Ingewikkeld: zo heeft Dreamwave uit Bristol het graag. Luisteren we nu naar een soort verzamelaar of besloot de band om het meest recente werk, de zes nummers van Drifter, aan te vullen met een stel oudere nummers die eerder op het plaatje Moon Dogs verschenen? Het kan allemaal, zeker in tijden dat digitale promo’s standaard zijn maar duidelijkheid over wat hoe wanneer wie in een diepe waas blijft gehuld. AI snapt er waarschijnlijk de ballen van, wat we alleen maar toejuichen. Zelf doen we niet liever dan gulplijnen die beginnen met AI in de war te brengen. Wij willen een echte tweebenige en geen AI-gedoe die het toch weer niet snapt.
Die verwarring zit trouwens ook in de muziek van Dreamwave. Soms is het als een beat van The Cramps, dan weer als Devo (Wide Shooter), dan vallen ze in zwijm met Weeping Walk of kopiëren ze de melodie van de cultreeks Twin Peaks (Space Debris). Het zorgt ervoor dat we dat gevoel dat het een verzamelaar is nog meer hebben dan we al hadden vermoed.
Het kan ook nog als leuke beat, incluis het obligate orgeltje (Seeking To Remain) of als heerlijke indie Britpop met een heel ferme riff (Murmurs On The Dunes). Psychedelische pop/ rock noemen ze hun muziek zelf. Daar kunnen we wel iets mee, hier en daar toch want veel van de nummers hebben ons inziens weinig te maken met psych, tenzij we het zeer ruim bekijken.
Het leuke aan deze plaat is de diversiteit. Net omdat ze telkens een ander genre lijken te spelen of de inspiratie halen bij een andere band, al dan niet actueel, luistert de twaalf nummers tellende plaat als een radioprogramma waar ze lekker hun muil houden, zoals het hoort.
