Oortjes spitsen als er een nieuwe Intige Taluure plaat uitkomt, want qua absurdistische naïviteit en onnavolgbare gekte valt de band rond Kim Duchateau, ja, die van de meestal geniale cartoons en muzikale duizendpoot Jean-Marie Mievis, met niets te vergelijken.
Beiden zijn dan ook notoir liefhebbers van muziekjes die op elk vlak naast de lijntjes kleuren. Dat is uiteraard spek voor onze bek. Die lijn wordt uiteraard al uitgezet bij het artwork van de hoes zelf. Geen enkele van de volledige oplage (125 stuks en een half) is dezelfde en bij de voorstelling van het album konden kopers gewoon uit het aanbod kiezen welke ze het liefste wilden hebben. Sommigen kochten er meteen een stuk of zes, die samen een geheel vormen qua schilderij.
Eigenlijk is dit een soort dubbelaar. Een album op vinyl en een bijgeleverde cd waarop bevriende artiesten hun visie geven op een stel nummers. Herwerkingen die alle kanten op kunnen gaan, daar komt het zo een beetje op neer. Vijf nummers staan er op de reguliere vinyl. Het titelnummer, met de zwoele stem van Sarah Yu Zeebroek en de piano van Modern Bog (Kim dus), is met zijn zeven minuten een heerlijke trip die wat doet denken aan het intiemste werk van Throbbing Gristle en Chris & Cosey in een twistziek huwelijk met de flipdozen van Intige Taluure.
De vier stukken op de B-kant lijken zowaar op een bescheiden suite van The Residents met Snakefinger als gastgitarist, maar dat is niet verwonderlijk met artiestennamen als Jay Phlitman en Kim Kangoroo. Heerlijke deuntjes zijn het die duidelijk laten horen dat beide heren nog steeds grote fan zijn van de band uit San Francisco en met die invloeden steevast kwaliteit weten te leveren.
De bijgeleverde cd is al net zo’n bevreemdend stuk, want een aantal bands zijn eigenlijk gewoon Duchateau in een andere incarnatie (Lar Va, The Lama Home Band) maar er is ook Plus Instruments, waarbij leidster Truus De Groot al jarenlang bevriend is met de cartoonist.
Niet alle stukken zijn even geslaagd op de cd, maar elk van de tien nummers blijven in de experimentele hoek en vermoedelijk hangt het ook een beetje van ons humeur af welk nummer we goed vinden of minder. In elk geval is de interpretatie van het titelnummer door zowel Plus Instruments als Koen Brouwers een favoriet en dat zal ongetwijfeld ook zo blijven. Van de andere nummers is het deze keer vooral Blue Thief Behind The Hedge van The Lama Home Band dat blijft hangen, maar dat kan morgen dus net zo goed een ander nummer zijn. In elk geval is deze plaat net zo intrigerend en gestoord als al het vorige werk van Intige Taluure en dat is wat ons betreft sowieso bevredigend.