Een massale volksverhuizing richting Gentse Vrijdagmarkt bleef afgelopen donderdag uit, maar in muziekcafé Vonk stond wel degelijk een mooi contingent aandachtige zielen klaar voor Strangeways. De Gentse band dook een goeie tien jaar geleden al eens op aan de horizon, verdween vervolgens geruisloos in de mist en probeert zich nu opnieuw op de kaart te spelden.
Het trio nestelt zich al jaren comfortabel in het schemergebied tussen postpunk, hardcore, noise en potige indierock, met een uitgesproken voorliefde voor donkere melodieën die geregeld heimwee lijken te hebben naar de jaren tachtig en geestesgenoten als Hüsker Dü.
De set draaide vooral rond de recente ep May 2026, inderdaad verschenen in mei van dit jaar, sommige marketingafdelingen houden nu eenmaal van helderheid. Net geen drie kwartier lang ging het zonder veel omhaal vooruit. Ondanks/dankzij de tropische temperaturen voelde het in Vonk allerminst lauw aan; Strangeways koos verstandig voor de tactiek “songs eerst, praatjes later”. Van het nieuwe materiaal bleef vooral het emotioneel geladen Shelf Life hangen.
Het enige echte rustpunt kwam ergens halverwege, toen de band onverwacht naar het Nederlands overschakelde. Dat nummer klonk alsof Strangeways, onder leiding van Simon Verpoest, voorzichtig een gooi wilde doen naar de erfenis van De Brassers. Een redelijk gewaagde gedachte, maar wel eentje die voor een paar opgetrokken wenkbrauwen en goedkeurend geknik zorgde.
Daarna ging de volumeknop weer resoluut naar rechts. Eén bisnummer volgde na een dik halfuur rechttoe rechtaan muziek, en ook dat extraatje bleek allesbehalve een kalmerende afsluiter. Geen vuurwerk, geen stadionallures, wel een degelijk concert dat perfect paste bij de clubatmosfeer van Vonk: muziek voor mensen die liever luisteren dan poseren.