Na enkele dagen van verzengende hitte waren de hoogste temperaturen eindelijk geweken. Onder een stralende zon beleefde het festival zijn laatste dag, die volledig in het teken stond van metal. Waar Robbie Williams op de openingsdag voor een uitbundig meezingfeest zorgde en Nick Cave & The Bad Seeds een dag later indruk maakten met een beklijvende en intense show, was het op de slotdag tijd voor ronkende gitaren en bulderende drums. Met Doro, Testament, Epica en headliner Iron Maiden had het festival een affiche samengesteld waar elke metalliefhebber zijn hart kon ophalen.
Door de uitgebreide opbouw die nodig was voor het indrukwekkende podium van Iron Maiden, moest Fleddy Melculy van de affiche wijken. Daardoor kregen de dj’s van Goe Vur In Den Otto de eer om de festivaldag op gang te trekken. Met een stevige selectie rock- en metalklassiekers brachten zij de eerste festivalgangers in de juiste stemming en zorgden ze ervoor dat de weide al vroeg op de dag goed gevuld raakte.
De eerste band die het podium betrad was Doro. De Duitse zangeres, niet voor niets al jarenlang bekend als The Metal Goddess, bracht een korte maar krachtige set waarin haar herkenbare stem en aanstekelijke enthousiasme centraal stonden. Samen met haar strak spelende band wist ze het publiek moeiteloos op te warmen. Het optreden vormde een ideale opener voor een dag waarop de intensiteit alleen maar verder zou toenemen.
Vervolgens was het de beurt aan de Amerikaanse thrashmetallegende Testament. Vanaf de eerste noten ging het tempo de hoogte in en ontstonden de eerste stevige moshpits voor het podium. Chuck Billy bewees opnieuw waarom hij tot de absolute top van het genre behoort, terwijl het gitaarwerk van Alex Skolnick en Eric Peterson messcherp en technisch indrukwekkend klonk. Testament leverde een bijzonder krachtige set af die voor veel aanwezigen ongetwijfeld tot de hoogtepunten van de namiddag behoorde.
Daarna namen onze noorderburen van Epica het podium over. Met hun kenmerkende mix van symfonische arrangementen, zware gitaren en de indrukwekkende zang van Simone Simons wist de band de volledige festivalweide in te pakken. De afwisseling tussen bombastische orkestraties, stevige riffs en melodieuze passages zorgde voor een meeslepende show die zowel visueel als muzikaal indruk maakte. De reactie van het publiek sprak boekdelen en toonde nogmaals aan waarom Epica al jaren tot de internationale top van de symfonische metal behoort.
Tegen de avond liep de festivalweide helemaal vol voor de absolute headliner: Iron Maiden. De legendarische Britten zijn momenteel op pad met hun Run For Your Life Tour, een tournee waarmee ze hun vijftigjarig bestaan vieren en uitsluitend materiaal brengen uit hun eerste negen studioalbums. Voor de duizenden aanwezige Maiden-fans betekende dat een droomsetlist vol klassiekers en enkele langverwachte verrassingen.
Na de intro werd meteen stevig uitgehaald met Murders in the Rue Morgue, Wrathchild en Killers. Vanaf de eerste noten veranderde de festivalweide in een zee van opgestoken vuisten en meezingende fans. Toen Bruce Dickinson “Scream for me, Belgium!” over de weide liet galmen, volgde een oorverdovend antwoord van duizenden kelen. Ook Phantom of the Opera was een absolute publieksfavoriet.
De grootste verrassing van de avond was zonder twijfel Infinite Dreams. Het nummer werd voor het eerst sinds 1988 opnieuw live gespeeld en stond al jaren hoog op het verlanglijstje van heel wat Maiden-fans. De enthousiaste reactie uit het publiek maakte meteen duidelijk dat die keuze meer dan gesmaakt werd. Verder volgden met The Number of the Beast, Powerslave, 2 Minutes to Midnight, Rime of the Ancient Mariner, Run to the Hills, Seventh Son of a Seventh Son, The Trooper en Hallowed Be Thy Name de ene klassieker na de andere.
Foto’s Iron Maiden © Lucinde Wahlen
Het geluid liet tijdens de eerste nummers nog wat te wensen over, maar dat euvel werd gelukkig snel opgelost. Vanaf dat moment viel alles perfect op zijn plaats. Bruce Dickinson verkeerde in uitstekende vorm en rende onvermoeibaar over het immense podium, terwijl Steve Harris met zijn kenmerkende bas geluid de motor van de band bleef. Dave Murray, Adrian Smith en Janick Gers vulden elkaar perfect aan en brachten de iconische Maiden-gitaarsound tot leven. Simon Dawson, die voor deze tour Nicko McBrain achter het drumstel opvolgt, bewees moeiteloos dat hij de juiste man op de juiste plaats is. Zijn strakke en krachtige spel gaf de klassiekers de nodige drive zonder afbreuk te doen aan het vertrouwde Maiden-geluid.
Ook het visuele aspect was opnieuw van een bijzonder hoog niveau. De volledige productie ademde de sfeer van de jaren tachtig, met decorstukken en projecties die verwezen naar de klassieke albumhoezen waarmee Iron Maiden groot werd. Uiteraard mocht mascotte Eddie niet ontbreken. Hij maakte tijdens verschillende nummers zijn opwachting, onder meer bij Killers, The Trooper en het afsluitende Iron Maiden. Zijn verschijning werd telkens op luid gejuich onthaald en blijft één van de handelsmerken van een Iron Maiden-show.
Na Iron Maiden volgde nog een bisronde die nauwelijks onderdeed voor de hoofdset. Aces High zette meteen opnieuw de toon, waarna duizenden fans woord voor woord meezongen met Fear of the Dark. Afsluiten gebeurde met Wasted Years, een nummer dat met zijn nostalgische boodschap perfect aansloot bij een tour die volledig in het teken staat van de rijke geschiedenis van de band. Het was een emotioneel en bijzonder sterk einde van een optreden dat nog lang zal nazinderen.
Met een ijzersterke affiche en een headliner die zijn legendarische status moeiteloos bevestigde, kreeg het festival een afsluiter om in te lijsten. De combinatie van sterke optredens, een uitgelaten sfeer en eindelijk wat aangenamere temperaturen zorgde ervoor dat de slotdag uitgroeide tot een waardige apotheose van een bijzonder geslaagde festivaleditie.