Om ter herfst tijdens deze nieuwe ravissante editie van Fifty Lab Festival. We tekenden present op de tweede dag, donderdag 12 november. De beste remedie tegen regen en deprimerend weer is het festival al steevast gebleken, wij deden er in onze artiestenkeuze een schepje bovenop door ritme en grooves voorop te schuiven. Onze focus bleek ook op de zalen van de Beursschouwburg te liggen, in casu het café, de Golden Space en de Silver Space aan het dakterras van de schouwburg. In het café openden we de debatten met de set van Primavera. Neen, het betrof niet de persvoorstelling van het muziekfestival in Barcelona en Porto en evenmin de wielerklassieker Milaan-Sanremo.
Of de Brusselse zangeres met de podiumnaam Primavera nog psychologie studeert, weten we niet. Wel dat ze als 5-jarige R&B-versies maakte van liedjesteksten uit een bundeltje op kerkkamp. Zelf vermengt ze vandaag die invloeden van weleer in sprankelende indiepop en altpop. Zwarte artiesten worden gemakshalve in R&B –en hiphopschuifjes geklasseerd. Daarvan maakt ze brandhout. De Brusselse komt uit Nederland en nadien Denderleeuw overgewaaid en droomt van Londen. Is die droom realistisch?
Primavera had 2 petjes en 1 muts mee met onder elk exemplaar een muzikant. Dj 22 met de letter A op zijn muts, gitarist Coco en bassist Ozzie omringden hun jonge zangeres als in een warme gloed. Primavera zelf was feestelijk uitgedost in strak wit en begon met Hometown. Dit nummer is haar meest recente worp en voorloper van de deluxe ep versie van 11:08 PM. Dit verwijst naar haar initialen, Primavera Mugabi, én haar geboortedag 23 augustus. Haar debuutsingle West Dale volgde. Er stonden veel backing vocals op backing track en dat klonk niet onlogisch want zelf was ze verre van toonvast. Laten we het in eerste instantie op plankenkoorts steken.
Voor Fingertips vond ze dit publiek uitermate geknipt en het was ook het meest overtuigende nummer tot dusver met een vette basgroove. Haar favoriete nummer, How To Behave, volgde. Vocaal klonk dit erg onzeker wat de” lentekriebels uitstraling” van haar nummers grondig in de kiem smoorde. ‘Leer alleen zijn en neem afscheid van wat niet goed voor je is’. Hierover gaat West Dale pt2 dat ze op 10 minuten schreef en waarmee ze komaf maakte met een relatie die haar in een writer’s block duwde. Hier zong ze opvallend goed dus prima hoe ze in de set leek te groeien.
Thinking About You van Frank Ocean was een keurig gebrachte cover nadat ze verkondigde vandaag door zenuwen te zijn overmand. Dit verraste ons geenszins. Silhouette – met de fel aantrekkende gitaarakkoorden- zong ze ook sterk in en dat was al dik in de finale. Haar nummers kondigde ze een set lang uitgebreid en vastberaden aan dus we zien het met haar nog wel ‘Primaveraflopen’…
Persoonlijk zijn we wel fan van de artiestennaam Waterbaby. De Zweedse R&B altpop hype – echte naam Kendra Egerbladh – zorgde voor onze enige passage in de AB. Memory Be A Blade heet haar debuutplaat en het zou fans van Clairo, Adrienne Lenker en PinkPantheress in vervoering kunnen brengen. NME kunnen we niet al te vaak van slechte smaak beschuldigen, dus de vier sterren die zij aan Waterbaby’s debuut geven scherpte onze aandacht waardoor we de baby niet met het badwater konden weggooien of zoiets…
Waterbaby verraste meteen met een celliste, Åse-Maria Bygland Larsen, en gitariste Majvi Superstar (echte naam Sofia Kristensen) die haar vanop een bankje flankeerden met een drumster in de achtergrond. De start van de set kunnen we alleen als bloedmooi omschrijven. Zacht strelende nummers en een supermooie stem geruggesteund door Majvi. Minnie en haar allereerste single Airforce Blue haakten op de emoties in en nog geen klein ‘ABeetje’… Waterbaby vertelde dat dit de laatste stop was van eerste Europese tour met deze 3 muzikantes. Dit was tevens haar allereerste Belgische optreden. De cello sneed grillige patronen in een mede hierdoor sterk Beck ‘N Call.
