel Hautier en dito drumwerk van Quinten Van Den Abeele.
Het album opent veelbelovend met de mysterieuze instrumental Ozymandias die je meteen naar het oude Egypte meeneemt, Rising Sun is een absolute knaller en schept (te) hoge verwachtingen voor de rest van het album. Die worden alvast niet ingelost door half geslaagde nummers als Words of Toth, Ramses II of het eerder vermelde Our King is A Warrior dat start als een hoorspel en vervolgd met Ministry-achtige repetitieve drums. Helaas bijzonder slordig gezongen en met een belabberde geluidskwaliteit. Queen of the Nile/ Ramses verdrinkt dan weer in clichématige melodieën en riffs, maar slecht is het niet.
The Almighty King heeft een geweldige vibe over zich, sleept zich heerlijk verder met af en toe snelle uithalen. Een aanstekelijke meezinger – dat refrein! – en een perfect stemgebruik hier. Osiris, Lord of Eternity heeft een hoog Iron Maiden-gehalte, de pompende bas incluis, zonder té clichématig te worden. Zeker behapbaar, al gaan de vocalen hier soms toch net iets te hard uit de bocht.
Journey to Heaven begint met sfeervolle keys en een akoestische gitaar, waarop tempo en power in de song komt. Het refrein is wat cheesy, en is dat een kinderkoortje? Niet bijster origineel, maar best wel lekker. Ramses II klinkt als een meezinger van Kiss zonder die typisch catchy melodie, of een metal ballad zonder vuist, het duurt ook gewoon veel te lang.
Voor een fraaie powerballad als Depths of My Soul mogen ze ons altijd wakker maken; een mooi akoestisch begin, sfeervolle keys, een knappe gitaarsolo met aanzwellende elektriciteit en spanning. Nog van dat, jongens. En ook The Sands of Time is een absolute topper. Hier klopt ook alles, een echte drie sterren-track. Machtige keys, heerlijke shredding, sterk met dat koor ook, en ook de stembeheersing is beter. De gitaarsolo is fantastisch. Of hoe de afsluiter van het album als échte killer toch wel wat meubelen redt.
Sterkhouders The Sands of Time, Rising Sun, The Almighty King, Depths of My Soul en ook die heerlijke instrumental Ozymandias hadden een erg sterke ep of mini-lp opgeleverd. Of waarom niet ook nog de Maiden-pastiche Osiris, Lord of Eternity eraan toegevoegd? Desert Storm heeft zeker enorm sterke momenten, zoveel is duidelijk. Check de plaat en oordeel vooral zelf!