“Het miezert precies een beetje, ik hou niet van de regen”, grapte Gala Dragot, “Kijk, wij beginnen aan onze set en het stopt met regenen”, liet Abel Ghekiere zich ontvallen, niet wetende dat het er meteen weer ferm zou gaan uitvallen. We moesten ook aan de legendarische passage op het live-album Live Rust van Neil Young & Crazy Horse denken, waarop “No Rain, No Rain” werd gescandeerd. We gaan elkaar geen Liesbeth noemen: de regen was een spelbreker op de vierde editie van Jazz Op de Hei in Kalmthout. Of toch ook niet want de talrijk opgedaagde jazzacts en andere melomanen trotseerden de nattigheid dapper en met bravoure en werden gul verwend met een affiche om U tegen te zeggen zaterdag 29 augustus 2026 op de de heide en aan het Courtyard Stage.
Muziek zalft en troost en doet je die regen gewoon vergeten. Wélke regen? Begeesterd door de intense grooves en gitaargloed van Bert Dockx tijdens de Dans Dans-set, compleet bedwelmd en in vervoering door het zwoele stemgeluid van Gala Dragot, gecharmeerd en genietend van de fraaie composities die NABOU over de wei strooide of volledig in de ban van de Braziliaanse jazz van Zwitser Anatole Muster of nog het fenomeen RE#ENCOUNTER dat letterlijk de exotische zomervibes tot naar onze dansbeentjes stuurde. Wélke regen? En zo protesteerde ook niemand toen Liesa Van der Aa haar set besloot met It’s Raining, wanneer het dan eindelijk met regenen gestopt was en het droog zou blijven bij de jazzy psychedelica van Black Flower.
Wie er bij was kan het beamen: die regen gaan we niet zo lang onthouden, hoe verkleumd menig melomaan ook was die avond zelf; de negen ongelooflijk strakke live-acts, met naar traditie de crème de la crème uit de Belgisch jazz-scene en haar niches én met één internationale act zeker wel. Jazz op de Hei – Regen: 1-0.
RE#ENCOUNTER
Net voor het eerste optreden, was het slechte weer nog hét gespreksonderwerp en mensen checkten angstvallig de buienradar. Maar van zodra het Brusselse ensemble RE#ENCOUNTER op het podium stond, verstomden van bij de eerste noten die gesprekken, en vond meer en meer volk zijn weg naar de heide. De ongelooflijke aanstekelijke mix van gnawa- en afrogrooves, cumbiachants, exotische jazzklanken en rai, zette al snel mensen aan het dansen. Voor wat er op het podium gebeurde had je ogen en oren te kort. Ronduit fenomenaal wat zich daar afspeelde op dat podium, met heerlijke Arabische/ Afrikaanse zanglijnen van Ismaïl Akharraz, Ayoub Boufous én special guest Jaouad Alloul met indrukwekkende haarbos én vooral stem, die pompende baslijnen van Anaïs Moffart, de magische trompetklanken van Robbe Bey Latré en zuinige sax van Joos Vandueren of ook het fraaie dwars-fluitspel van Lùcia Pirès. En last bus not least moet de geweldige percussie van Falk Schrauwen vermeld.
Of er gedanst werd? Het zal wel zijn! En de bandleden lieten geen kans onbenut om het publiek mee te engageren in de set, al was het maar om klappend mee het ritme aan te geven. Het was een groot feest van ritmiek en exotiek en je waande je in verre zonnigere oorden, vergetende dat je tussen de regendruppels an het dansen was. Het collectief nam Jazz Op de Hei dan ook mee in een bezwerende en swingende trance vol zaligheid. Afro-trance jazz van de bovenste plank.
Het smaakte naar zoveel meer dan dat beknopte uurtje, maar wie er niet genoeg van kan krijgen, kan op 18 september terecht in Brussel bij Recycleert, dan stelt het ensemble het album Angels & Demons @ Play voor.
