Hertenhout, het Nederlandstalig project van Frederik De Clercq, maakt grote kleine werelden. Dat hoorden we vorig jaar al op zijn eerste ep Nog. En met de opvolger Voilà! maakt hij die kleine werelden alleen maar groter.
Zelf laat hij alvast weten dat Voilà! een spreidstand biedt tussen verslavende en chaotische, ongebreidelde levensvreugde met daartussenin een muzikaal pop-arrangement in technicolor! Vrij abstract en toch snap je het wellicht ook, eens je dit kleurrijke plaatje beluistert. Want zoals alles in technicolor, weet ook dit harten te beroeren.
Als je de mensen die je graag ziet ook graag hoort, dan kan je daarmee iets moois maken. En Voilà! was de titeltrack waarin Frederik stemfragmenten van familie en vrienden verwerkte en de perfecte dertig-seconden-intro vormt voor dit album.
Je kan deze ep in twee sfeerdelen ervaren, waarbij de eerste helft hartverscheurende en tegelijk zalvende tracks over verlies biedt en de tweede helft energieker knettert.
“Voel hoe diep de wortels gaan. Geef vooral je tranen aan.” Zonder Mij voelt als een warm troostlied voor rauwe rouwdagen. Een nummer dat Frederick schreef na het verlies van zijn broer. Sober, in klare taal mooi gezongen. Je mag en kan hierbij gerust enkele tranen wegpinken.
Op zijn eerste ep, deed De Clercq het helemaal alleen, op eigen (herten)houtje. Voor deze kreeg hij muzikaal gezelschap van percussionist Dennis Mahieu (Cloudy-Oh, Barru, Izomo) en het warm gonzende stemgeluid van Dilys Cosemans (Dilys, Chackie Jam). Alsof die samenwerking al niet knetterde, is er ook nog een Zweed mee gemoeid, want de melancholische klank van de ‘synthesizertrompet’ in Zonder Mij is niet meer dan het schuren van IKEA’s TENHULT over een bamboe vloer!
Zoute Dagen zijn van die dagen die zwaar wegen en zich vullen met het zout van het tranendal. “Ik heb wel woorden bij, maar ze willen mijn mond niet uit.” De track klinkt dan ook breekbaar, met sporen van strijkers, die de woorden behoedzaam dragen. Woorden gezongen door Frederik, op het eind ook in duet met zijn zoon. Fragiel en zo echt.
En dan keert de sfeer met een meer poppy ritme, in Omhoog, waarbij je binnen de kortste keren het refrein neigt mee te zingen. Erg wild gaat het er niet aan toe op deze ep en dat hoeft ook niet. Toch knispert Wild! met iets meer elektronica dan met de rest.
In afsluiter Dezelfde keren de woorden “zonder mij” even terug, hoewel het hier om een ander soort afscheid gaat. Dat van een geliefde, want “Ben jij zonder mij nog steeds dezelfde?” Zachtjes nasluimeren en bekomen van een relatie die stuk liep met deze nagenoeg perfecte break-up-song. Mooie, eerlijke popsongs die doen denken aan een mannelijke Eefje De Visser. Of Spinvis–Bazart!