Bruges is doomed! Mooie slogan die met een kwinkslag de essentie wel mooi weet te vatten. Het was oordopjesavond in de Cactus Club want twee niets ontziende Belgische postmetalbands kwamen voor sfeer en verdelging zorgen. De avond werd ingezet door de bloedverwanten van – tromgeroffel – het Oostendse Bloed. Nadien was het de beurt aan het reeds 15 jaar actieve Mechelse Psychonaut.
Het synth- en industrialmetal-trio Bloed is effectief een familieorkestje dat voor 2/3de uit de broers Toon Soete (drums) en Tuur Soete (bas) van Mother bestaat en met zus Fieke Soete van Lightspeed en Ratmosphere op synths is aangevuld. Ze was vooral een verrijking en niet gewoon een aanvulling.
De band ontneemt ons eigenlijk al het plezier om woordgrapjes te maken met de bandnaam want ze zijn iedereen met bloeddoorlopen ogen te snel af op hun debuut Tranen. Zweet was ook een optie vermoeden we. Elk nummer op hun eersteling is een Nederlands woord dat – gekoppeld aan het woord bloed – een ander woord vormt. Benieuwd of we in de Cactus onze lachspieren ook op de proef konden stellen, en ook wel een beetje naar het percentage black metal bandshirts in de zaal… Geen verrassingen wat dat betreft. Gelukkig heeft Psychonaut zelf ooit eens een groene bandshirt verkocht want anders was het 100% zwart geworden.
Maar we keren even bloedserieus terug naar het optreden van Bloed. Een beetje bloedverlies kan geen kwaad moet de band gedacht hebben want de intro en outro met de titels Verlies I en Verlies II werden slechts voor een deel in de set verwerkt. Voor het overige werd de volgorde gerespecteerd en kregen we de ep in de juiste slagorde te horen. Volgens chat gpt kunnen we een muziekgenre onder de vlag van metalmuziek onderbrengen als het aan de volgende voorwaarden voldoet: zware gitaren met distortion, sterke nadruk op ritme, agressieve sfeer en een intens geluid. Ja kijk, dan stonden we naar metal optredens te kijken.
We wensen een paar van de honderden subgenres als extraatje toe te voegen en menen death metal, sludge, industrial, postmetal, psychedelic, cybernoise, blackmetal, deathgore en nog een genre of zestien te hebben herkend. Een optreden van Bloed is super intens, soms bloedstollend en huiveringwekkend maar tegelijk steevast enorm meeslepend. De vocals waren op “I want to see your nose bleed” na agressief onverstaanbaar maar hiermee was de toon niet gezet want het is niet Toon die schreeuwde, wel zijn broer.
Of het humoristisch bedoeld is konden we nog niet achterhalen want de band lijkt altijd bloedserieus. De zinsnede in Doop werkt toch op onze lachspieren: “I cannot speak. I am held down. Distorted noises tell the rites”. Nog nooit een lied horen vertellen vanuit het standpunt van een gedoopt kind. Best extra komisch als je opzoekt hoe iemand heet die gedoopt wordt. Het antwoord luidt “een christen”… Ah ja, uiteraard!
Voor het volgende nummer werd de Druk opgevoerd toen Tuur een speciale gitaargast op het podium wenkte met de woorden “Cis fucking Deman”. Logischerwijze een versterking want dit is uiteraard de ex-gitarist van Steak Number Eight (en STAKE).
Druk is een pak ernstiger want bloeddruk komt vooral in gejaagde omstandigheden ter sprake, en dat verklaart een “I don’t want to break down, I won’t let you take me”. Mogen we voorstellen in de toekomst dit nummer – als er al minstens tien bloedcellen gedeeld zijn – als achtste nummer op de set te plaatsen. Bloeddruk nummer acht weet je wel? Bad kan gezien de context alleen maar puur negatieve connotaties teweegbrengen. “I can’t believe we made it this far, just to turn our heads and watch it all fall apart.” Het toonde net de veelzijdigheid van het trio aan want dit was méér Nine Inch Nails dan het metal was en de invloed van de aan Ministry verwante synthdreunen van de piekfijn uitgedoste Fieke waren een concert lang hoorbaar en hielden de Cactuszaal in een stevige wurggreep tot het bloed was weggevloeid.