GALA DRAGOT
Dat Gala Dragot een fenomeen is, is allicht geen nieuws meer. En wie erbij wil zijn 8 oktober in de AB voor voor de voorstelling van haar ep is eraan voor de moeite want hopeloos uitverkocht. Maar wij voorspellen een hoge interesse en zoektocht op ticketswap, met inbegrip van wie het beklijvende concert van Dragot bijwoonde op de Courtyard Stage. Ook wij waren behoorlijk onder de indruk van het fenomenale stemgeluid van de Brusselse met Albanese roots. En wat een présence en durf ook. Dragot dompelde ons onder in eerder donkere lyriek, met machtig mooie composities vol dramatiek en intensiteit. Beklemmend ook.
“Het miezert een beetje. Zijn jullie hier al eens geweest en was er dan zon? Het kan toch niet dat het regent, het is nog niet eens september”, vroeg de zangeres ons bij het begin van de set. Er kwam niet meteen antwoord, maar iedereen was nog aan het bekomen van het indrukwekkend intense T’inquète dat de chanteuse op het nietsvermoedende publiek had losgelaten. Om dan te verbluffen met Don’t Discard What is Left of Me en Catch Me. Haar indrukwekkende stem en het fraai pianospel gingen af en toe gepaard met zuinige samples, of geloopte vocalen zodat de zangeres als haar eigen koor klonk. Sterk gedaan, en geen overdaad aan loops.
Een van onze instant favorieten in de set was Call Me, enorm zwoel gezongen door Dragot en uit de laptop weerklonk een verwrongen sax, op het angstaanjagende af. Dragot had een kleuter bemerkt die op haar toe kwam lopen, maar dan niet doorzette en sprak de mama aan: “Hoe heet ze?”, Ah, Bruna. Neem Bruna maar vaak mee naar concerten, misschien wordt ze zelf wel zangeres! Waarna Dragot ons weer in donkere en melancholische melodieën meenam, en ons verder bedwelmde met die machtige stem van haar. We kregen een nieuw nummer te horen dat nog niet af is, en Dragot besloot met een lied over “een vriendschap die overleden is”. Beklijvend. Tijdens de set had de zangeres het podium goed benut, zittend achter het klavier, rechtstaand of ook sensueel kronkelend en gezeten op de podiumrand. Hoe dat met jou zit, weten we niet. Wij checken alvast de concertagenda van de artieste, of toch maar naar ticketswap voor dat AB-concert?
N∆BOU
Sinds we kennismaakten met Nabou Claerhout, in de Mechelse Jazzzolder in 2018 zijn we deze trombonist en componiste blijven volgen. Fan zijn we gebleven, zeker ook omdat de muzikante steeds weer nieuwe paden bewandelt en zaken uitprobeert. Sinds kort is er het album Indigo, een erg sterk en persoonlijk album. Dat kwam Claerhout op Jazz op de Hei, voorstellen op Jazz Op de Hei, bijgestaan door Trui Amerlinck op contrabas, Daniel Jonkers op drums en Gijs Idema op gitaar, de huidige bezetting van N∆BOU.
Wat ons opviel in de set was hoe Claerhout al haar muzikanten de (speel)ruimte liet, en niet voortdurend haar trombone de, euh… hoofdviool liet spelen. Al zijn die machtige tromboneklanken natuurlijk toch prominent aanwezig, soms lichtjes inbrekende en de nodige subtiele dramatiek en melancholie toevoegend aan de compositie. Fenomenaal. Er werd sterk geopend met een aanvankelijk meanderend, dan verder aanzwellend en voorzichtig groovend Consent. Met de trombone van Claerhout, zachtjes croonend in een hoofdrol, bijzonder fijne, gulle gitaarklanken van Idema en de prompte bas van Amerlinck die ook subtiel een lead nam.
“Ik ga niet teveel praten, want ik wil zoveel mogelijk muziek spelen”. En na de korte bandvoorstelling smeet het viertal zich op Parallellepipedum, met iet of wat dreigende basklanken, al even dreigende percussie en trombone die de melancholische toets perfect wist te leggen. De compositie vloeide vlotjes over in Light Blue Shawl, dat Claerhout, de song afkondigend, opdroeg een dierbare overleden vriend van haar. “Hij droeg altijd een blauwe sjaal”. Bijzonder pakkend en gewoon bloedmooi ook.
In Torch, badend in een fijne groove, klonk de trombone oppermachtig, met erg knappe gitaarsolo van Idema. En ook de volgende composities blonken uit in zachte groeven, met ook bijzonder vinnige percussie, mooie gitaargloed, de fikse steun van Amerlincks bas, vinnig en bedeesd, en de trombone van Claerhout die steevast voor de nodige deemoedigheid en grandeur zorgde.
