De naam laat het vermoeden, maar #7 is dus de zevende release van Kregel. Kort door de bocht maken ze Nederlandstalige noise met een knipoog naar 80’s-new wave, maar omdat we de bocht toch liever wat breder nemen: een uitgebreide babbel met Kregel.
Waar komt eigenlijk de naam Kregel vandaan?
Na het vertrek in 2016 van de zanger van ‘SALK, zoals onze band toen heette, hebben we met z’n drieën beslist dat ons verhaal daar niet zou stoppen. Dus moesten we een nieuwe naam verzinnen. Het enige wat we vooraf wisten was dat we in het Nederlands zouden gaan schrijven, en dat het een korte, krachtige naam zonder voorzetsel moest worden. Een jeugdvriend en oude muziekmaat, kwam met de suggestie Kregel, en wij waren meteen verkocht: een kort bijvoeglijk naamwoord dat meteen de lading dekte. Nogmaals grote dank, Fred!
Jullie kozen voor het Nederlands. Waarom?
Dat was het uitgangspunt toen we beslisten dat we met z’n drieën zouden verdergaan. Met ‘SALK hadden we ook al enkele nummers in het Nederlands gemaakt (naast Engels en Frans), en dat beviel ons wel. Bovendien speelde mee dat Bart zich bij Vandal X en Flipo Mancini al bedient van het Engels, en hoewel de thema’s in de verschillende bands niet noodzakelijk overeenkomen, wel integendeel, was het voor Bart ook een uitdagende variatie. Hij loopt sindsdien rond met twee ideeënboekjes: een in het Engels en een in het Nederlands…
Tegenwoordig merk je dat meer en meer bands van hier teruggrijpen naar het Nederlands. Is daar een reden voor denk je?
Wij spreken natuurlijk alleen voor onszelf, en hebben geen verklarende theorieën over die trend. Het lijkt ons in elk geval een feit te zijn dat een mens meer affiniteit heeft met zijn of haar moedertaal. Zeker wanneer men ‘oprechte’ teksten wil schrijven, zonder te vervallen in clichés. Voor Kregel komt daar nog bij dat we streven naar korte teksten over vaak complexe onderwerpen. Teksten die ‘ergens over gaan’, en niet vrijblijvend zijn. Ook humor (die al eens zwart tot zeer zwart mag zijn…) vinden we belangrijk. Dan is het handig om terug te kunnen grijpen naar de rijkdom van het Nederlands met zijn vele spreekwoorden en gezegden.
Ik mag wel zeggen dat Kregel vrij donker klinkt, niet? Donkere zielen?
Zoals gezegd willen we geen vrijblijvende nummers maken, maar liedjes over dingen die ons bezighouden en aanbelangen. We hebben alle drie al wat jaren op de teller, en allemaal een eigen leven met alles wat daarbij schijnt te horen. Een drukke job die alsmaar meer van ons vergt. Een gezin, met nakomelingen die we op een verantwoorde manier willen zien ontwikkelen. Rekeningen die moeten betaald worden. Media die ons om de oren slaan met negativiteit en polarisering, en een samenleving die al sinds onze jeugd van de ene in de andere crisis sukkelt, met maar één constante: misbruik, en dat eindeloze systeem van zondebokken zoeken voor het eigen falen.
Dat ons gemoed op gezette tijden ‘bedrukt’ is, hoeft dan ook niet te verbazen. Dat vertaalt zich natuurlijk in de muziek en de teksten die we tijdens onze wekelijkse repetities in onze koude betonnen repetitiekelder maken. Waarmee niet gezegd is dat die avonden aaneenhangen van kommer en kwel! Integendeel: het is een waar genot om samen te spelen, te schaven en te schrappen tot een nummer zich in zijn pure essentie aan ons toont. Het maken van een Kregel-song stopt altijd bij dat ene moment dat we elkaar in de ogen kijken, nadat we ze voor de eerste keer helemaal goed gespeeld hebben, en alles in zijn plooi is gevallen. “Dít was hem! weer eentje voor onze backcatalogue.”
Die 2 à 3 uur per week zijn intussen een haast fysieke noodzaak geworden, als tegengif voor al wat zich buiten die kelder afspeelt. Ze verlichten ons bestaan, om eens wat zware woorden uit de kast te halen.
Een vraag waar alleen jullie op kunnen antwoorden, maar waarom heeft Limburg een patent op de betere donkere muziek?
Het spijt ons, maar ook daar kunnen wij geen verklaring voor geven. We zijn niet zo van het regionalisme, en voelen ons eerder wereldburgers dan Limburgers.
Misschien denk ik dit alleen maar wegens de Vandal X-link, maar jullie linken de Steve Albini-noise met new wave. Een vrij uniek concept, denk ik. Hoe zijn jullie daar opgekomen?