Psychonaut is net als Bloed een trio. Thomas Michiels (bas en zang), Harm Peters (drums) en Stefan De Graef (gitaar en zang) zijn met World Maker al aan hun derde volwaardige plaat toe en we kunnen Psychonaut gemakshalve verkopen als een minder verknipte maar wel beenharde bastaardzoon van Pink Floyd en Tool.
De postmetal maakt gezwinde uitstapjes richting sludgemetal en stonerrock. De plaat zelf is een boomerang-verhaal van hoop en blijdschap (vaderschap) enerzijds en ontreddering, verdriet en woede (kanker) anderzijds. Psychonaut klinkt als “Psycho Not” maar diep snijdende riffs, drumpartijen met de finesse van een uitdeukhamer en mystieke teksten doen ons vaker stilstaan bij het einde der tijden dat wel eens doorschemert in een nummer naar keuze. Bloed aan de muur!
Alles wat Psychonaut groot maakte passeerde al de revue tijdens And You Came With Searing Light. Zachte aanhef, poses, grunten en schreeuwen, fijn opgebouwde metalrefreinen met de juiste dosis scheurgitaar. All Your Gods Have Gone was vlak erna hardere koek met een dwingende ruigheid en niets ontziende grunts van Stefan waarbij Thomas met heldere stem voor de nodige variatie zorgde. “Dig through your shell and remember. Buried in dust, we resurrect the sun”. Het mag allemaal wel een beetje apocalyptisch of op zijn minst toch cryptisch overkomen.
Ook de progrockmatige benadering van het jaren zeventig klinkende Violate Consensus Reality maakte best indruk met dartele riffs en bezwerende stemmen, met ook hier de beproefde combinatie grunt/zang.
All I Saw As A Huge Monkey opende in het regenwoud waar de Roots van Sepultura lagen. Het komt van Unfold The God Man uit 2020. Een nummer dat steeds meer richting stonerrock begon aan te leunen met op het podium heerlijke fotografenposes. Grote dosis Opeth waarvan Kyuss de halve band heeft vervangen. Klinkt goed hé. Je had dit live moeten horen. Iets met duimen en vingers tot bloedens toe.
Heerlijk waren de onderkoelde strofes van Interbeing waar het contrast met de dubbele stemmen in een razend refrein ver’doom’d lekker bevonden werden. Het laatste nummer van World Maker, Endless Erosion, was dan aan de beurt. Erosie was niet wat meteen in ons opkwam, eerder vervellen want het nummer nam zowat elke minuut een andere wending en stijlfiguur aan. De psychedelische klankkleur bleef echter prominent doorschemeren. “Stay your wild mind. Learn to breathe the daylight.” Zelfs de tekst neemt hallucinante proporties aan.
Handen in de lucht voor The Fall Of Consciousness dat zich met de pertinentie van The Sea Is Dying van het vanavond al vermeldde Steak Number Eight voorbij de tweede minuut middels een gewelddadig refrein tot een hoogtepunt ontwikkelde. Dit nummer is melodieus straf en toch beklijvend en opruiend. You Are The Sky / And Everything Else Is Just The Weather werd aangekondigd als 2 nummers ineen en dat klopt ook. Stefaan vertelde dat beide nummers net dat tikkeltje specialer zijn voor de band. Het was een slotakkoord dat zeker vanaf de 3de minuut een plaats had kunnen opeisen in de categorie horror, net naast Ghost Of Perdition van Opeth. Het kalme middenstuk in minuut 7 maakte het zonder meer af.
We zagen vanavond twee vaderlandse metalbands aan het werk en ze doen allebei compromisloos hun goesting. Allebei blinken ze uit in hun segment van de breed uitwaaierende metalscene. Waar bij Psychonaut nog een paar heilige metalhuisjes bleven staan, kroop het Bloed waar het niet kon gaan. Tijd om onze tranen van geluk droog te deppen.
