Soms lopen de zaken in het leven niet helemaal volgens het plan dat je ooit in je hoofd had. Zo bleef The Radar Station ongetwijfeld een stuk langer onzichtbaar voor de radar dan ze zelf voor mogelijk hadden gehouden na hun overwinning in De Nieuwe Lichting in 2020. Moet het nog herhaald worden dat één of andere pandemie de plannen doorkruiste op niet geheel positieve wijze?
Maar er was meer aan de hand. Frontman Brent Buckler ging door een zware periode, hetgeen er toe bijdroeg dat we vijf lange jaren dienden te wachten op nieuwe muziek van de band. Vijf jaar betekent in de huidige muziekwereld een eeuwigheid. Een artiest dreigt volgens sommigen dan al eens in de vergetelheid te geraken, maar wij zijn van mening dat kwaliteit altijd komt bovendrijven.
The Radar Station zette die visie kracht bij met hun tweede album Birds Of Choice die we in september 2025 in de armen mochten sluiten. De jaren stilte hadden duidelijk gezorgd voor een andere muzikale invulling. Anders in de zin van diepgaander, wellicht ook een pak serieuzer, donkerder ook maar vooral, méér uitgewerkt. Het resultaat is volgens ons een steengoede plaat – en dan drukken we ons héél zacht uit.
Hoe snel iets kan veranderen bewijzen de heren van The Radar Station anno 2026. So Many Faces is de eerste van vier (!!) ep’s die de band plant uit te brengen dit jaar. Geheel volgens hun filosofie van nummers constant te herdenken en herwerken én anders te brengen, worden het verzamelingen van songs die een gedaantewisseling ondergingen of live-versies (met evenzeer een aparte insteek).
Eerste single is Silent Face. Gemakshalve is daar voor de gelegenheid aan toegevoegd: See Us Change. Dat weerspiegelt dus hetgeen we net schreven. Vanzelfsprekend is de songstructuur in grote mate behouden en blijft het zeker herkenbaar. Niettemin klinkt het evengoed compleet anders. Komt het door het blazersarrangement of zijn het backings? We kunnen er na talloze luisterbeurten nog steeds niet de vinger op leggen. Feit is dat deze versie voor ons een ongekende zwoelheid met zich meebrengt. Op slag verdwijnen de regenwolken als sneeuw voor de zon en komt de vibe van een zachte lente-avond je gezelschap houden.
De zanglijn klinkt meeslepender dan ooit tevoren. Het mag ronduit verbazingwekkend genoemd worden hoe The Radar Station erin slaagt om zichzelf op korte tijd op zo’n verrassende manier te heruitvinden. Het vervelende is wél dat een mens nu neigt het gevoel te hebben een keuze te moeten maken tussen de versies. We gaan zelfs niet proberen om dat te doen, het lijkt ons ook compleet zinloos. We houden het er eerder op dat naargelang je gemoed je nu de vrijheid hebt om de best passende versie te beluisteren. Een immense luxe toch?