Paww mag dan volgens Maarten Huygens zijn meest poppy nummer zijn, het blijft vooral een ingetogen melancholische song. Het draait rond hoe herinneringen soms plotseling terugkomen, kleine, vergeten stukjes van je leven die ineens weer betekenis krijgen. Zonder zwaar te worden, raakt het nummer precies die herkenbare weemoed die blijft hangen. Paww voelt niet alleen als een song, maar als het begin van een band die haar eigen plek zoekt en die meteen ook lijkt te vinden.
Met The Bordershow omringt Huygens zich met een opvallend gezelschap. Zelf verdiende hij al zijn strepen bij Intergalactic Lovers, en ook de rest van de band ademt muzikale ervaring. Guy Kokken, vooral bekend als fotograaf, blijkt een verrassend sterke bassist. Friso Veldeman komt uit een verleden van stevig drumwerk, terwijl Bert Noël zijn gitaarspel uitbreidt richting keyboards. Tim Supply voegt daar trefzeker gitaarwerk aan toe.
In 2026 plant The Bordershow meer en meer in de openbaarheid te treden, ook met de release van een debuutalbum dat gebaseerd is op muziek die Maarten schreef in de tijd dat hij in Galway woonde. De bron van inspiratie die hij daar vond lijkt eindeloos en had ook al zijn invloed op het succesvolle album Liquid Love van Intergalactic Lovers.
Je kan hun live zien op:
20/05 – Zeppelin, Aalst
04/09 – Jazz in ’t Park, Gent
