Als er iets gebeurt met de kat, dan krijg je een kater. Of in dit geval: enkele katers. Laat ons het erop houden dat de woensdagochtend voor een deel van de band minder plezant was dan de dinsdagavond. Vandaag reizen we door naar Hangzhou en de dag bestaat voornamelijk uit de minder glamoureuze kant van rock-‘n-roll: wachten. We doden de tijd op de luchthaven door koffie te slurpen en Black Stories te spelen. De buurt rond het hotel bestaat vooral uit hoge woontorens en heeft niet veel interessants te bieden. We besluiten dat het vanavond echt wel het moment is om het rustig te houden.
De ochtendstond heeft goud in de mond en ook de West Side Lake in Hangzhou is een gouden tip. We wandelen het pad tussen de meren van deze UNESCO werelderfgoed site over en bezoeken de Yue Fei Tempel, gebouwd ter ere van de gelijknamige krijgsheer en volksheld uit de twaalfde eeuw die hier symbool staat voor loyaliteit en patriottisme. De West Side Lake Vinegar Fish-schotel laten we op aanraden van Chinese fans voor wat het is.
Een korte taxirit brengt ons naar Live Shop Un!, een oude zuurstofflesfabriek die omgetoverd werd tot twee concertzalen en ook een label huist. We spelen in de kleinste van de twee, maar de zaal staat wel weer goed vol. We herkennen ondertussen enkele gezichten en verbazen ons om te horen hoe ver mensen reizen om ons te zien. De organisator van Can, die ons tijdens het festival niet heeft kunnen zien, is ondanks een acuut slaapgebrek afgezakt naar Hangzhou en komt ons na de show in de backstage persoonlijk bedanken. Pumpkin, die ons de eerste dag mee op de luchthaven kwam oppikken, is uit Shanghai gekomen. Er zijn mensen die ons vertellen dat ze ons 10 jaar geleden in Wuhan of Hefei hebben gezien. Een fan is zelfs vanuit Macao naar Hangzhou gevlogen, een reis van meer dan 1000 kilometer!
Onze show verloopt vlekkeloos. Wanneer Filipe in een bindtekst zegt dat we West Side Lake hebben bezocht, maar de vis niet hebben geproefd, krijgt hij de lachers op zijn hand. Het is hier echt een dingetje. Tijdens de climax van afsluiter Eyes Closed, Stay Quiet gooien we alle remmen los en gaan we dansen in het publiek. Mini circle pit op de postrock show, hell yeah. We nemen terug ruim de tijd voor handtekeningen en foto’s. Op lokale sociale media gaat het de ronde dat we katten tekenen tijdens de signeersessies en meer en meer mensen vragen hier ook expliciet naar. Vooral Wouter haalt de Michelangelo in zichzelf boven en tekent zelfs foto’s van mensen hun kat na. We houden al de hele tour een oog op de Chinese socials en de vaststellingen zijn interessant: naast onze muziek en liveshow, worden we geprijsd voor onze toegankelijkheid en bescheidenheid (prima), maar onder meer ook voor onze outfits (euhm, basic zwarte shirts), geur (gewoon deo) en onze “intellectuele” brillen (lol). We blijven nog even nakeuvelen in de gezellige bar van de venue, die door barvrouw Mia langer opengehouden wordt voor ons. We bedanken haar door haar kennis te laten maken met het gelijknamige Gentse volkslied.