Zaterdagmiddag vliegen we probleemloos van Shanghai naar Beijing. We hebben geluk. We horen dat er ’s nachts tientallen vluchten vanuit Shanghai geschrapt zijn door tyfoon Champi, maar die lijkt ondertussen afgezwakt tot een ordinaire regenbui. We kuieren rond door de straten van Beijing. Het contrast tussen de extreem drukke moderne hoofdstraten en desolate ouderwetse zijsteegjes valt ons op. De vibe is hier ook anders doordat er veel meer laagbouw is.
We gaan op zoek naar een muziekwinkel om plectrums en drumstokken te kopen. We zijn wat te gul geweest met die weg te geven de afgelopen dagen. Dat plan is niet erg succesvol, maar we stuiten wel op een coole platenwinkel die Indie Music Records heet. Pieter graait in de bakken met obscure lofi en koopt zichzelf enkele verrassingen en Filipe vult zijn collectie aan met twee Chinese postrock bands, Sparrow en Chinese Football. Bij het afrekenen blijkt dat de man achter de kassa ons herkend heeft. We nodigen hem uit op de show, maar jammer genoeg moet hij de avond nadien ook werken. Na een culinaire ervaring met de traditionele Peking eend, kruipen we nog eens op tijd in ons nest. Het is nodig.
We hebben gehoord dat er een synthesizerbeurs is in het 798 art district, een plek die sowieso hoog op ons to do lijstje staat. We lopen er Glenn Keteleer, aka Radical G, en Tim Kroker, drummer van Front 242, tegen het lijf. Zij zijn hier als vertegenwoordigers van Soma Synths en laten ons uitgebreid spelen met de producten die ze hebben meegebracht. Wouter is in zijn nopjes bij al die knopjes en we moeten hem net niet met geweld naar buiten sleuren als het tijd is om te lunchen zodat een hangry Jesse niet op iets anders klopt dan zijn drums.
Tijdens de soundcheck in Yue Space wandelt Jellyfish de venue binnen. Ze is een super getalenteerde fotografe en het is al de derde show die ze deze tour komt kijken. Ook 10 jaar geleden heeft ze een van onze shows gezien en gefotografeerd. Ze heeft geweldige foto’s geprint, zowel voor zichzelf als voor ons. We signeren haar deel met veel plezier. Voor de laatste keer rapen we al onze energie bij elkaar en spelen een wilde show.
Bij het laatste nummer duiken we met z’n allen het publiek in. Filipe nodigt tijdens het optreden de hele zaal uit voor een afterparty in School, een legendarisch rockcafé in Beijing dat volgens Cecilia helemaal ons ding zal zijn. Ze is niet fout. Er komen effectief enkele fans opdagen en we trakteren hen met plezier op een “Belgium wheat” biertje. Merchman Sichen komt de bar binnengewandeld met een grote doos: iemand heeft een Hello Kitty taart met opschrift “Long live Ghent!” besteld en laten leveren in het café. Het symboliseert de volledige tour: we zijn ver van huis, maar tegelijkertijd voelt het vlakbij. We hebben hier een grote IAHTTC-familie gevormd.