ADRIAAN DE ROOVER, ANTON LAMBERT & AYA SUZUKI
Nog steeds was het aan het regenen. Maar wie maalde daar nu nog om? Terwijl sommigen zich naar de eetstandjes begaven, trokken de meerwaardezoekers naar de Courtyard Stage voor een volledig geïmproviseerde set, waarin Adriaan De Roover (elektronica), Anton Lambert (contrabas en elektronica) en Aya Suzuki (percussie en elektronica) ter plaatse een klanklandschap creëerden, wat – al was dat dan eenmalig en ‘on the spot’ een fraaie compositie werd.
Met veel percussieve elementen, zweverige drones en Oosterse klanken, met ook de contrabas in ondersteunende én leidende rol afhankelijk van de etappe in de geluidsrit, al dan niet in combinatie met nog meer elektronica. Sterk was dat.
ANATOLE MUSTER
Eén van de grootste verrassingen zaterdag was ongetwijfeld de jonge Zwitserse accordeonist Anatole Muster, die om kwart na zeven op het hoofdpodium speelde. Maar vooral dan wat hij met dat instrument deed en ook hoe, afwisselend met een MIDI-gestuurde breathalyzer-synthesizer en soms ook zang en hoe hij dat aanvulde met een geweldige ritmesectie. De naam van de geweldige bassist ontsnapt ons jammer genoeg, de fenomenale percussionist luistert naar de naam Ananda Brandao. Wij zijn instant fan van haar, en niet alleen omwille van die korte geweldige drumsolo.
Het trio dompelde ons onder in een bijzonder vinnige set met een blend van lounge, hyperpop, fusion, Braziliaanse jazz en zoveel meer. Sterke composities en de combinatie van de klassieke accordeon, elektronica en die hyperstrakke ritmesectie stond er als een huis. En hadden we al gezegd dat we fan zijn van de Frans/Braziliaanse Brandao? De zang van Muster kon ons niet altijd bekoren, zeker niet wanneer vervormd. Niet altijd een meerwaarde aan de composities. Uit deze set onthouden we vooral de composities I Never Missed A Plane, Auntie Mabel en Skydog.
ABEL GHEKIERE
Ook Abel Ghekiere kwam een nieuwe plaat voorstellen op Jazz Op de Hei. De multi-instrumentalist liet zich flankeren door Orlan Ghekiere op drums, Tobias Volkckaert op Saxofoon en klarinet en Hendrike Scharmann op viool. Zelf speelde Ghekiere gitaar, banjo en klarinet. In De Verte dit Uitzicht, dat is de plaat die gespeeld werd, openbaarde zich als een palet met vele schakeringen, soms heel poppy, dan weer naar folk neigend, soms ook jazzy of zelfs avant-gardistisch. Hoe prachtig klonk die viool van Scharmann, hoe fraai die klarinet- en saxklanken.
Met meanderende passages, geladen sfeer, weltschmerz en melancholie. Hoop ook. Het banjospel van Ghekiere, was frivool, dan weer ingetogen, de drums altijd zuinig maar tegelijk strak, de zang van Ghekiere soms op het wanhopig af, al was het soms eerder een declameren. En tussendoor vele field recordings. Soms leek het alsof de muziek – net als bij de ‘geplande improvisatieset’ eerder op de dag, ter plaatse tot stand kwam. Uitschieters in de sterke set waren zeker Tussen de zee en de Bomen en A Handfull. En ook dat nummer, waarvan de naam ons ontsnapt, als voorlaatste in de set, dat stevig stond weg te rocken natuurlijk. “Ik denk dat dit ons beste optreden van de tour tot nu toe was”, besloot Ghekiere. Wie zijn wij om hem tegen te spreken?