Waterbaby had het over ironie want haar zachte slaapkamerdeuntjes zong ze badend in het zweet. Niet het moment dus voor een winterse pyjama. De nieuwe nummers toonden een grote hang naar variatie. Naast het trage Creek viel het iets meer uptempo Memory Be A Blade op met alweer heerlijke backings van Majvi die nu gewoon pianiste was. Het publiek was een enthousiaste sirene tijdens “call me when you need someone, I could be your 911”. Geen moeite hoeven te doen om een publiek rond de vinger te winden is niet iedereen gegeven, maar Waterbaby zette een dijk van een concert neer. En voor wie zich het afvroeg…. Yesss she drank water baby.
Terug naar het café van de Beursschouwburg dan voor de doortocht van Eat-Girls. De band rond Amélie Guillon (synths) en Elisa Artero (zang en gitaar) hebben we al zien optreden als trio maar ook als sextet. Hun bezetting varieert eigenlijk even hard als hun klankpalet. Ze maken overigens best indruk want zowel Sonic City en Left Of The Dial 2025 als Grauzone 2026 wisten hen vast te leggen. Heel opvallend is het totale ontbreken van drums. Gitaar, bas, dans, simultane zang en stratenoude electro waren aan zet op redelijk magistrale wijze. Dat zorgt voor uitstapjes richting postpunk, krautrob en dub. En dit alles werd ook nu weer gebracht met de nodige show en theatrale met humor doorspekte pathos. Denk vooral de impact van meezingende bassist Maxence Mesnier niet weg want zijn baslijnen zijn hemels.
Laten we even alles wat lijkt op het vroege Blonde Redhead en Olimpia Splendid in één nummer verenigen en dan komen we uit bij opener Off The (tja de titel heeft geen einde). Het feit dat ze alle 3 zingen maakt hun licht geniale composities nog bedwelmender. Unison is Air in een donkere saus gedrenkt. Artero was de elegante Parisienne op pumps en Guillon trad op als de furie bij donkere nacht hoewel ze verklaarde ziekjes te zijn. Saints’ Discards klonk dan weer als The Sound meets Gang Of Four. Hoe geweldig klinkt dit trio bij simultane zang zeg! Wow !
Hier en daar speelden ze al nieuwe nummers voor een volgend jaar te verschijnen nieuw album. On A Crooked Swing klonk als oudje als achtergebleven Halloween horror in de stijl van Blurs Essex Dogs en in BSN mocht Elisa het kralensnoer bovenhalen om de diepgravende tristesse vorm te geven. Mooi ook hoe beide dames elkaar aankeken om zo In Aweso feilloos in te zetten. Een lekkere loop gaf dit overheerlijke nummer zowaar Mezzanine-neigingen, meer bepaald Dissolved Girl in een Tool-jasje zowaar.
Amélie toverde dan in Sewn Easy zelfs een fluitje uit haar keys. Het nummer speelden ze nog maar voor de derde keer. De baslijnen zijn zo indringend dat onbewogen toekijken geen optie meer is. Als Eat-Girls een parodie vormt op de Franse tongval in It-Girls dan is dat terecht want ze zijn hét echt. Geniale band en dito optreden dat ze met een ziedend A Kin feestelijk afrondden. Hier leken ze wel hulde te brengen aan de drum ‘n bass kant van jawel David Bowie. Meesterlijk in aanpak en uitvoering.
