Al meer dan tien jaar knallen 30 000 Monkies heftige schijven in elkaar. Weinig toegankelijk, maar des te interessanter. Ook nu komt de Limburgse band met een ijzersterk album op de proppen: een Super Rebound, letterlijk en figuurlijk.
Waan jezelf in een boksring waar dertigduizend losgeslagen apen zich vergrijpen aan Conor McGregor. Het is stampen, mokerslagen uitdelen en stiekem neusharen uittrekken wanneer de scheidsrechter met zijn ogen knippert. De band grossiert in snelheid en schaaktechnische sludge. Met tracks als The Gums breken ze de verdediging van de tegenstander genadeloos open, om daarna met de uppercut van Prism Break een vroegtijdige genadeklap uit te delen.
De band klinkt hier een flink stuk volwassener dan op eerdere albums, met gitaren die overduidelijk zijn geïnspireerd door de helderheid van Steve Albini en riffs die bommen droppen als waren het B-52-bommenwerpers. Denk aan de pure mokerslagen van Shellac en Melvins. Wanneer de furie even gaat liggen, zetten ze de muzikale schaakstukken zo secuur dat het voor de tegenstander op een remise lijkt. Na een afwachtende pauze volgt steevast de titeltrack Super Rebound, waarna ze eigenhandig het zweet van je gehavende smoel vegen.
Hun perfect onderhouden tronie wordt keer op keer beter en dit maal sloegen ze een robuuste kroon uit om plaats te maken voor een gouden pronkstuk, om maar te zeggen dat deze Limburgers hun zwaargewichttitel niet zomaar afgeven, maar hem met brute kracht heroveren. Telkens wanneer de snelheid tempert en ze dreigen een kies te verliezen, herpakken ze zich om happend te dreigen. Gelukkig krijgen we net op tijd weer wat ademruimte wanneer ze zachtere mondstukken opzetten, die subtiel refereren aan de meer atmosferische passages van Meshuggah.
Een absolute aanrader voor liefhebbers van het zwaardere geluid.
