Kregel is een verborgen parel in het Vlaamse muzieklandschap, ook al speelt Bart Timmermans van Vandal X en het onvolprezen Flipo Mancini hier de hoofdrol. Voor hun laatste ep – simpelweg #7 genaamd – klopten ze aan bij Alessio di Turi van The Sore Losers. Een Limburgs onderonsje dus dat op en top Limburgs klinkt, want donkerder en onheilspellender dan Kregel kan het niet.
Het doel van Kregel is duidelijk: de dingen zeggen zoals ze zijn. Protestsongs verpakt in teksten die onvermijdelijk doen denken aan de maatschappijkritische zielenroerselen van Aroma Di Amore uit de jaren 80. Ook qua stijl, want hoewel Kregel duidelijk een voorliefde heeft voor postpunk die flirt met new wave, hoor je er evengoed de snedige no wave-noise van pakweg Swans in.
Zoals op alle goede ep’s staan ook op deze vier nummers. Bloemen Voor De Moeders kennen we reeds als single en het was duidelijk dat Kregel geen millimeter wil toegeven. Hun sound is retestrak en recht in je gezicht, ook al blijft het zeer melodieus zoals Dode Mus dat doet denken aan De Brassers of als je liever recente bands als referenties wil: het Nederlandstalige werk van Meltheads.
De Olifant, waarmee de ep opent, begint net als een onschuldig kinderliedje, maar algauw schudt de loodzware bas je uit je slaap. Denk aan wat Luc De Vos zou doen mocht hij het ooit overwogen hebben om iets te doen dat aanleunt bij new wave en het zou wel eens kunnen klinken als De Olifant, een nummer dat klinkt als een voorbij marcherende fanfare waar de nijd van afdruipt.
Afsluiter Ik Sta Stil is dan weer een uptempo-punknummer dat in 1982 kon geschreven zijn, maar dankzij dat tikkeltje genie ook tijdloos klinkt. Fijn plaatje en jammer genoeg de soundtrack van deze tijden.
Facebook – Instagram – Spotify