Het is helaas een wet die geldt voor alle artiesten op deze wereld: we worden overspoeld door releases. Meer albums dan we kunnen beluisteren, laat staan dat we tijd hebben om ze echt te ontdekken. The Best Is Yet To Come van Lise Catherine is daar een mooi voorbeeld van. Enkele weken geleden uitgebracht en wat ondergesneeuwd omdat hittegolven en zwalpende Rode Duivels het nieuwsplatform wisten te veroveren. Maar goede muziek is tijdloos en daarom is dit debuut onze eeuwige aandacht waard.
Lise Catherine is al een tijdje actief. Zo stond bijvoorbeeld op het podium van de Macca in Hasselt toen die club nog bestond, maar ondertussen heeft ze dus een plaat uit met daarop 11 nummers. Muziek die zweeft tussen folk en pop. En ja, we weten het, bij dit soort omschrijvingen dringt de vrees zich op dat we wederom akoestische liedjes zullen horen die wel mooi zijn, maar die ons door de eentonigheid ervan na een paar minuten in slaap wiegen. Lise Catherine weet deze valkuil mooi te omzeilen. We dromen wel, maar gelukkig niet van verveling.
Net zoals de grote voorbeelden zingt ook Lise over de dingen van het leven. Details in de wereldgeschiedenis, maar kantelpunten en historische wendingen in het persoonlijke bestaan van een mens. Op zich is dat ook niet nieuws, want zowat iedere muzikant die zichzelf serieus neemt doet dit, maar Lisa Catherine doet het op zo’n innemende, eerlijke manier dat de plaat je van de eerste tot de zesendertigste minuut omarmt en je vooral door zijn eerlijkheid aangrijpt.
Het album begint passend met de single Daydream. Gezongen vanuit de derde persoon, maar zo voelt het album de hele tijd aan. Mijmerend en ver weg van deze wereld. Gewapend met een stem die ergens tussen Beth Gibbons en Joni Mitchell ligt. Soms gewoon voortkabbelend mooi, maar door allerlei vondsten – hoe minimaal ook – steeds dat tikkeltje anders. Wie weet is de titel van het album – The Best Is Yet To Come – wel profetisch.