Dat het Sound Track kansenparcours zoveel meer is dan een muziekwedstrijd hebben we hier al tot in den treure herhaald. En we gaan het nog maar eens doen want na de voorrondes, halve finales en finales vorig jaar was het, van donderdagavond 19 tot zondagmiddag 22 februari, bootcampen geblazen in het Ardense Jupille. Omdat elke wel menende Vlaming al graag eens een bezoekje brengt aan de Ardennen, waren ook wij weer van de partij, al hebben we ons beperkt tot een anderhalve-daags bezoek op vrijdag en zaterdag.
Wat meteen opviel was het grotere aantal deelnemers dan tijdens het vorige bootcamp. Niet dat er meer laureaten waren, want dat zijn er altijd 18, er mochten zich tijdens deze editie vooral meer bands tot de gekroonden rekenen. Het was lekker druk dus.
Vrijdagochtend begon met een uitgebreide sessie Who Is Who waarin de artiesten wegwijs werden gemaakt in de, op het eerste gezicht, nogal ingewikkelde structuur van de muziekindustrie. Managers, boekers, promotoren, tourmanagers, labels, pitchers en pluggers… ze kwamen allemaal aan bod en pikken allen even graag graantje mee in ruil voor een welbepaalde service. Belangrijke kennis uiteraard, al werd ook duidelijk dat je als beginnende band niet meteen al die mensen nodig hebt. Weten dat ze bestaan en wat ze doen is echter onontbeerlijk als je op termijn plannen hebt die verder gaan dan een occasioneel optreden in je lokale muziekcafé of jeugdhuis.
Tijdens de tweede helft van de ochtend werd de groep in tweeën gesplitst. De ene helft volgde een sessie met de veelzeggende titel Emma Hessels: van Sound Track naar ep-release. Over Emma Hessels dus en hoe ze langzaam maar gestaag een mooi traject aflegde dat uiteindelijk resulteerde in de release van haar ep Constant Distance waar ook wij met veel enthousiasme over schreven.
Emma, Lut Hendrix (Bestov) en Kenneth De Rooze (Unday Records) getuigden over wederzijdse liefde, demo’s, parcours die afgelegd werden en de uitdagingen die ermee gepaard gingen. We kregen een verhaal te horen over geloven in jezelf en de ander, vertrouwen opbouwen en vooral doorzetten.
Gelouterd door zoveel liefde en wederzijds respect, trokken we naar de simultane sessie in de kelder van het andere gebouw alwaar de sessie Visual Identity & Social Media – Geef Je Muziek Een Gezicht al volop aan de gang was.
Een sessie over jezelf presenteren aan de wereld. Welke kanalen gebruik je best, wat zet je erop, en hoe zorg je ervoor dat de kijker blijft kijken en liefst ook naar je muziek luistert?
Zoals vorige keer, leidde een erg enthousiaste Maxim Meyer-Horn (Maxstage Agency) de sessie. Niet alleen werd er heel wat kennis overgedragen, de artiesten mochten ook zelf aan de slag. In kleine groepjes werden ze uitgenodigd om elkaars ‘socials’ aan een kritische blik te onderwerpen. Het was ook een duwtje in de rug om zich eens buiten de veilige cocon van de eigen band te begeven.
Nog meer verbroedering volgde tijdens de traditionele ‘avontuurlijke wandeling met verrassing op het einde’. Misschien wel hét moment tijdens het bootcamp-weekend om eens rustig kennis te maken met de andere deelnemers. Vogels werden gespot (met de rode wouw als ons eigen absolute hoogtepunt en met dank Victor voor de doeltreffende determinatie) en duidelijk aangegeven paden gemist. Maar de beloning aan het einde zorgde voor een happy end.
Voor het hoogtepunt van elke bootcampdag kon beginnen (de live sessies dus), moest er eerst nog wat gewerkt worden. Tijdens Press Play – Hoe Omgaan Met Media mochten Iris Wyckmans (StuBru), Milena Maenhaut (Knack), Arnout Van Hove (Radio 1) en Kimberley Haesendonck (freelance pr) komen uitleggen hoe je je single, album of ep op de radio of in de gedrukte pers krijgt. Interessant en maar ook wel een reality check voor velen.
De online media – die elke keer opnieuw en helemaal vrijwillig het meeste voetwerk doen, zowel tijdens Sound Track als zowat elke dag van het jaar – werden traditioneel over het hoofd gezien en kwamen op geen enkel moment aan bod. Spijtig, aangezien we al van meerdere medewerkers van alle voornoemde en andere Belgische mediaspelers mochten horen hoe zij zelf regelmatig Luminous Dash checken om op de hoogte te blijven van wat er allemaal speelt in de Belgische indiescene.
We lieten het niet teveel aan ons hart komen want om 21 uur startte het leukste moment van het bootcamp: de live sessies. Elke avond krijgen zes bands een minuut of 20 de kans om zich voor te stellen aan de collega’s en de professionals. Ze doen dat in de kelder van een van de verblijfplaatsen en altijd weer staan we versteld van de hoge kwaliteit van wat we daar te horen krijgen. Uiteraard met dank aan de fantastische muzikanten, maar toch ook met dank aan de vakkundigheid van de mensen van N9 die dit elke keer opnieuw klaarspelen. Chapeau!
