U heeft nog nooit van Stef Paglia gehoord zegt u? Dat kan, maar in blueskringen weten ze wel beter natuurlijk. De gitarist en songwriter die bekend staat om zijn energieke mix van blues en rock, is dan ook niet voor niets bekroond met een Blues Award voor beste instrumentalist, die hij in 2024 al eens won. Op 14 maart weten we of hij opnieuw zegeviert.
Ondertussen is er de liveplaat, kortweg getiteld Live, die meteen alle twijfels wegneemt over het krachtige kunnen van Paglia en zijn muzikale trawanten. Met Live brengt Paglia de dynamiek en intensiteit van zijn optredens naar de huiskamer. Hij doet dat met eigen werk en twee gedurfde covers: Cissy Strut van The Meters en Old Man van Neil Young. En om met de deur in huis te vallen: jawel, deze gems wordt meer dan eer aangedaan. Maar daar komen we nog op terug. Lees vooral verder, beste melomaan.
Vanaf opener Stand Up! barst het van de geweldige vibes en power en sta je lustig mee te swingen op de bluesrock-’n-roll waarin Paglia grossiert. En hadden we al verteld dat Paglia over een geweldige keel beschikt? “Stand up for who you are, speak up your mind…” Ja, zo is het maar net.
Stand Up! Steekt dus meteen het vuur aan de lont en je waant je niet langer in je eigen woonkamer maar op het Open Air Bluesfestival in Brezoi (Roemenië) waar het album werd opgenomen. De gitaren ronken gul in Stand Up!, de hammondpartijen van Tom Eylenbosch zijn om van te smullen en Carlo Van Belleghem en Sven Bloemen zijn op bas en drums de gedroomde sectie.
Met The Unknown, opnieuw met hammondpracht en gretige gitaren, wordt er lichtjes hoger geschakeld, en swingen maar. Heerlijke leadgitaar, zalig wijd uitgespreide hammondpartijen en een heldere, snijdende gitaarsolo van Paglia. Wat een sound, wat een feest.
En natuurlijk stopt het feest daar niet, want een zompig Take Me Away, met een gewéldige riff, is ons dan deel. Op een moment zou je zweren dat Paglia Glenn Hughes even inhuurde voor de zang, of dat je het hele Black Country Communion aan het werk hoort. Niets is minder waar natuurlijk. Het zijn Paglia met machtig keel en stevig gitaarwerk en de zijnen die staan te rocken. Zoveel is duidelijk.
Warmth Instead of Cold start met een Jon Lordiaanse hammondintro, terwijl Paglia even duidt: “Deze song gaat over huiselijk geweld, aub, prààt erover!”. Het komt binnen, zoveel is zeker. Ook hoe Paglia croont en ongelooflijk veel gevoel in de song legt. Machtige bluesballad, met het hammondorgel zachtjes op de achtergrond huilend, en Paglia’s stem én gitaar die deze blues zingen, een kleine versnelling in het refrein, maar dan weer pakkend en slepend. Dan komt die hammond meer naar voren om een virtuoze solo tevoorschijn te toveren, half in duet met Paglia’s gitaar, waarop Paglia minutenlang solo schittert. Enorm indrukwekkend, dit, voor de volle tien minuten, al mocht deze bluesjam voor ons gerust nog tien minuten doorgaan. Eerlijk waar! En ja, het komt binnen, en dat mag, néé dat moét!
Na het pakkende Warmth Instead of Cold smijt de band zich op de reeds vermelde instrumentale classic van The Meters, heerlijk funky en swingend, met vooral de hammond van Eylenbosch in een mooie hoofdrol. Al doet Paglia’s gitaar niet onder, terwijl de hechte ritmesectie alles kundig bijeenhoudt. Haast een georkestreerde jamsessie, een contradictio in terminis, want jamsessies zijn uiteraard niet georkestreerd.
Zuinige hammondklanken en Paglia’s gitaar die inzet en pakkend huilt en croont, doorheen dit geweldig slepende Mystery Heaven, met subtiele percussie net genoeg, is het volop genieten van deze filmische compositie. Het zou de perfecte muziek zijn voor een roadmovie, waarbij iemand doelloos van punt a naar punt b dwaalt, zijn gedachten de vrije loop latend. Of waarom niet voor Paris Texas, sorry Ry Cooder; jij dééd dat natuurlijk erg goed – ok, het vervolg op die film dan? Maar wauw: nog zo’n song die de volle acht minuten door zindert en geen seconde verveelt, met de hammond en vooral het sublieme gitaarspel als voornaamste hoofdrolspelers. Nazinderen, dàt doet het ook. Absolute klasse!
“She’s a queen of the darkness, puts her gun down my pants, she’s so heartless…”. Queen of the Darkness is opnieuw een heerlijk zompige rocker, met stoere hammond en machtige gitaarpartijen, knallende drums, meer hammond en Paglia weer heerlijk solerend ook. Ook fijn wanneer het orgeltje weer in volle galore gaat. Het enige jammere aan deze compositie is dat ze veel te kort duurt.
Toen besloot Paglia ons nog eens compleet omver te blazen met een behoorlijk originele en krachtige renditie van Neil Youngs Old Man, met een dreigende hammond op de achtergrond en Paglia prachtig en doorleefd zingend. Met nog meer dreiging in de wat ingehouden elektrische gitaren, terwijl de hammond verder zegeviert. Machtig hoe Paglia deze song elektrificeert en er een episch uitgesponnen nummer van maakt, in Neil Young & Crazy Horse-stijl, met vanaf minuut zes een heerlijk langgerekte gitaarsolo.
Bij ons weten is Young altijd redelijk trouw gebleven aan de originele setting van de country-song, akoestisch en klein, met wat harmony vocals en/of slidegitaar. . Paglia en zijn band maken er een onvergetelijke epic bluesballad van. We zijn benieuwd wat Dinosaur Jr. Zou vinden van deze versie van zijn song. Wij vinden het fantastisch, Neil !
Dus je kende Stef Paglia niet? Hoogtijd om daar wat aan te doen. Laat deze fantastische live-cd de insteek zijn. In een prachtige mix van Jannes Van Rossom en krachtig gemasterd door Laurens Gossen, zodat je je werkelijk op de liveshow waant.
Stef Paglia trekt dra weer de baan op, maar gaat nu als trio verder: naast Paglia op gitaar en zang, Tom Eylenbosch op keys en Stef Bloemen op drums.
Live is uit sinds 30 januari en vlotjes te vinden op de gekende streaming-platforms. Doe er je voordeel mee!
STEF PAGLIA: facebook – instagram – website