Parade Ground, het blijft een moeilijk te omschrijven band, als ze al te omschrijven valt, want hun muziek voelt in de eerste plaats aan als een trip waar je je, zonder al te veel vragen bij te stellen, wil door laten meeslepen. Een reis doorheen waanzinnige zieleroerselen waarin je eigen ik geconfronteerd wordt met de donkerste kant van je ziel. Soms balancerend op het randje, maar eigenlijk vertolken ze niet meer dan de urgente kreet die iedere (normale) mens in zich voelt. Demonen die moeten uitgespuwd worden ook al zijn ze zwarter dan zwart, en daar choqueer je je medemens mee.
Opgericht in 1982 door de broers Jean-Marc en Pierre Pauly uit Brussel. Dadaïsme die vermengd werd met postpunk en synthpop. De twee kruisten vrij vlug het pad van Daniel B. en Patrick Codenys van Front 242, een samenwerking die tot op vandaag blijft duren. Ze waren één van de eerste bands bij PIAS (toen nog een indielabel dat bijvoorbeeld Dole of Siglo XX onder zijn hoede had). In 1987 verscheen hun debuut Cut Up waarop ze samenwerkten met Colin Newman, frontman van Wire. Niet iedereen beseft het, maar het is waarschijnlijk één van de beste (Belgische) platen ooit.
Daarna werd het stil. Eigenlijk te stil tot ze in 2007 hun tweede album Rosary uitbrachten. Geen synthpop meer, wel loodzware industrial. Combineer de twee en je hebt de Parade Ground van vandaag.
Door hun cultstatus is het aantal releases niet bij te houden. Nieuw in het rijtje is Strange World, de track die op Cut Up stond en die je op deze release in vier compleet verschillende versies vindt.
De eerste versie is een People Theatre’s Crash Mix waarin het origineel aangedikt wordt met allerlei dance-elementen zonder de melancholie die het nummer typeert uit het oog te verliezen. Het bewijs dat muziek de beste drug is die er bestaat en de injectie die je nodig hebt om op je benen te blijven staan. Opzwepende new wave dat heerlijk flirt met Euro-disco invloeden.
Daarna is er een herwerking van 2011 door Patrick Codenys en meteen de versie die we op het podium zagen, maar die nu eindelijk op een release te vinden is. Nog urgenter en nog meer verstikkend dan het origineel dat je als derde track kan horen.
Ten slotte is er nog de demoversie die ook compleet anders klinkt, net alsof die in een kelder is opgenomen. Waarschijnlijk is dat ook wel het geval en wie weet is het één waarbij je tot aan je knieën in het water staat. Het resultaat is verbluffend.