Larsen, uit Torino (Italië), bestaat sinds 1995 en is inmiddels aanbeland bij zijn twintigste langspeler. Een waar wonder eigenlijk voor een band die experiment heel hoog in het vaandel voert en sinds de start steevast zijn nukkige zin is blijven doen.
Bezettingen wisselden wel eens doorheen de jaren, maar Fabrizio Modonese Palumbo is altijd een vaste waarde gebleven. We weten via via dat clubbing ook wel iets voor hem is en het verwondert dan ook niet dat het er ooit eens van moest komen dat Larsen een plaat zou uitbrengen die in een ietwat richting avant-garde denkende club waar krom mag worden gedanst zou kunnen aanslaan.
Een The Orb-ke doen lijkt het wel bij momenten, maar uiteraard niet over de hele lijn. Met saxofoonbijdrages van William Basinski en tekst bij This Is Not A Test van Little Annie (Annie Anxiety Bandez) is het evident dat het allemaal net dat tikje anders klinkt dan verwacht.
Zelfs de band zelf was verrast dat Little Annie met een tekst kwam opdraven. Het is namelijk niet echt van haar gewoonte om dat te doen. Het onderlinge vertrouwen is echter groot. In 2008 dook ze al op op het album La Fever Lit en een paar jaar later op het album Cool Cruel Mouth.
De tentakels van Larsen zitten een beetje overal in de Italiaanse scene. Recent speelden ze samen met het legendarische Rema-Rema, met de originele leden Gary Asquith en Michael Allen de ep Wheel In The Roses, deden mee met de performance Life Is Life of ze maken de soundtrack voor een foto-boek.
Alles kan en mag dus een ietwat dubby clubby ambientalbum past prima in het rijtje. Vijf nummers staan er op Decalcomania dat Larsen van plan is om uit te voeren als een trio. Al is het nooit uitgesloten dat Little Annie opduikt of een van hun vele vrienden waarmee de band in het verleden al heeft samengewerkt, en dat zijn er nogal wat.
Heerlijk rustgevende net niet dansdeuntjes om stilaan naar de zomer toe te zweven.