Het ‘concept’ van Kregel – voor zover dat woord al kan gebruikt worden – is zeer eenvoudig: het moest in het Nederlands, en zonder drummer. We willen niet veralgemenen, want we kennen enkele topdrummers, maar hebben nu eenmaal slechte ervaringen met levende drummers. Bij feetfetisch, de band die we in 2008 zijn begonnen als kwintet, hebben we op twee jaar tijd een tiental drummers zien passeren! Het kan aan ons gelegen hebben, maar het werkte duidelijk niet voor ons.
Uiteindelijk hebben we beslist om een drumcomputer te gaan gebruiken, en zijn we dus ‘SALK geworden. Na het stoppen met ‘SALK heeft Bart de basgitaar opgeborgen (als we er een nodig hebben, komt die tegenwoordig ook uit de computer), en is hij gaan zingen. De drumcomputer is gebleven. Dat is intussen een principekwestie geworden.
De ‘sound’ die we voortbrengen is verder het toevallige resultaat van ons samen spelen, ieder met zijn eigen bagage en ieder op zijn terrein. Bart is dan wel een zeer uitgesproken noise-gitarist in zijn andere bands, bij Kregel zal hij zich niet bemoeien met hoe de gitaren ‘moeten’ klinken.
We hebben het nog nooit expliciet gehad over hoe een nummer, of onze band, moet klinken. Het klinkt, of het klinkt niet. In dat laatste geval gooien we het idee weg en zoeken we wat anders. Het enige criterium is dat we het alle drie goed vinden.
Een vreemde gewaarwording is dat Kregel best wel eighties klinkt, maar helaas door de onderwerpen actueler is dan ooit. De wereld zal nooit beter worden?
Onze muzieksmaken zijn natuurlijk bepaald door de muziek die we ontdekten in onze tienerjaren, en die situeert zich nu eenmaal in de jaren ’80 van de vorige eeuw, hoewel we daarna altijd de vinger aan de pols van de – ahum – alternatieve rock hebben gehouden. Er zit geen vooraf bedacht masterplan achter Kregel. Noch voor wat betreft de vorm, noch voor wat betreft de inhoud. Onze nummers zijn het resultaat van die wekelijkse samenkomsten van drie individuen die elkaar graag hebben, samen muziek maken en daar een beetje gelukkiger van worden.
Beschouwen jullie jullie liedjes als protestsongs?
Er is dus geen vooropgezet plan, en we schrijven nummers over zaken die ons bezighouden. Helaas is dat vaak die machteloze woede over dingen die ons door de strot worden geramd, en waar we niet mee akkoord zijn. In die zin kunnen ze als protestsongs worden beschouwd, hoewel we zeker niet willen prediken of woordvoerders van deze of gene goede zaak zijn. Als we al een vinger opsteken is het een middenvinger naar de klootzakken die de boel om zeep helpen. Geenszins het belerende vingertje van politiekers op hun spreekgestoelte, die beweren dat het allemaal de fout is van de anderen: van de vreemdelingen, de homo’s, de steuntrekkers en de zwakkeren. Dat is de rode draad doorheen ons repertoire, luister maar naar Hardwerkende Vlaming, Fort Europa, Landen, Links Rechts Averechts, en de recente single Bloemen voor de Moeders. De interpretatie van onze nummers, en de nabeschouwingen, laten we graag over aan ons publiek, waarvan we hopen en veronderstellen dat dat kritisch is.
Ik neem aan dat Aroma Di Amore een voorbeeld is, want ook Kregel combineert maatschappijkritiek met poëzie. Denk je lang na over de teksten en wat betekenen ze voor jullie?
Een voorbeeld dat we willen imiteren zouden we Aroma Di Amore niet willen noemen. Een invloed wel degelijk. Een hele grote zelfs. Meerdere van hun oudste songs hebben onze puberbreinen jarenlang gekneed. Onze teksten komen doorgaans voort uit een slagzin, een gevoel, een beeld waar we het over willen hebben. Daar wordt zeker niet lang over nagedacht: die dienen zich automatisch aan. Waar we wel hard aan werken is het schaven aan de tekst: het moet juist zitten, en correct geformuleerd zijn. Ons leidmotief bij het componeren (gedeeltelijk uit noodzaak, want we zijn nu eenmaal geen super muzikanten) en het teksten schrijven is: weinig woorden, weinig akkoorden, maar alle raak. In feite zijn we gewoon een groepje oude punks: koppig, dwars, kregel.
Waar jullie niet lang over nadenken zijn de titels van jullie ep’s, want die krijgen gewoon een volgnummer.
