“Mijn naam is Sarah Dechaene. Ik ben een 30-jarige transvrouw uit Gent en werk als freelance toetseniste en musical director binnen de popsector. In 2023 bracht ik een instrumentaal album uit, sarah. Muzikaal situeert het zich tussen progressieve rock en experimentele elektronische muziek, met een sterke focus op technische keyboardpartijen en onconventionele structuren.”
Het is niet onze gewoonte een deel van een persbio letterlijk te hernemen in een review, maar het is gewoon de perfecte inleiding voor het bijzondere verhaal dat Sarah ons als luisteraar wil vertellen. Het is geen kortverhaal, maar een tiendelig epos dat je met verstomming zal slaan.
Het is een bijzonder hard levensverhaal dat resulteert in een dijk van een muzikaal manifest, een verhaal van een lange strijd met demonen die uitmondt in een leven vol hoop. Sarah schreef het album tijdens een opname in de psychiatrie, in een periode waarin ze te maken had met psychose en suïcidaliteit, worstelend met haar verdoken (trans)genderidentiteit. Het stond symbool voor een persoonlijk kantelpunt. sarah werd afgewerkt vóór haar coming-out als transvrouw, met het idee om het pas daarna uit te brengen.
Sarah studeerde op prille leeftijd pop/rock-piano aan het conservatorium van Gent. Pianotechnisch kon ze aan het einde van haar tweede master nog niet half waar ze als kind van gedroomd had. Dit album is een uniek pamflet waarop ze zichzelf dwong om tot het uiterste te gaan qua soleertechniek. Hierdoor klinkt de muziek ook zo hard en snel. Drank, drugs, zelfverminking en suïcidaliteit hebben Sarah in deze periode tot een zelfmoordpoging geduwd. Ze kon niet leven met het idee transgender te zijn en belandde na de zelfmoordpoging in de psychiatrie. Over de albumcover wil Sarah dit kwijt: “Ik haat die foto vurig, maar ik heb mezelf ‘verplicht’ om net die foto te gebruiken om wie ik was aan het begin van dit proces te omarmen.”
Sarah studeerde op prille leeftijd pop/rock-piano aan het conservatorium van Gent. Pianotechnisch kon ze aan het einde van haar tweede master nog niet half waar ze als kind van gedroomd had. Dit album is een uniek pamflet waarop ze zichzelf dwong tot het uiterste te gaan qua soleertechniek. Hierdoor klinkt de muziek ook zo hard en snel. Drank, drugs, zelfverminking en suïcidaliteit hebben Sarah in deze periode tot een zelfmoordpoging geduwd. Ze kon niet leven met de idee transgender te zijn en belandde na de zelfmoordpoging in de psychiatrie. Over de albumcover wil Sarah dit kwijt: “Ik haat die foto vurig, maar ik heb mezelf ‘verplicht’ om net die foto te gebruiken om wie ik was aan het begin van dit proces te omarmen.”
De nummers op de plaat smeken bijna om verfilmd te worden, want elke song vertelt een aangrijpende episode uit de periode die voor de meeste mensen gewoon de covid-periode was. Sarah vocht toen een harde strijd, eentje met een happy end. Openingsnummer Intro – what’s in a name – is ontstaan vanuit het eindwerk voor het vak compositie en arrangement. Het experimenteren met symfonische bezettingen en blazers werd gemixt met elektronica. Noem het gerust Sarah’s versie van Jurassic Park… Ze wilde een episch klinkende album-opener. Dat is het zeker geworden. Een dreigende welness-vibe wordt in de industrial-kiem gesmoord op een Trent Reznor-waardige manier, resulterend in een filmisch Spielberg-klimaat.
Tijdens het schrijven van Intor – niet te verwarren met Intro – was Sarah letterlijk psychotisch, wat de harde brutale klankkleur verklaart. Het symboliseert de neerwaartse spiraal waarin ze verder afgleed. Het nummer werd op gevoel, op een paar minuten tijd geschreven. Spontaner en agressiever kan een nummer niet tot stand komen, het is een krachtig statement geworden waarop Sarah best trots mag zijn. Het geheel klinkt technisch bijzonder hoogstaand en voelt een beetje als Chemical Brothers die een oververhitte progrocksong schreven die zowat 7 minuten voortdendert in je hoofd.
Sounds of Karus is een beetje de vreemde eend in de bijt want het klinkt als pure postrock, hevig geïnspireerd door Mogwai. Het is rock dus dienen we een gitaar te horen, en zo geschied. De gitaarpartij werd ingespeeld door een goede vriend en medepatiënt. Dit nummer kwam tijdens het slot van de psychiatrische opname tot ontplooiing. Sarah voelde voor het eerst hoop op een leven dat het leven waard was. Alles was een one-take. Iedere lijn werd ter plekke geïmproviseerd en gewoon rechtstreeks opgenomen, met als laatste take de piano.
