Soms hoeft een mens niet meer te doen dan een denkbeeldige camera boven te halen om een wereld vol intriges, achtervolgingen en verdachte figuren te creëren. Met Het Kruim duikt Gerry Vergult de muzikale wereld van de jaren zestig en zeventig. Het resultaat is Bruinbakkers, een instrumentaal debuutalbum dat klinkt alsof James Bond, Maigret en Mannix samen een nogal bedenkelijke politieke afspraak hebben in een rokerige nachtclub.

Vergult, die we ook kennen als Fred Angst (ex-Aroma Di Amore), laat hier een heel andere kant van zijn muzikale persoonlijkheid horen. De donkere elektronische uitspattingen van Stockholmsyndroom maken plaats voor filmische composities waarin de geesten van John Barry, Ennio Morricone en Lalo Schifrin nadrukkelijk rondwaren. Voeg daar gerust nog wat André Brasseur, een vleugje Toots Thielemans, wat latin, surf, soul en moderne beats aan toe.
Bruinbakkers is vooral een speelse ode aan instrumentale filmmuziek. De composities roepen beelden op van geheime agenten met een dubbele agenda, louche figuren in achterafstraatjes en detectives die hun intuïtie volgen tot diep in de nacht. De ene keer sluipt de muziek behoedzaam door een donker steegje, even later staat ze met beide voeten in een exotische nachtclub. Het album laveert tussen spanning, nostalgie en elegantie. Ook de tracktitels verraden dat Vergult niet vies is van een flinke portie ironie. De Rotte Ridder, Lulbeek, Le Garçon Boucher en Maffiamberes klinken als personages uit een misdaadverhaal, maar – en die kans is waarschijnlijker – kunnen evengoed op een aantal actuele politici gebaseerd zijn.
Allooi is van een behoorlijk psychedelisch allooi en het swingende Fabelfuik kregen we al als voorproefje te horen.
Fernand En Christian brengen een zachte verademing, die naarmate de track vordert toch ook een urgenter sfeertje krijgt, met een bijna militaristisch drumstuk in verwerkt op de achtergrond. Een ingetogen track, die somber gestemd is. Vokaka is dan weer veel swingender. Een zelfverzekerd nummer, waarbij we een ons een al even zelfverzekerde zakenman in wit pak, met zwarte das en even zwart snorretje voor de geest halen, door de straten laverend alsof de stad hem toebehoort.
Het Hammond-orgel kreeg een glansrol in het stoere Hartvuur en die track ademt één en al Morricone-vibes uit. Maffiamberes klinkt meer sluimerend, trager, maar toch nog even stoer als de vorige. Maximus kreeg een heel fijn latinsfeertje mee. De saxofoon legt glans over de track en het drum- en percussiewerk zorgen voor een zalig ongedwongen sfeertje. Zwoel. De titel Lulbeek doet het al vermoeden: een bittere, dwarse track, die traag de helaasheid van het leven laat horen in elke noot. En dat geldt ook voor De Rotte Ridder, waarbij teleurstelling in glans werd verklankt. Voorbode bulkt dan weer van pit en ritme en dat geldt ook voor Le Garcon Boucher. Jinnhihi toont de kunde van de muzikanten, want het seventiessfeertje wordt 2026 ingetrokken met haaks en strak drumwerk. En dat geldt ook voor Hittegolf, met een retro synth-riedel, en een gitaar die dan weer erg funky klinkt.
Bruinbakkers is een album met een knipoog, een scherp gevoel voor sfeer en vooral veel liefde voor muziek die zonder woorden een verhaal weet te vertellen. Met Butsenzeller op drums, Roos Janssens op sax, Ben Vanderweyden op mondharmonica en vinyl-dj François Du Painlait – eindelijk in een glansrol! – op triangel. Dat het album al in 2020-2023 werd opgenomen en vervolgens enkele jaren op de plank bleef liggen, doet niets af aan het plezier waarmee deze veertien composities zich laten beluisteren, hoewel geen enkel van hen wellicht een hitlijst zal halen.
Bruinbakkers is digitaal verschenen via Wagonmaniac Music.