Het gaat niet goed met de wereld. Het lot van miljarden mensen lijkt in handen te liggen van een paar dolgedraaide alfamannetjes. We kunnen erover zagen – wat we trouwens moeten blijven doen – toch is het heerlijk om mensen rondom jou te hebben die het leven zien als één groot feest. Mensen die doen alsof rondhuppelen op deze planeet nog een pretje is zoals Borokov Borokov bijvoorbeeld.
Ontstaan in de riolen van de Antwerpse underground en wellicht bivakkeren ze daar nog wel regelmatig, maar ondertussen in heel Europa de kwaliteitsstempel toegediend van één van de beste feestorkesten van dit moment. Ongegeneerd getoeter, handjes in de lucht, bakkes op de grond, losbollen of gewoon traantjes in de ogen.
World War Too – de titel boezemt ons angst in – is een avontuur. Een plaat die alle dimensies van het dance genre bezoekt en geen enkele uit de weg gaat en daarom zelfs uiterst geschikt is voor de luie zetel.
Zoals steeds laat Borokov Borokov zich omringen door schoon volk. Dat doen ze al jaren, luister maar naar Enkel Duetten van een paar jaar geleden waarop zowel Fenne Kuppens als Mathieu Terryn en ontelbare anderen een stukje meezongen.
Het is ook het geval op World War Too – klotetitel, inderdaad – en wederom met schoon volk. De centrale figuur is Youniss die ook achter de knopjes zijn ding deed. Een potpourri van bekende Vlamingen – die weliswaar nooit op tv komen – maakt van de nieuwe Borokov Borokov een danceplaat, maar nog meer een popplaat in al zijn facetten. Gevarieerd, zo gevarieerd, dat het van de eerste tot de laatste seconde boeit.
Het begint al met Rayban met de stem van Marie Klock die wel iets heeft van Lio on speed. Ze wordt geruggensteund door geniale beats die je uitnodigen om te dansen tot de eerste tram arriveert. Soms wordt genialiteit met onnozelheid gecombineerd zoals tijdens The Gist met Personal Trainer. Ook Porcelain ID verleent diens medewerking en dan wordt het iets als Massive Attack.
Of er is Day One met Sound Track-wonder Emma Hessels, goed voor één van de mooiste tracks die Borokov Borokov ooit in elkaar prutste. Lara Chedraoui is er eveneens, houden we altijd van, of de spielerei van de Antwerpse Neue Deutsche Welle-reïncarnisten Rehash Neu Klang.
Tim Vanhamel – ja, hij! – geeft er met Hidden Hand dan weer een electroclash geluid aan met een knipoog naar EBM-geluidjes uit de jaren 80. En dan hebben we het niet eens over Killing, Dying, Hurting & Crying met Belpop-vernieuwers Lézard. Een nummer dat, zoals de titel doet vermoeden, loodzwaar is en het moeilijk maakt om niet te denken aan de terreurbeat van wijlen Snowy Red.
Voor elk wat wils, het jaar is jong en nu al weten we dat World War Too een plaats zal opeisen in dat lijstje van 2026. Damn!