In onze bespreking van Support and Understanding, de single die Lien Schoeters op Sinterklaasavond lanceerde, uitten we de hoop en het vermoeden dat 2026 wel eens hét doorbreekjaar van de Mechelse singer-songwriter zou kunnen zijn. Backpack, de tweede single die begin januari uitkwam, blies ons compleet van onze sokken en bevestigde. We waren ronduit lyrisch en we zijn dat nog, want wat een epische compositie, al duurt die dan maar een kleine drie minuten.
Beide pareltjes waren de voorbode van nog meer lekkers; gebundeld op Safe Harbour, Schoeters’ langverwacht eerste album dat de mensheid onderdompelt in schoonheid. Want dat is het: schoonheid, schaamteloze pure schoonheid. We moeten elkaar geen Liesbeth noemen: met Safe Harbour heeft Lien Schoeters, met de kundige en aimabele assistentie van muzikale duivel-doet-al Olaf Janssens, niet minder dan een meesterwerkje uit haar charmante mouw geschud.
Wie Schoeters al een tijdje volgt, zal heel wat mooie melodieën op Safe Harbour herkennen. Heel wat van de liedjes bracht de chanteuse al in haar geïnspireerde live-sets, hier kundig in studiojasjes gepast met fraaie nieuwe arrangementen. Andere composities zijn dan weer nieuw voor iedereen.
“It feels like this is prison, paralysed for many reasons. People and their sorries, I try to appreciate them, we’re not burning bridges but we’re building them”. Slik! Dit doodeerlijke en krachtige liedje was al langer een favoriet van ons. Heel blij dus dat Apparently een plaatsje kreeg op Safe Harbour. En dan nog als album-opener zelfs!
Het breekbare karakter blijft, met geweldig pianospel en Schoeters’ engelenstem. Extra backing vocals en percussie werden toegevoegd, zonder dat het teveel wordt, zodat dat breekbare overeind blijft. Maar jongens, hoe mooi zijn die koortjes. En hoe zalig is dat orgeltje. “Apparantly there’s a way to deal with this, we don’t share the pain we’re in.” Slik dus. Dan zit je aan het begin van de plaat en hou je het al bijna niet meer droog. Wat is dat, zeg? Oh, Lien!
Empty Fridge kennen de Schoeters-fans natuurlijk ook al uit de live-sets. De toegevoegde arrangementen zijn weerom rijkelijk maar nooit teveel. Ook hier zijn de koortjes en de percussie een absolute meerwaarde. Schoeters’ pianospel is overheerlijk, zingen doet ze natuurlijk voortreffelijk.
“Nothing’s for sure and everything’s changing”. Het klinkt bitter actueel in deze Trumpiaanse tijden, al was dat nooit de insteek van het wonderlijke Rocks to lean On. Misschien was een mogelijke insteek wel om ‘gewoon’ een onbeschrijfelijk mooi lied te schrijven? Dat is dan alvast compleet gelukt!
Meaningless, voelt zich heel goed thuis in het aangepaste jazzy jasje, met heerlijk percussie van Janssens, sfeervol en moody pianospel van Schoeters, die weerom meesterlijk zingt. Hoe hard klinkt de Mechelse hier ei zo na als de onvolprezen Suzanne Vega? En toch ook weer niet, niemand klinkt zo Schoeters-mooi als Lien Schoeters. Dit was al één van die sterke song uit Schoeters’ catalogus, in het nieuwe arrangement van Janssens wordt het naar een nog hoger niveau getild. En dan zitten we samen met Apparantly en Empty Fridge al aan prijsbeest nummer zoveel, halfweg de plaat met nog meer lekkers op komst…
Bij die eerste luisterbeurten, even voor Sinterklaas, waren we al behoorlijk onder de indruk. Support and understanding is de zoveelste klassebak op Safe Harbour. Zoals je eerder al kon lezen: magnifiek piano-spel, subtiele baslijnen en fraaie effectjes in deze oorwurm, flink bezwangerd door jazzy vibes.
Denk aan een rokerig jazzcafé in de late avond met de lichten gedimd. Memories zuigt je volop mee in een smokey en moody jazzsfeer. Met prachtige stemgymnastiek van Schoeters en al even verrukkelijk pianospel. Klein gehouden, met weinig toevoegingen, en toch erg performant klinkend. Zo’n typische song waar je verder mee meegroeit naarmate je het vaker hoort, om die telkens weer meer imponerend en ingenieus te vinden. Wedden?
