Sinds jaren zijn Maarten Vanlerberghe en Alois Maddens onafscheidelijk als Aloïs & VLB en ook al blijven ze twee handen op één buik gaat VLB (eventjes?) solo door het leven. Race Tegen Mezelf – de titel alleen al – is een ep geworden waar je (positief) rillingen van krijgt.
Nederlandse hiphop met teksten waar je niet goed van wordt. Beseffen dat je een outsider bent in deze harde wereld en dat het de enige manier is om feilloos de eindmeet te halen. Achterna gekeken worden, ook al weet je niet waarom. Als abnormaal beschouwd worden, ook al ben je ervan overtuigd dat jij net normaal bent.. Misbegrepen zijn in een dolle wereld die niet aanvoelt als de jouwe.
Daarover gaan deze vier nummers. De plaat begint met het vrij aangrijpende Eten Is Koud die we reeds kennen als single. Een flow die volgehouden wordt tot het einde. Zo is de titeltrack Race Tegen Mezelf treffende spoken word. Beseffen dat je tegen je eigen limiet oploopt. Teksten waarin iedereen die wat nadenkt zichzelf herkent. “Slapen is het probleem niet, wel als ik uit de lakens kom.”
Beetje, de afsluiter, is mogelijks nog meer de nagel op de kop. Gelukkig word je er niet echt van na deze vier emotionele muilperen, een spiegelbeeld van je twijfelende ziel is nu eenmaal confronterend, in het geval van VLB een van de beste releases van dit moment.