“I don’t get it.” Het zijn legendarische woorden die Bono uitsprak toen één of andere journalist zijn mening vroeg over het fenomeen Laibach. Het is niet alleen de frontman van U2 die noch kop noch staart krijgt aan het Sloveense fenomeen dat opgericht werd in 1980. Wat begon als een obscure grap van een paar kunstenaars is uitgegroeid tot één van de meest invloedrijke industrial bands ooit. Niet zonder controverse. De band werd er meermaals van beschuldigd om te flirten met Germaanse gedachten. Swastika’s of nazi-achtige uniformen werden niet geschuwd. Laibach is trouwens de Duitse naam voor de stad Ljubljana die lange tijd in het voormalige Joegoslavië verboden was. Wie verder kijkt dan zijn neus – en dat is meestal geen slecht idee – weet dat Laibach voor ironie staat. Een band die je met de nodige korrel zout moet nemen, ook al fluisterde een toeschouwer ons in het oor dat je voor de Musick-tour een hele pak nodig had.
Of Laibach oude fans teleurgesteld heeft? Zeker en vast. Op een paar luttele minuten van Tanz Mit Laibach na, bleef geen spaander over van hun industrialgeluid dat mee aan de basis lag voor het geluid van Rammstein. Af en toe was het dan ook leuk om verdwaalde vijftigers het hoofd te zien schudden omdat ze maar niet begrepen dat Laibach voor deze koers koos. Geen greatest hits-set, wel een verpletterende audiovisualshow die indruk maakte waarop een heleboel fans zich gewillig lieten meevoeren. To hell with dignity…
De band rond Milan Fras heeft reeds meerdere concepten ontleed. Van totalitaire regimes, een Beatles-plaat tot volksliederen. Bij Musick gaat het over pop. De aantrekkingskracht van de melodie, maar evengoed het artificiële en de idioterie van de algoritmes. Of zoals Laibach het zegt: “There’s a lot of talk when Laibach releases a song as we tear apart all the walls”. Deden ze ook in Gent, en hoe!
Voor een lokale dj die het publiek moest opwarmen was geen plaats. Minutenlang voor het optreden weerklonk een monotone mars dreun die Laibach moest aankondigen met een videowall waarin maar één boodschap weerklonk: dit zou een optreden worden waarbij de toeschouwer zich allesbehalve op zijn gemak moest voelen.
Meer dan anderhalf uur werd het publiek ondergedompeld in een wereld van goed doordachte wegwerppop omhuld met de Laibach-spitsvondigheid en natuurlijk die ironie. Geleid door de indrukwekkende baritonstem van Fras waren het twee poppemiekes die de show in handen hielden. Soms deed het denken aan de Eurovisie-extravaganza dan weer aan de genialiteit van Britney Spears en nog meer aan The KLF. Alles was mogelijk die avond. Een intermezzo van 15 minuten, een workout, popballerina’s die op de tonen van Singularity in Tiroler-stijl een paar fans het podium mee optrommelden of poëzie die gaat van “Me too, R2D2, Winnetou”. Zonder twijfel zullen na afloop sommigen gezworen hebben dat ze nooit in hun leven nog naar een show van Laibach zullen trekken. Dat doen fans bij Sisters Of Mercy ook, maar je mag er donder op zeggen dat evenveel ervan overtuigd waren dat ze één van de beste shows in jaren zagen…