Noeste arbeid en muziek waren steeds met elkaar verbonden. Zo vormden de muzikale tradities van de plantages tijdens de slavernij de wortels voor blues en jazz. Maar ook de grijze fabriekspoorten gingen hand in hand met de muziekcultuur. Het hoogtepunt hierin vormde zonder meer de muziek uit Manchester dat er het invloedrijke Factory Records aan overhield waarop de platen van Joy Division verschenen. Die invloed en de industriële malaise waaide ook over naar België met als centraal punt Limburg. Niet voor niets het landsgedeelte van de koolmijnen. Als je alle obscure bands meetelt dan is het aantal cold wave bands (want dat was de toen te gebruiken term) niet te schatten. Zelfs vandaag is Limburg nog altijd het ijkpunt voor zwartgallige muziek met als bekendste voorbeeld Whispering Sons, maar in de jaren 80 was dat dus Siglo XX.
Hoewel ze met The Art Of War maar één “hit” hebben gescoord, behoort hun materiaal tot het beste muziekpatrimonium van dit land, om niet te zeggen het allerbeste. Of ze naar Joy Division hadden geluisterd? En of! Of ze apart naast Joy Division konden staan? Absoluut!
Uiteraard is de sound van Siglo XX schatplichtig aan de legendarische klanken van Unknown Pleasures, en misschien zelfs nog meer aan Movement, het iconische eerste album van New Order. Maar Siglo XX klonk uiteindelijk wel als Siglo XX, met zelfs nog meer tristesse dan eender welke Ian Curtis of Bernard Sumner imitator. De zang van Erik Dries had dan ook iets aparts. Postpunk, maar vooral Erik Dries als je begrijpt wat we daarmee willen zeggen.
Op het einde van de jaren 80 was het feestje over, net zoals de new wave, want stilaan kreeg het publiek honger naar Amerikaans lawijt in plaats van Limburgse klaagzangers. Maar alles keert terug, ook de vraag naar Siglo XX. Maar niemand had er echt zin in om met nieuw materiaal op de proppen te komen en ook de vraag om terug op het podium te komen bleef onbeantwoord. Uiteindelijk werd de knoop doorgehakt en werd de band gereanimeerd met als enig origineel lid gitarist Antonio Palermo. Deels omdat het niet anders kon, want een paar originele leden zijn ondertussen reeds overleden. Palermo krijgt in de nieuwe bezetting het gezelschap van Kurt De Waele (van The Mudgang en de latere versie van Red Zebra), Kris Dries (broer van), Thomas François, Patrick Dubois, Steven Marx, Elise Maris en zanger Tom Van Troyen (ooit bij Spiral Of Silence, misschien wel de meest ondergewaardeerde band van dit land).
Dat is ook de band die je hoort op deze liveplaat die werd opgenomen in de AB. Of dit nu een tributeband is, vraagt de azijnpisser zich af. Technisch bekeken moeten we de dosis azijn wat verhogen, maar deze band slaagt er wel met brio in om op gelijke hoogte te komen met wat deze fenomenale band deed in de jaren 80 en da’s verdomd straf! En wie lak heeft aan nieuwe nummers, kunnen we ook geruststellen. Deze band eert het verleden en zoekt geen flauwe excuses om verder te gaan op een pad dat toch niet te evenaren valt. Meer zelfs, Alive!… For The Time Left mag naast de live-kant van Some Have A Laughter uit 1984 staan.