We richten ons even tot degenen met ervaring in verrijzenissen. Of eerder met het herrijzen van feniksen uit hun as want anders voelen wannabe-jezussen zich misschien aangesproken en dat zou wellicht een ferme miscast zijn.
Enige affiniteit met de onderwereld en aanverwanten strekt dan weer tot aanbeveling. Ontstaan uit de restanten van Darqo is ZuLe namelijk een band die zich qua stijl situeert in de donkerte van de zware metalen en dan nog liefst in de regionen van eerder logge sludge monsters. We gebruiken hier termen van donkerte, onderwereld en monsters met een reden: de heren halen hun inspiratie in hoofdzaak uit de filmwereld en meer bepaald uit klassiekers van de spannende underground. Het wekt dan ook geen verbazing dat de eerste single die het gezelschap loslaat op de wereld een sfeer oproept die bol staat van opgebouwde spanning én onderhuidse dreiging.
Een aantal leden van de band lijkt er een handje van weg te hebben om een band te starten om dan na verloop van tijd het over een andere boeg te gooien en in een (licht) gewijzigde bezetting een nieuw project te starten. De spanningsboog van een mus op speed zeg je? Nee, dergelijke gedachte doet immens oneer aan de veelheid van ideeën en inspiratie vinden wij. In alle eerlijkheid, we moeten het er bij gelegenheid eens met het gezelschap over hebben want vanzelfsprekend triggert het ons wel. We gaan er gemakshalve van uit dat er nu eenmaal een natuurlijke evolutie in smaak en creativiteit aan de basis ligt. Véél liever iets nieuws uit de grond stampen dan het gevoel te moeten hebben ter plekke te trappelen of in herhaling te vallen. Want nee, ZuLe klinkt langs geen kanten als een Darqo 2.0 of zoiets. Verre van de gemakkelijkste weg durven we denken, maar wél eentje die getuigt van volstrekte creatieve onafhankelijkheid. Alleen al om die reden verdient ZuLe alle hulde, maar wie ons kent, weet dat we nu ook niet zó makkelijk te verleiden zijn.
Opvallend aan het geluid van ZuLe is naast de logge zwaarte – typerend voor sludge uiteraard – de hoofdzakelijk cleane zang die meevoert naar de hoogdagen van de grunge met bands als Alice In Chains en Soundgarden (om er slechts deze uit te pikken). Het maakt dat Doomsday Highrise voor ons klinkt als een bom van een song.
Zes minuten lang dondert de sound dat het een lust is. Tip van de dag: zet de equalizer van je versterker niet volledig met de bas open of je riskeert een longontsteking of erger! De diepe tonen dreunen in je ganse lijf en man, wat een onbeschrijflijk fijn gevoel is dat!
De zang van Cpt. Cisco houdt ergens het midden tussen Chris Cornell (Soundgarden) en Benjamin Berdous (van stonerband Slomosa). Kortom, het geluid voelt op een manier verdacht snel vertrouwd aan en tegelijkertijd nieuw. Vanaf de eerste tonen bekruipt je een soort van onbehaaglijk gevoel dat er je iets onaangenaams staat te overkomen.
Doomsday Highrise valt echter zeker niet onaangenaam te noemen! Het is een bijzonder intrigerende song waarbij we ergens als het ware blijven wachten op de totale uitbarsting die de spanning wegneemt in een absolute climax, maar die komt er niet. Het viertal slaagt erin om de spanning tot op het laatst vast te houden zonder dat je ergens ook maar het idee hebt dat het nodeloos uitgesponnen wordt of dat er iets ontbreekt. In die zin is het een bevreemdend nummer waarbij we onmiddellijk op repeat drukten als om ons ervan te vergewissen dat we zeker niets gemist hadden. Na meerdere luisterbeurten zijn we er nog steeds niet achter gekomen wat we gemist kunnen hebben. Het kan aan onze gebrekkige speurderskwaliteiten liggen maar om ons zelfbeeld niet al teveel te kelderen, houden we het erop dat ZuLe vooral een track heeft afgeleverd die getuigt van geniale spanningsbogen. Geen idee wat nog volgt van ZuLe maar wat ons betreft mag het nog véél zijn en kijken we er alvast naar uit.