Look Mom, No Hands! is een geweldige songtitel maar vooral een zoektocht naar creativiteit die – en dat is geen verrassing – plots een uitdaging werd toen Sarah in de psychiatrie drank en verdovende middelen de rug toe keerde. Als tiener bestudeerde ze tientallen bebop-transcripties van Charlie Parker uit de Omnibook. Vanuit quotes en lijnen die Sarah toen had geleerd, ging ze op zoek gaan naar die verloren creativiteit. De song is allesbehalve jazz natuurlijk, maar inhoudelijk en melodisch is dat bebop-materiaal sterk aanwezig in de solo. De titel betekende zoveel als “Zie wel dat je geen drugs nodig hebt om zotte muziek te schrijven.” Muzikaal maakt ze hier Steven Wilson jaloers met erg dwingende vingervlugge progrock.
Om de één of andere waanzinnige reden werd Sarah tijdens de opname bovendien verdacht van onder meer biochemische wapenvoering. Ze werd daar gelukkig voor vrijgesproken, maar intussen zat ze zonder haar computer waarop ze haar album bewaarde. De onderzoekspolitie had die in beslag genomen. More Than Ever was de eerste song die Sarah in de nasleep ervan heeft geschreven. Een nummer dat uit pure razernij ontstond en desondanks nogal wat Miami Vice-vibes heeft, waarmee we uiteraard naar Jan Hammer verwijzen. ‘Sarah’s theme’ krijgt hier wel een heel geflipte synthbenadering.
Fexhe wervelt dan als een ontembare zandstorm door je gehoorsysteem en laat je sprakeloos achter. Sarah schreef het met een medepatiënt die fibromyalgie had. De titel verwijst naar een vredesakkoord uit de 14de eeuw, de zogeheten “Paix de Fexhe”, met als doel de macht van de bisschop in te dijken. Het werd dus getekend in Fexhe-le-Haut-Clocher. Het kon niet gek genoeg klinken en dat hoor je in de ‘bridge’. Sarah zag vooral kamelen en woestijntaferelen toen ze dat schreef. Kleine tertsen op de toonladder van de synth zorgen altijd voor een Arabisch klinkend geluid. Dat leerde ze van haar periode als producer voor Boshra. Dat resulteert vanuit ons perspectief in het meest opwindende nummer van de plaat, en aan opwinding is er sowieso al geen gebrek. Nooit voelt het gebrek van een zangstem aan als een gemis. Fexhe klinkt wild, ontembaar en onverzadigbaar. Wat een dijk van een nummer!
Rise is geïnspireerd op Sarah’s giga guilty pleasure Joe Satriani. Sarah hekelt haar productievaardigheden op het nummer Norcatic, het oudste nummer op de plaat, maar wij vinden haar iets te streng voor zichzelf. Het begint met Hammond vanuit haar blues roots. Sarah verving destijds Luc Heyvaerts, de toetsenist van Gorki, in zijn Rory Gallagher-tributeband. Sarah hield er een liefde voor de Hammond aan over. Niemand hier klaagt. Ook Norcatic etaleert een onweerstaanbare progrock-vibe.
Liefdesverdriet vormde de basis voor het postrocknummer Anoo, een verwijzing naar haar vriendin Oona die het had uitgemaakt omdat Sarah trans is. Deze breuk leidde tot een tweede zelfmoordpoging. Muziek schrijven was ook hier weer de beste therapie. Je hoort een koor, want dat be’koor’de Oona. Ook hier waren kwaadheid en diep verdriet de voedingsbodem voor een nummer. Anoo is echter geen gejaagd nummer, maar een intens en emotioneel tranendal van een pianoklassieker.
Glorious is het laatste nummer op deze opzienbarende plaat. Dat nummer was in wezen haar inwendig stemmetje dat haar de kracht moest geven het leven te omarmen na de tijdig verijdelde zelfmoordpoging. Het nummer is geïnspireerd op haar ultieme favoriete band Linkin Park en in concreto Iridiscent. ‘You’re Glorious’ vormt dan ook de helemaal niet toevallige tattoo in spiegelbeeld op haar borst.
De rode draad ontrafelen van dit opmerkelijk album is dan ook de evidentie zelve. Het ultieme doel was trots te kiezen voor een leven als Sarah. Sarah Dechaene verwoordt het treffend: “Het was mijn coming to peace, en mijn coming out.” De volgende uitdaging wordt het kunnen en durven schrijven van een al even virtuoze opvolger, maar dan wel eentje die geboren wordt uit een positief zelfbeeld en leuke ervaringen en verwachtingen. Wij zijn nu al fan.
Denk je aan zelfmoord en heb je nood aan een gesprek, dan kan je terecht bij de Zelfmoordlijn op het nummer 1813 of via www.zelfmoord1813.be