Splitalbums, het geeft ons in eerste instantie steeds het gevoel als een ballerina zien op crocs. Je denkt enkel: “Heu qué?” Om maar te zeggen, we vinden het geenszins een sinecure om doorgaans totaal uiteenlopende bands op één plaat terug te vinden. Ons toch al chaotische brein raakt er compleet van ontregeld. Dus ja, ook bij deze split ep van Beasts en Let It Kill You hadden we een – je raadt het al – tweeledig gevoel.
Het moet gezegd, beide bands hebben wel degelijk méér gemeenschappelijk dan roots in Charleroi. Als het blenden van uiteenlopende muziekstijlen verheven zou worden tot een nationale sport, zouden ze beiden hoog eindigen in de rangschikking. Noise, punk, doom, rap, metal, grunge, haal het door de Google-zoekmachine en de kans dat minstens één van beide namen uit de bus rolt, is groter dan dat een Belgische regeringsvorming minder dan een maand duurt.
De titel van de ep, Charleroi’s Finest Loud Music, verraadt enigszins het opzet: Charleroi (terug) op de rockkaart zetten. De frequente lezer van Luminous Dash herinnert zich misschien nog ons stukje over Beasts met Blow Me Away You (Niverse), de eigenzinnige versie van de Gojira-song die ruim een maand geleden het licht zag. Het prijkt eveneens op deze ep. Het gaat echter van start met Our Triumph, een song die gedragen wordt door een ronduit indrukwekkende baslijn. Antoine Romeo’s stem verkent zowat alle uithoeken van het universum, gaande van quasi vertellend over rappend tot bijna hysterisch schreeuwend.
Met Barbàgia volgt misschien het meest bizarre nummer doordat het een soort van soundscape is, geheel instrumentaal en vooral – in vergelijking met de rest – heel erg rustig. Blow Me Away You (Niverse) sluit het drieluik van Beasts af.
Nadien is het de beurt aan Let It Kill You om zijn duivels te ontbinden. Met Jungle knallen we meteen véél meer de punk-richting uit dan hetgeen Beasts liet horen. My Own Veins en Sick Lil’ Dance gaan op hetzelfde punk/noise elan verder en brengen een energie opstoot teweeg waar geen enkel cafeïnehoudend drankje tegenop kan! Voor degenen die niet vertrouwd zijn met hun muziek, Let It Kill You sluit qua sound behoorlijk dicht aan bij pakweg It It Anita of Empty Head, de tegenhangers uit Luik.
De koek wordt mooi in twee gedeeld tussen de bands die elk drie songs lang hun ding doen. Voor degenen die een fysiek exemplaar van de ep op de kop weten te tikken in de vorm van een cassette is dat meteen duidelijk op respectievelijk de a-kant en de b-kant. Voor wie het kleinood streamt en in het onwaarschijnlijke geval verkeert niet tot drie te kunnen tellen, verklappen we dat het merkelijk hoorbaar is wanneer Let It Kill You de honneurs waarneemt.
Zoals we eerder al aanbrachten: een split-album kenmerkt zich vaak door een andere sound en dat is in deze dus niet anders. Het zorgt er meteen voor dat je best te vinden bent voor een brede muzikale smaak om ten volle van Charleroi’s Finest Loud Music te genieten. Nog even meegeven dat de bands de krachten bundelden voor een live-opname eind februari in Le Vecteur, hetgeen toch een extra dimensie meebrengt.
Live:
09/05 – La Source, Brussel
16/05 – CCL, Lille (FR)
05/06 – Bois Du Cazier, Charleroi