DANS DANS
Op de tweede editie van Jazz op de Hei, in 2024 stond Bert Dockx nog te schitteren met Ottla, één van de andere projecten van de veelzijdig getalenteerde gitarist (naast ook nog Opening Night en Flying Horseman). Zaterdag speelde hij met Dans Dans, zoals verhoopt, een ronduit sublieme en fenomenale set. Het was lang geleden dat Dockx, Steven Cassiers (drums) en Fred Lyenn (bas en elektronica) nog eens samen gespeeld hadden, zo luidde het. Dat nam niet weg dat het samenspel geweldig was, de energie er vanaf spatte en groeven gul waren. Wat was het genieten van Dockx’ geniale gitaarbrio, sowieso ook volop gitaar galore, met de niet te versmaden ritmesectie met Lyenn en Cassiers.
Dockx liet diens gitaar croonen, zingen en rocken in een moordende groove. Met heel wat gekend werk zoals de niet te versmaden TV Dreams en Cascade, maar ook met nieuw werk in de set. Poppy, slepend, soms wat flirtend met jazz en pure pop. Subtiel, wat hoekiger, maar steevast waren het machtige melodielijnen die werden uitgezet. De sound van Dans Dans klinkt bij momenten alsof The Shadows, Dick Dale, Ennio Morricone en Crazy Horse met elkaar in een innige omhelzing verstrengeld zijn. Dans Dans, het was weerom een onvergetelijke, schandalige swingende, intense en bronstig-broerige set, voor zalige groeven en glasheldere gitaargalore. Nog van dat !
LIESA VAN DER AA
We gaan heus niet blijven schrijven dat het die zaterdag in Kalmthout véél geregend heeft natuurlijk. Hoeft ook niet want toen Liesa Van der Aa aan haar set begon op de Courtyard Stage was het zowaar droog. Zoals je elders kan lezen op Luminous Dash, zijn wij zeer te spreken over Caramel (2025), het jongste album van Van der Aa. En jawel, de set draaide quasi volledig rond dit album. Van der Aa bracht de onvolprezen percussioniste Anke Verslype (Aki, Bodem) en Maya Dhondt (Klinck Trio) mee als extra muzikanten en dat was zeker een meerwaarde. Zelf beroerde de muzikante ook keys en elektronica en die minuscule viool van haar.
Na het overtuigende openingsnummer (behoudens vergissing: My Schadow) dat Van der Aa solo bracht, werd ze vervoegd door Verslype en Dhondt en bracht het trio een goede greep uit Caramel. Meermaals wist Van der Aa ons te verbluffen met haar sterk en krachtig vocale bereik, ook met songs natuurlijk want die zijn sterk. Een indrukwekkend en intens mooi Morning Coffee opende de Caramel-set. Met geweldige percussie van Verslype. Minstens even krachtig als voorgaande klonk Caramel, de song. En ook Don’t Talk en zeker met First Move bleken absolute prijsbeesten. Met een bijzonder vermelding voor To Be Doing Done, ongelooflijk krachtige vocalen van Van der Aa, en een weerom supergoede Verslype op percussie.
We maakten ons wel de bedenking dat met Verslype en Dhondt aan boord, de elektronica, effects, vreemde geluidjes en extra keys die Van der Aa uit haar “doosje’, zoals ze dat zelf noemde, toverde misschien niet echt nodig waren. Maar zo blijf je wél dicht bij het album zoals geconcipieerd, natuurlijk. Een hoogtepunt was zeker Funny, mooi meegezongen ook door Verslype en Dhondt. Ook Control It was sterk, waarna Van der Aa, alsof ze de weergoden heel hard wou tarten, besloot met een sterk It’s Raining. Caramel blijft een sterke plaat, de live-jasjes zijn ook niet te versmaden.
BLACK FLOWER
Als afsluiter van het festival koos Jazz Op de Hei dit keer voor het ondertussen al lichtjes legendarische Black Flower. Pioniers van het experiment en vermengen van genres en subgenres in de moderne jazz. Het viertal stuwde ondermeer de hypnotische en psychedelische klanken van het jongste album Kinetic over de Heide, gretig opgenomen door het niet vervoerbare publiek.
Terwijl Black Flower het publiek verder in vervoering en in een absolute trance bracht, begonnen wij aan de lange rit huiswaarts, dankbaar voor alweer een ongelooflijke editie van ons favoriete jazzfestival in Kalmthout. Tot volgend jaar!
Website Jazz in het Park – Gala Dragot – Dans Dans – Liesa Van der Aa – Black Flower – Abel Ghekiere – Anatole Munster – Re#encounter – Nabou