Room for doubt start met een pianospel in galop, Schoeters scattend, om dan het bruggetje te maken naar hemelse zang, piano-spel verder galopperend. Met kleine echo’s, waarop de percussie stijlvol invalt, ook meer toetsenwerk, drijvend op een licht samba-achtig ritme, en Schoeters die hier heerlijk soleert op de piano. Een absolute verrassing deze studioversie van de song die we ook al kenden uit de live-sets. Genieten, puur genieten. Wie hield ook alweer de tel bij als het aankomt op prijsbeesten op deze plaat?
In de titeltrack zetten Schoeters en Janssens het op een voorzichtig swingen. En toch is het een redelijk trage song, lichtjes slepende, maar die tegenstelling werkt perfect. Er is veel te ontdekken binnen de compositie. Fijne subtiele percussie en pianowerk, meerstemmigheid en Schoeters fenomenaal goed op zang. Alweer. Met geweldige stembeheersing en tegelijk op bescheiden wijze het eigen vocale grote kunnen tonende. Nog zo’n straffe toer, deze Safe Harbour die zijn naam geeft aan het voortreffelijke album.
Het door ons reeds gekende nummer waar we het meest naar uitkeken was zonder enige twijfel An Hourglass. Schoeters moest ons al eens corrigeren als we weer eens Leave Behind als titel noteerden, na een show. Waar of niet, Lien? Heel erg blij met hoe deze Schoeters-classic zich op de plaat presenteert aan de tot dan toe al rotverwende melomaan. Weer zo breekbaar mooi gezongen, met subliem pianospel en fraaie arrangementen. Aangenaam verrast met dit studio-jasje. An Hourglass is masterclass. Punt.
Waar wij al meteen ‘van onze melk waren’ bij de albumopener Apparantly, is hekkensluiter Backpack dé liefdevolle finale genadeslag. Een onbetwist magisch hors d’oeuvre als je het ons vraagt! Hét vlaggenschip van de plaat, zonder enige twijfel. Geef dit nummer aan een bekendere internationale artiest en een wereldhit is een feit. Toch? Maar laat ons dat plezier nu net gunnen aan Schoeters zelf natuurlijk.
Of, zoals we al eerder schreven: “Een sterke, epische, magistrale compositie. Schoeters’ breekbare, frêle en engelachtige zang, bombastische strijkers en aangrijpend toetsenwerk maken deze pakkende compositie tot een groots meesterwerk. Meerlagig en filmisch, knipogend naar jazz en bossanova, een beetje bluesy ook met een kleine ambitie tot symfonische rock. En toch ook heel poppy. De grandeur van deze majestueuze en machtige compositie herinneren ons een beetje aan wat de onnavolgbare Kate Bush en soms ook Tori Amos plachten te doen, maar dan op de breekbare en charmante Schoeters-manier.”
Eigenlijk is elke compositie op Safe Harbour an sich een absoluut meesterwerk. Of dat nu gaat om Backpack, Apparantly, Safe Harbour, Meaningless, Room of Doubt, An Hourglass, Support and understanding of Memories…
Een plaat om te koesteren is dit, zoveel is wel duidelijk. Zo eentje waar je kan blijven naar luisteren of vaak naar terugkeert. Songs die je keer op keer opnieuw weten te raken. Gewoon ook een album waar je een heel erg fijn gevoel bij krijgt, waar je warm van wordt. Nee, geen zorgen, we gaan niet de kumbaya-toer op.
Het is hoog tijd dat de wereld rond Mechelen nu eens écht kennismaakt met het talent van Lien Schoeters. Bijvoorbeeld met de ijzersterke collectie songs die Safe Harbour herbergt, met een uitstekend instrumentarium in een pico bello productie. Laat die Schoeterstrein nu maar definitief vertrekken! Zorg dat je aan boord bent, een gouden tip van ons.
Safe Harbour wordt later fysiek beschikbaar, en is nu alvast te beluisteren op de gekende streaming-platformen.
Tip: op zondag 25 januari stellen Lien Schoeters en Olaf Janssens het album voor bij Bistro Noekaf, om 19 uur, tijdens de eerste van de Zinderende Zondagen.
Facebook – Instagram – VI.BE – Spotify