“Mechelen is een stad met muziekgeschiedenis. Blij dat we hier eindelijk spelen, op onze eigen vraag. We hebben een nieuwe plaat uit vandaag, en die vinyl is straks hier koop, waar anders dan in Mechelen doe je dat?”, aldus een enthousiaste Jasper De Petter vooraleer met RONKER het kot volledig af te breken met een geniaal geschifte en manisch machtige, razende, euh.. ronkende set.
RONKER koos De KELDR in Mechelen als try-out voor de aankomende tour en die was, net als de releaseshow in de AB op 8 februari, hopeloos uitverkocht. Natuurlijk was de set opgebouwd rond het gloednieuwe album Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever, maar ook songs uit Fear is a Funny Thing, Now Smile Like a Big Boy (2024) passeerden ongenadig de revue. Een feestje om U tegen te zeggen en een work-out van formaat.
Vooraleer de RONKER-geluidsstorm door DE KELDR raasde, liet DAMMIT zich gelden met hun energieke groovy postpunk en punk cocktail. De vette baslijnen Van Thibaut Mees en rauwe zanglijnen van Tristan Rombaut deden ons bij momenten aan respectievelijk de begindagen van The Stranglers en Killing Joke denken. Soms deed het bandgeluid ons dan weer aan Idles en Big Black denken.
Alleszins: DAMMIT bracht een sterke en strakke set, waar vooral het tweede deel van de set, met krakers als Macho Man, Boogie en al helemaal Apex ons nog het meeste kon bekoren. Alhoewel, hoe vet klonken ook 19 en Bittersweet?
Voor de moshers bleek DAMMIT de ideale soundtrack te spelen. “Spring en duw zoveel je wil, maar spaar je energie nog wat voor RONKER straks. Mij ga je straks ook in pit zien. Van voor!”, beloofde Tristan Rombaut nog, alvorens het groovy punkfestijn te beëindigen.
Dat RONKER met Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever zichzelf alweer heruitvond en hun krachtige sound, met geweldig gretig gitaargeweld en razend ronkend (ja!) riffs tot alweer een hoger niveau tilde, waarbij de vlag ‘speednoise’ de lading al lang niet meer dekt, kan je ook lezen in onze review, als je dat al niet deed natuurlijk.
Live geldt zelfs dat als een understatement, want de energieke storm die RONKER in Mechelen door de zaal blies, is haast onbeschrijfelijk. Een absolute krachttoer, met viriele vinnige en gretige riffs, machtig razende vocalen, ongelooflijk knallende drums en hechte baslijnen. Een powerhouse om U tegen te zeggen. Welaan dan: U!
Tall Stories bonkte de set manisch op gang, een work-out voor sommigen, een klein dansje voor anderen, of hevig met hoofd schudden voor menigeen. Stilstaan was geen optie. No Sweat, dat meteen na Tall Stories door de zaal raasde, was dan eigenlijk niet toepasselijk voor de work-outers in de zaal en band. Rauwe energie a gogo, ook bij monde van het geweldige Slow Murder (Fear Is a Funny Thing, Now Smile Like a Boy, 2024).
“Ge moogt duwen en trekken zoveel als ge wilt, zolang als je mekaar maar geen pijn doet en niks kapot maakt”, meldde Jasper De Petter, waarop een vervaarlijk Respect The Hustle door de zaal werd geknald, gevolgd door het lichtjes fantastische Clear The Air, nu al één van onze favoriete songs op de nieuwe plaat. De machtig pompende baslijnen van Bram Delcourt vielen op, alsook heerlijke gitaarwerk van Jens Van Den Borre, potig drumwerk van Bennie Beney. De song met weerhaakjes zit boordevol spanning en dreiging, mede door de ijzige zanglijnen van De Petter. Indrukwekkend live.
“We hebben een nieuwe plaat uit, maar nu spelen we wat oude nummers”. Met eerst het onontkoombare en aanstekelijk rauwe Shame, waarbij De Petters vocalen spookten en raasden en menigeen “no shame for us” meebrulde, en dan twee knallers uit Fear Is a Funny Thing, Now Smile Like a Boy, met eerst het grillige, hoekige en groovy anthem Kennedy, waarbij De Petter zich liet ontvallen “soms wordt er al eens een president doodgemaakt, nee ik wil niets suggereren, hé, Mechelen”, om ons dan te verwennen met het prompte Hit.
Ondertussen was de überlenige De Petter in no-time ook nog ergens opgekropen, om ons van daaruit verder toe te schreeuwen en en zingen, en even snel weer op het podium te staan…
“De eerste snaar op de tour is gesprongen in Mechelen! Maar het is niet de mijne. We lossen het op, het moet alleen niet te vaak gebeuren” en we werden getrakteerd op Disco Dust, nog zo’n bonkende classic, ja nu al, uit de nieuwe plaat.
“Het gaat goed! Op persoonlijk vlak is het als mid-dertigers soms wat moeilijker, maar we blijven proberen en blijven durven. De volgende song gaat daarover”, kondigde De Petter Snuff aan en een werkelijk sublieme versie van deze mid-tempo, semi-tearjerker en half-ballad was ons deel. De Petter zingend met veel gevoel en passie. Geweldig instrumentarium en opbouw in dit nummer. Een absoluut hoogtepunt. Waauw!
“Mechelen, het was heel fijn hier te spelen, een stad met teveel goede muziek. Wat zit er hier in het water? Wees trots, blijf trouw aan jezelf”, klonk het oprecht, waarop De Petter ook nog de band voorstelde en de mensen van De KELDR hartelijk dankte en ons nog twee nummers beloofde. Dat werden Where The Dogs Sleep en een knallend en fenomenaal House of Hunger – nog een favoriet – dat, net als Clean The Air, een lichte gelijkenis vertoont met wat October File deed qua sound, maar Ronker doet het dan wel dat ietsje béter.
Hopelijk heb je je kaartje al voor de releaseshow in de AB, want dus uitverkocht, of je kan de band later op de tour nog meepikken. Doen! Een optreden van RONKER is een belevenis en een absoluut feest.
DAMMIT: Facebook – Instagram – VI.BE
RONKER: Facebook – Instagram – VI.BE