Dat is ook weer toevallig gekomen, zoals ongeveer alles bij Kregel. In 2019-2020 hadden we het idee opgevat om een album uit te brengen. Na ons titelloos debuut-epeetje (in 2016 of 2017 volledig in eigen beheer opgenomen en op 300 cd’s gebrand, en later tot #1 herdoopt) hadden we 12 nummers klaar. Voor de release waren we te rade gegaan bij Luc Waegeman van het Gentse Wagonmaniac Music, die het wel zag zitten om ons te ondersteunen. Dat doet hij overigens nog steeds, tot onze grote vreugde en voldoening!
Toen de tracks klaar waren, was daar plots corona: een lockdown zonder uitzicht op concerten of wat dan ook. Via druk mailverkeer vanuit onze bubbels is het plan omgegooid: om zoveel mogelijk internet-aandacht te krijgen, zouden we geen album meer uitbrengen (dat een maand later alweer vergeten zou zijn) maar 4 online ep’s die vanaf 04/06/2020 gedurende 4 opeenvolgende maanden telkens op de 4de zouden worden uitgebracht ter 4-ing van Kregels 4-jarig bestaan. Dat werden dus #1, #2, #3 en #4.
We hadden tijd, dus bij elke ep werd ook telkens een videoclip in elkaar geknutseld in de goeie ouwe DIY-punktraditie met de beperkte middelen waarover we beschikken (behalve 2 clips die door vrienden zijn gemaakt). We zijn daar nog altijd trots op!
In 2023 hadden we opnieuw acht nummers klaar, die we wilden uitbrengen. Die hebben we opnieuw per 4, maar enkel online, gereleased. Het leek ons logisch dat die #5 en #6 zouden gaan heten. Die twee ep’s hebben we ook op vinyl laten persen: een lp met een #5-kant en een #6-kant.
Om clips zelf in elkaar te prutsen hadden we geen zin en tijd meer, en we hebben weer een andere jeugdvriend – Raf Wathion, een echte pro, die zich toen bekwaamde in AI-gegenereerde clips – bereid gevonden ons te voorzien van een straffe clip (gedrenkt in olie lijkt die clip op dit ogenblik bijna profetisch) – voor rien ne va plus.
Ondertussen is er al de zevende ep. Wat is het verschil tussen toen en nu?
Het grote verschil is dat we voor de opnames van #7 hebben gekozen om de eigen homestudio bij Bart in te ruilen voor een ‘echte’ opnamestudio. Enerzijds om Bart – de énige van ons die het geduld en de skills heeft om met Protools te werken, en bij opnames dus altijd met dat technische aspect moest bezig zijn – wat te ontlasten, maar anderzijds ook omdat we benieuwd waren naar de meerwaarde op het vlak van de geluidskwaliteit.
Alessio Di Turi – die de eindmixen van onze eerdere ep’s had verzorgd, en dus Kregels dna wel wat kende – was heel enthousiast om #7 in zijn UER-studio op te nemen, en zodoende.
Wij zijn in elk geval overtuigd van de meerwaarde van die samenwerking, en zeer tevreden over het eindresultaat (zonder afbreuk te willen doen aan ons eerder DIY-werk!). Voor de videoclip van de single Bloemen Voor De Moeders konden we dit keer een beroep doen op de skills en het ambacht van Dirk Willems. Shout out voor Dirk!
Zeven ep’s. Dat is niet weinig, iets zegt me dat jullie al bezig zijn aan jullie achtste…
Zeer juist: in de afgelopen maanden hebben we 2 nieuwe nummers afgewerkt, en voor een derde is de basis gelegd. Op dit ogenblik hopen we binnen een jaar #8 te kunnen presenteren.
Kunnen we Kregel binnenkort ergens op een podium zien?
Dat is in elk geval wel de bedoeling, want Kregel wil vooral een liveband zijn.
De live-voorstelling van #7 zal gebeuren op 11 april in Sint-Truiden, en we zijn zeer verheugd te kunnen meedelen dat Fred Angst (daar komt weer een Aroma Di Amore-link bovendrijven) onze uitnodiging heeft aanvaard om daar samen een Groot Feest van te maken. Noteer dus maar: Cultuurcafé De Fwajee, Plankstraat 18 in Sint-Truiden op 11 april.
We hebben daarna nog enkele andere concerten in het vooruitzicht, maar nog veel te weinig naar onze goesting. Alle info is te vinden op onze Facebook-pagina (hopelijk binnenkort ook Instagram, maar deze boomers zijn het wachtwoord van die account vergeten…).
Wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom?
Oei, daarover liggen de meningen binnen Kregel ver uiteen, zonder enige kans op een aanvaardbaar compromis… Dus sta ons toen om onze individuele favorieten te delen:
Bart: Hüsker Dü en hun Land Speed Record.
Sven: Dead Kennedys en hun Fresh Fruit for Rotting Vegetables.
Jeroen: Ween en hun Chocolate And Cheese.
Waarom? Dààrom!