Goud en zilver kleuren overigens het zalenpatroon van de Beursschouwburg. Zo is er ook een Golden Space en daar maakte Ms Ray haar opwachting. De 36-jarige Mabel Ray Britannia Holland is niet zomaar eventjes iemand. Ze is de dochter van Hootenanny legende Jools Holland. De man die elke overgang van oud naar nieuw opluistert op BBC tv. Hij is een vermaard pianist en zijn dochter blijft grotendeels binnen zijn muzikale vaarwateren dobberen met een mix van soul, R&B en droompop.
Ms Ray had Michele Chowrimootoo bij alspercussioniste bij en gaf bij het tweede nummer meteen aan dat Broken Hearts Still Beat. Haar nummers hebben een hoog Sting-gehalte kwa groovy feestelijkheid maar bouwen op rond electro en vooral haar ronduit fabelachtige stem. Ondanks de pompende percussie ging Mabel zitten om het derde nummer in te zingen.
Miss You maakte ze met Nourished by Time. Het nummer heeft een hoge Lionel Ritchie vibe, en dat vermelden we met de beste bedoelingen. Alle songs zijn productioneel heerlijk vol en ondanks de complexiteit erg lekker te beluisteren. Legde Ms Ray emoties bloot? Dat ook weer niet. Het was nooit indrukwekkend maar altijd zeer onderhoudend en een volgehouden passage méér dan waard. Het was haar ook niet aan te zien dat ze kotsmisselijk was vlak vóór haar concert. The show must go on, en dat geldt natuurlijk in overtreffende trap voor een Holland. Ms Ray straalde zonder te ons verbranden.
Afsluiten deden we met een portie gierende gitaren in de Silver Space van de schouwburg. Bureau De Change is niet alleen een grappige bandnaam maar hier bovendien noch een wisselbureau noch een Franse band. Het kwartet komt uit Bath in Engeland en bandleden Will, Connor en Louis geven hun ziedende postpunk vocaal gestalte dankzij een ex-Lambrini Girl uit lang vervolgen tijden. Flora Kimberley neemt de groep op sleeptouw en uiteraard moet er maatschappijkritisch omgesprongen worden met de teksten. Het verdriet en de rouw van de zwakkeren is niets meer dan een maaltijd in de vadsige levensstijl van degenen die aan de macht staan.
Big in France en dat heeft Bureau De Change te danken aan Damien Aresta die hun tour daar regelt. Het moet gezegd dat ze bij aanvang fel indruk maakten. Denk aan Library Card dat verkering heeft met Idles. Tja en zo kom je bij Flora uit die Marriage opdroeg aan al haar vrienden boven de 30. Joe Talbot leek ook tijdens Atlas in de buurt en de band zal ook wel af en toe eens een Fugazi-plaatje beluisterd hebben. Of Flora met haar 2 halve liters bier voor zich te heftig was voor haar vroegere band laten we in het midden maar de lijzige prozaïsche ontboezemingen kwamen wel binnen.
It’ll Pass was een oplawaai van jewelste en als Jerry een race car driver was, dan bestuurde Flora een losgeslagen busje op cruise control met een Shortcut die over een blowjob bleek te gaan. Strong Female Character was David Yow vergeten schrijven. Om maar te zeggen dat de band nogal furieus tekeer ging en erg veel indruk maakte. Bij Dishes werd de eerste serieuze deining op de seismometer afgelezen en dat nummer ging bovendien over haar ex die beweerde te gaan werken maar eigenlijk op de golfbaan stond. No further comment.
The Jesus Lizard nog aan toe, hoe heerlijk sonisch klonk Bond? Is dit Bureau innovatief? Hell no, zijn ze straf in wat ze willen brengen? Double hell yessss. Bureau De Change toonde vooral aan dat een eclectische omgeving als Brussel centrum en Fifty Lab Festival vlak vóór middernacht nog een zaal onder hoogspanning kunnen brengen middels broeierige noiserock uit Engelse oorden. En dan mocht de zanger van Marcel ook mee feesten op het podium. “Fifty lapte het toch mooi weer!”
INSTAGRAM: Fifty Lab Festival / Primavera / Waterbaby / Eat-Girls / Ms Ray / Bureau De Change