Ook op zaterdag riep Porta Nigra vier muzikale gedaanten op uit de onderbuik van de nacht: Lifeless Past, Ruhr, Devil and the Universe en Potchokine. Vier namen, vier ontsporingen, één gemeenschappelijke bestemming: de dansvloer als niemandsland, ergens tussen industriële ontmenselijking, rituele bezwering en elektronische waanzin. Vier geluidsstormen op rij!
Lifeless Past liet hun darkwave-/ newwave-/ postpunksound horen, die zich als een koude hand om je nek sloot en de zaal langzaam veranderde in een dansvloer voor verloren zielen. Het Nederlandse duo opende met Witching Hour waarin melancholie en ritme elkaar voortdurend aanvulden. Via Deceived en A Safer Place trok Lifeless Past ons verder een wereld binnen waar angst geen voorbijgaand gevoel is, maar een permanente huisgenoot werd, zoals Anxiety. Satori’s stem liet zich gedreven en zelfzeker horen langs tracks als Delirio, Resist en No Time. Woorden die zich laten lezen als flarden uit een ontregeld bestaan: verdwalen, weerstand bieden, tijd verliezen. Met Dismal Reality werdt het uitzicht er niet bepaald zonniger op, maar deze duisternis leidde niet tot stilstand, want de kille, repetitieve drums en nadrukkelijke gitaarlijnen klonken als mistige neonslierten doorheen de hele set.
Opvallend was Pain, de cover van Boy Harsher, waarmee ze hulde brachten aan het origineel zonder zelf in de schaduw te verdwijnen. En toch hebben ze geen covers nodig, want hun eigen Shimmer, Lost, Through Passion en Down moesten niet onder doen. Lifeless Past veroverde met hun minimalistische, sensuele elektronische sound een herkenbare plek binnen de dark scene én in de harten van het Porta Nigra-publiek.
Hoewel Andrea Cadamuro (geboren in Verona, maar verkast naar Berlijn) met zijn soloproject Ruhr vorig jaar al eens in ons land passeerde, was het voor ons de eerste keer dat we hem live aan het werk zagen. We beseften meteen dat we toen iets gemist hadden, want waren direct verknocht aan de ruwe analoge synthgeluiden, die hij in minimal synthpunk en industrial doopte. We noemen het graag minimal noise, die in al zijn minimalisme toch enorm wild en ruw klinkt. Cadamuro straalt daarbij zelf ook helemaal de Berliner-attitude en -sfeer uit, alsof hij de zaal gewoon verplaatst had naar een illustere, extravagante, Berlijnse undergroundclub. Zijn Dadaïstische, soms ook politieke teksten schreeuwde hij rauw energiek doorheen de Klinker. Nummers die we te horen kregen, zoals Terrorista en Individualität, krijgen morgen zonder twijfel een plekje in onze playlist. Dat geld ook voor de cover Ich und die Wirklichkeit van DAF, die hij zijn eigen twist gaf. Gejaagde, urgente noise, drong zich op als een onmisbaar geluid met tikkende ritmes. We kregen ook enkele tracks uit het album Kinder Der Fabrik, waarvoor Ruhr samenwerkte met het Italiaanse brutale minimal waveproject Blocco Schengen. Het was ontwapenend en energiek tegelijk om deze ongelofelijk sterke set te mogen meemaken en daarin bleken we niet alleen te staan, want in de gesprekken tussen de optredens door, bleek Andrea Cadamuro iedereen die we hoorden, ingepakt te hebben met zijn unieke sound en stijl.
Bèèèh. Vergeet de brave schaapjes, want ergens tussen de hoorns van het occultisme en de machinerie van de industriële onderwereld werd een ander soort kudde bijeengedreven. The Devil & The Universe kwamen naar Porta Nigra om de duivel niet alleen bij de horens te vatten, maar hem ook een drumstel onder de poten te schuiven. Geen vrijblijvende verkleedpartij met geitenmaskers, maar een bezwerende audiovisuele ceremonie waarin ritueel, elektronica en duistere humor elkaar vinden op een altaar van eigenzinnige waanzin. Ashley Dayour, die we ook kennen van Whispers In The Shadow, en percussionist Ezechiel zijn de ceremoniemeesters van dit Oostenrijkse gezelschap. Hun zogenaamde goatwave is een genre dat zich weinig aantrekt van de grenzen tussen industrial, darkwave, ritual ambient en elektronische experimenten.
De kracht van hun optredens zit in de botsing tussen organische percussie en elektronische precisie. Terwijl de backingtracks melodieuze synthpartijen, mysterieuze samples en soms vrouwelijke zang laten opduiken, sloegen de heren gezamenlijk op de drums alsof ze een vergeten godheid uit haar eeuwenlange slaap proberen te wekken. De percussie was intens, nadrukkelijk en bezwerend. Daartegenover stonden tintelende elektronische details en melodieën die zich als dwaallichten door de duisternis bewogen. Wanneer Dayour zijn gitaar liet spreken, kreeg het ritueel er nog een extra laag dreiging en rauwheid bij. Met materiaal uit Occulte Pleasures (2025), waaronder Primordial Temples, Shadow Protection en Beelzebub Unchained Nod, werden oudere nummers als Stygian, Danaus Plexippus, It’s Our Will, Black Harvest en Altamont Apocalypse aangevuld. Een trip tussen trance, dreiging en dansbare duisternis.
En dan waren er nog Willow Dance, Kalis Tongue, What Time Is Love?, Church Of The Goat, Haunted Summer en Satanic (Don’t) Panic. Titels die klinken alsof ze uit een verboden gebedenboek zijn gescheurd, vervolgens door een defecte synthesizer zijn gehaald en ten slotte door een geit met duivelse ambities zijn ingezongen. Ze nemen hun muzikale universum bloedserieus, maar lijken tegelijk te begrijpen dat zelfs de duivel af en toe een gevoel voor humor nodig heeft Geen gemekker, geen genade, alleen een geitenceremonie die nog lang in de trommelvliezen zal blijven rondspoken. Wie na afloop zijn ziel nog bezat, had waarschijnlijk gewoon de verkeerde geit geofferd.
Als laatste, bracht het Franse duo Potochkine een sonische bezwering in het holst van de nacht. Koude synthesizers, minimalistische beats en een stem die zich ergens tussen Franse chanson, theatrale poëzie en duistere verleiding beweegt: muziek die tegelijk het hoofd benevelde en de benen commandeerde. Al meteen in de intro kregen we bezwerende Ijskoude uithalen van Pauline Alcaïdé die de ene keer angstig, behekst, dan weer verleidelijk klonken. ‘Bonsoir’ klonk het uiterst lieflijk – bijna in contrast met de muziek – uit Paulines mond.
Dat het tweetal theatermakers zijn, kunnen ze niet verstoppen, hoewel het theatrale dat ze eerder in hun shows brachten, nu plaats maakte voor podium présence van twee zelfzekere muzikanten. De mimiek, expressie in ogen en bewegingen en -jawel- ook de verende plié die Pauline dankbaar maakt, verraden hun meesterlijke talenten – ook buiten de muziekwereld. Dat trok zich door in de poëtische teksten, die van achter de dubbele microfoon galmend over de beats van Hugo Sempé klonken. Tracks als Pénurie De Larmes, Sauvez Moi Du Chaos, Possédée, Les Chevaux, Endorphines, Tristesse Fantasmée en Pogo brachten. De zaal in trance, de nacht in dansend. De zwarte poorten konden mooi gesloten worden, om op 29 en 30 januari 2027 opnieuw in duisternis te openen voor de winter edition!