Tekst: Patrick Bruneel
Foto’s: Nya Ketels, Arnaud Marcaille & Stephan Vercaemer
Het was er eerder dit jaar nog niet van gekomen, maar deze dubbele affiche was meer voldoende reden om uit onze zetel te komen. En kijk, we worden meteen verwelkomd met een nieuwigheid aan de gevel: Life Is Better At The Pit’s. Mooi, al weten we dat al 37 jaar natuurlijk.
Gura en Mr Marcaille behoren tot de vaste maatjes van de Pit’s en bij uitbreiding van het DIY circuit en daar hoort dan ook een plaatjesdraaier bij die vertrouwd is met een insteek als deze. HeWhoHasForgottenHeHasAlzheimer kennen we zelf ook al decennia en hij is al heel lang een van de vaste muziekjesdraaiers bij concerten in Magasin 4. Op zwier dan maar met een valies vol cd’s van Brussel naar Gent naar Kortrijk om ons te verwelkomen met het beste wat noiserock in al zijn vormen heeft te bieden.
De jongste kon snel op zijn vertrouwde plek plaats nemen naast nonkel Bowy, ooit oprichter van BZN en nog steeds bezeten van ondergronds klinkende deuntjes. We wisten vooraf uiteraard dat het luid zou zijn deze avond, en dat bewees de soundcheck van Gura al meteen van zodra Leentje haar bas testte.
We zagen Gura al verschillende keren aan het werk, ook nog toen ze als duo (bas / drums) aantraden. Sinds 2004 is de band actief, en sinds 2015 vervoegde Ludo het duo David en Leentje om met zijn schreeuw en saxofoon de geordende chaos nog te versterken. Het trio is als een gerodeerde machine met als motto doom-it-yourself. Echte doom spelen ze al lang niet meer, als ze het ooit al deden. Gecontroleerde waanzin, ferme riffs, David die zijn drumstel alle kanten van de ruimte laat kletsen en Ludo die of schreeuwt of in de stijl van James White zijn saxofoon laat schuren, al dan niet het ritme volgend.
In eerste instantie misschien complete wanorde maar dat klopt niet. Er wordt wel wat ruimte gelaten voor improvisatie maar de nummers die Gura brengt zijn behoorlijk goed uitgekiend en duwen de luisteraars en hun hersenen tot het uiterste. De drie zijn zeer goed op elkaar afgestemd en met een knikje hier of een tier ginder weet elk van de drie meteen wat er wordt verwacht. Een heerlijke opener van de avond, en dan moest hun maar Arnaud Marcaille nog aan zijn set beginnen.
Tendinite, Fantôme Josepha, Foudre Rockeur en RRAOUHHH! zijn andere projecten van Marcaille maar deze keer is hij het alleen met zijn cello en twee basdrums. Een bebaarde barbaar noemen ze hem wel eens, een woesteling met een peperkoeken hartje. Hij ziet er fel uit in zijn korte broek, baard, bloot bovenlijf en restjes lang haar maar van zodra hij zijn cello aanvalt is iedereen meteen helemaal mee in zijn universum. Lang geleden, toen hij begon aan aan deze soloconcerten bracht hij metalcovers op een heel eigen manier. Schitterend was dat. Nu speelt hij alleen eigen nummers en dat is op zijn minst net zo fijn. Een woeste stem, als een furieuze wildeman zijn instrumenten martelend brengt hij de ene na de andere klassieker van vooral zijn album No Snare No Headache. Met Fuck Off And Die heeft hij dan ook nog een meezingbare klassieker geschreven, een nummer dat uiteraard als gegoten past bij de Pit’s, waar Fuck That Weak Shit altijd hoogtij viert.
Kopjes leeg, genoten als geen ander, nog wat pogend na te tateren boven de muziekjes van Alzheimerman en schor als een tierelier op naar huis. Een geslaagde avond met twee uitstekende concerten.
Mr Marcaille : Facebook – YouTube
Gura: Facebook
@The Pit’s: Facebook