Kregen we vrijdagavond te horen: Frances, Lintworm, C-Rhyms, Stonks, De Twins en Slagader. Zes bands uit zes compleet verschillende genres, maar allemaal top. Wat een luxe om die op een paar uur tijd van zo dichtbij te mogen meemaken.
Frances bracht – samen met broer Victor – gewapend met een engelenstem, tedere, Nederlandstalige liedje van een grote gevoeligheid. Lintworm, eerder gewapend met de stem van de duivel, brulde vervolgens zowat de stenen uit de keldermuur. C-RHYMS schopte ons vakkundig en meeslepend een geweten tijdens zijn met R&B doorspekte hiphop-set, waarna hij de vloer van de kelder nog snel een poetsbeurt gaf.
Stonks trakteerde ons op een heerlijke lading postpunk en liet zien en horen dat ze op 20 minuten een spanningsboog kunnen opbouwen waar sommige bands in een uur nog niet in slagen. De Genkse broers met Koerdische roots De Twins herinnerden ons eraan dat we onze straattaal dringend nog eens van onder het stof moeten halen. En ze lieten niet na om ons intussen alweer ingedommelde geweten, opnieuw een stomp te geven. Waarna Slagader ons compleet van ons sokken blies met hun extreem energieke, bruisende mix van jazz, drum-‘n-bass en jungle.
Op drie uur tijd kregen we alle hoeken van de kelder te zien en werden we er nog maar eens aan herinnerd hoe belangrijk een concours als Sound Track eigenlijk wel is!
Genoeg liederlijk vertier echter. Een korte nacht volgde en zaterdagochtend was het tijd voor een sessie speeddaten met kleine oogjes. De bands mochten, voor twee sessies, op voorhand aangeven met wie ze graag 45 minuten face-to-face van gedachten wilden wisselen. Pieren werden uit neuzen gehaald en breinen geplukt.
De volgende indrukwekkend lijst professionals mochten daarbij hun licht laten schijnen: Emma Hessels, Catherine Smet (BLUAI), Alia Maruyama (Aili), Andries Dedeurwaarder (Toutpartout), Bert De Swert (FLOW), Bert Peyffers (Āo, Laswerk), Bert Vliegen (producer, Whispering Sons), Dejan Banovic (Dejavu, DIKKE), Emma Bale, Gregory Lambrechts (Live Nation), Hanne Valckenaers (Musickness), Hendrik De Rycker (Rockoco), Junior Lambrechts (This Here Now), Kobe Chielens (REIK), Lotte De Block (Sony Music), Louis Verdier (Boeker), Lut Hendrix (Bestov), Marie-Laure Laureyns (ENFIN), Maxim Meyer-Horn, Nina Sampermans (RAVVEL), Orson Wouters (Aili), Sietse Willems (Meltheads), Thomas Michiels (Psychonaut), Tim De Gieter (producer, Doodseskader), Tina Herbots (Rockoco), Tony Vandenbogaerde (Mayway), Vincent Van Santfoort (BOSKAT), Werner Dewachter (Busker) en Willem Ardui (blackwave.).
De gesprekken gingen alle kanten uit, van productionele tips en tips over songopbouw, over hoe je volgende single kiezen, tot lange termijn strategieën en carrière ontwikkeling. We legden ons oor hier en daar en geheel ongevraagd te luister en noteerden, als afsluiter, enkele interessante tips:
- Zorg voor een afwisselde mix aan inhoud op je socials: stilstaand en bewegend beeld, gerelateerd aan jullie muziek maar af en toe ook iets dat daar los van staat en de band laat zien op een andere manier. Het vergroot de verbondenheid tussen de band en de fans
- Het kan frustrerend klinken maar een ‘goede’ radiosingle is er vaak een die zich aan een eerder klassieke popnummerstructuur houdt
- Singles van meer dan 3 minuten worden door nogal wat radiozenders als ‘problematisch’ gezien
- Zit als band ook regelmatig eens samen om het over de band en waar jullie naartoe willen te hebben en niet enkel om te repeteren
- Optredens in het buitenland, ook in kleine zalen, geven meer prestige in eigen land
- Woord van de dag: ‘mamager’ (gehoord bij Gender Reveal Atomic Bomb)
- Teken eens een tijdlijn uit waarop je je planning voor het komende jaar of voor meerdere jaren uittekent
- Niemand zit op jouw plaat te wachten
- Als je moeite hebt met bindteksten, denk dat ook eens aan een sample of zo
- Begin met heel veel op te treden zodat je bekend bent (al is dat in een relatief kleine groep) voordat je een single uitbrengt
- Laat niet na om ook nieuw, nog niet gereleased werk te spelen tijdens live shows. Spelen voor een publiek doet je kritischer luisteren naar je eigen werk en je krijgt vaak interessante feedback
- Schrijf geen nummers ‘voor de radio’ (hoeft niet te clashen met tip 2)
- Zet in op authenticiteit, het maakt je uniek en mensen hebben snel door als je fake bent
- Werken met een label is niet altijd de beste keuze, zeker als je zelf de controle wil houden over de timing van je releases
- Durf anderen te betrekken in je project, ook als het een soloproject is. Een klankbord hebben is altijd een goed idee
Nog één jaar wachten en dan beginnen de inschrijvingen voor de volgend Sound Track. Wij kijken er al naar uit!