De organisatoren van de Starlit Concerten houden voet bij stuk en organiseren om de twee maanden een concertavond in de knusse De Corridor. Voor deze derde Starlit Concert-uitgave worden de sequencers en modulaire synthesizers even achterwege gelaten, want de hoofdrolspelers van de avond, Distant Fires Burning en Zool., gebruiken basgitaar en gitaar om hun experimentele muzikale composities vorm te geven.
Gert De Meester is het laatste jaar als bassist vooral actief onder de naam Reverend Basstorius en werkte samen met Nevel en Luc Van Acker. Voor Starlit Concert 3 kwam De Meester onder de naam Distant Fires Burning zijn bassambient voorstellen. Sinds 2007 experimenteert hij met ambient, waarbij de basgitaar centraal staat. Distant Fires Burning kwam traag op gang met het aan elkaar kleven van basloops die aandikten tot originele, zoemende ambientconstructies.
De Meester weefde tussen zijn zinderende klankvelden nog wat extra basrifjes en de nodige elektronische inkleuringen. We kregen een aangenaam klankpanorama voorgeschoteld waarbij we met gemak de ogen konden sluiten om weg te glijden in de onderhuids trillende ambientwolken. De minimalistisch getinte set werd niet vergezeld van achtergrondprojecties. Wel zagen we een passionele muzikant die zichtbaar genoot van de stille aandacht van de aanwezigen. De Meester kreeg op het einde het gezelschap van Zool. voor een stukje snarenimprovisatie dat zowel boeiend als risicovol werd ervaren tijdens het vlechten van de tien snarenloops. Maar soit, zo blijft geluidskunst creëren en aanschouwen een fascinerende ervaring.
Gerry Vergult heeft nog maar net zijn debuutalbum Stockholmsyndroom uit onder de naam Fred Angst. De gitarist van cultband Aroma di Amore, die eind 2022 ophield te bestaan, is ook al een tijdje actief onder de noemer Zool., waarmee hij al twee decennia eigenzinnige muzikale uitwasemingen produceert. Voor dit optreden koos Vergult voor een try-out van nieuw materiaal voor een volgende Zool.-plaat.
Vergult zette zijn hoofddeksel op en presenteerde een avontuurlijk optreden dat op het achtergrondscherm aangekondigd werd als ambientjazz. De gitarist puurde een reeks loops uit de trillende snaren, waaraan hij ook nog eens het nodige riffwerk toevoegde. Dit alles stolde tot een soundtrack die moeilijk in één of meerdere vakjes te plaatsen viel. De balsturige klankontwerpen werden vergezeld van ambient, soundscapes en elektronische effecten, deels zelf geproduceerd door Vergult en deels via laptopbegeleiding tot stand gebracht. De gitaar klonk zowel jazzy, jaren ’80 poprock- als krautrock-achtig, met een snuifje Tortoise-complexiteit erin verwerkt.
De Zool.-set was zeer gevarieerd en boeide tot het einde, al misten we soms wat continuïteit doordat nummers plots stopten en hoekig overgingen naar de volgende track. Toch kregen we een optreden waarin kwaliteit en ervaring versmolten tot cineastische sferen met een vleugje mystiek. Vergult moest hier en daar bijschaven en af en toe zoeken om niet te verdwalen in zijn rijkgevulde klanklandschappen, maar daar is een try-out nu eenmaal voor. We kijken nieuwsgierig uit naar de release van het nieuwste Zool.-album, dat op basis van wat we te horen kregen zeker de moeite waard zal zijn.
