Thoughts Of Jessica van Billie Congé is zo’n liedje dat blijft hangen. Folk, maar ook meer dan folk, als je begrijpt wat we bedoelen. We vroegen aan Indra De Bruyn – want zo heet de artiest – om haar tien favoriete Belgische platen op te lijsten.
Admiral Freebee – Admiral Freebee
Dit was de eerste cd die ik ooit kocht. Ik moet toen een jaar of 10 geweest zijn. Ik heb dat album tot ver in mijn tienerjaren grijs gedraaid terwijl ik de backing vocals meezong of compleet nieuwe backing vocals verzon. De hoogtepunten van het album waren (en zijn nog steeds) Admiral For President en Einstein Brain.
2 Belgen – Lena
Eén van mijn favoriete nummers aller tijden. Je kan op geen enkel genre zo goed dansen als op new wave en dit nummer mixt dat gure, duistere randje van het genre met een glimp van frivoliteit. Heerlijk. Is het al nacht?
Loverman – Lovesongs
De nummers op dit album zijn prachtig als je ze afzonderlijk beluistert, maar ik raad aan om het hele album van begin tot eind te beluisteren, het liefst in het donker. Heel het album is één lange, duistere trip met een heerlijke productie. Loverman zou wel eens het kind van Nick Drake en Nick Cave kunnen zijn.
Madou – Niets Is Voor Altijd
Ik heb Madou eigenlijk nog maar vrij recent ontdekt, maar ik hou heel erg van de unheimliche sfeer van het nummer. Het doet me wat denken aan Bertolt Brecht en Kurt Weill. Ik word altijd gegrepen door te tekst van het refrein: “Hij zei dat een man geen vrouw was/ hij zei niets is voor altijd/ hij zei dat ik nog een kind was/ en dat ik het toch niet begreep, niet begrijp.” Die zinnen raken voor mij de kern van feminisme.
dEUS – Pocket Revolution
Het was moeilijk kiezen tussen In A Bar Under The Sea en Pocket Revolution, maar die laatste was toen ik 12 was mijn introductie tot dEUS en leidde me niet veel later naar hun andere albums, wat me dan weer naar Zita Swoon, Evil Superstars en een hele resem soortgelijke bands leidde. In één klap had ik een volledig vernieuwd muzikaal smaakpalet.
Emma Hessels – Constant Distance
Eén van de meest beklijvende stemmen die we vandaag in België hebben. Kippenvel gegarandeerd. Ze bracht vorig jaar pas haar eerste ep uit, maar wat mij betreft mag ze regelrecht opgenomen worden bij de Belpop-klassiekers.
Dans Dans – Dans Dans
Telkens wanneer ik naar deze debuutplaat van Dans Dans luister, sta ik terug op het bootje in een dok in Antwerpen waar ik ze voor het eerst live zag spelen. Na hun jazzy cover van River Man was ik helemaal verkocht en ook de rest van de plaat slingert mij van koortsachtige dromen tot in desolate straten.
Undskyld – Smokey
Ik ben misschien wat bevooroordeeld omdat mijn broer de bezieler van Undskyld is. Ondertussen bestaat de band volgens mij ook niet meer (hoewel dat nooit formeel bevestigd is geweest – misschien is dit wel dé kans om deze band nieuw leven in te blazen). Smokey kwam uit in volle lockdown en heeft toen dus een beetje z’n publiek gemist. Jammer, want ik heb het altijd een hele fijne, energieke plaat vol verrassende wendingen gevonden.
Hugo Matthysen – Alaska
Mijn ouders hadden het album Dag Allemaal op cassette gekopieerd om in de auto af te spelen als we met het gezin op reis gingen. Alleen is er tijdens het maken van die kopie iets misgelopen waardoor enkel de eerste helft van dat album op die cassette stond en die ook nog eens ergens halverwege een nummer stopte (met als gevolg dat ik tot op de dag van vandaag enkel de eerste helft van het album ken). Het was dus de vaste soundtrack van al onze gezinsreizen. Mijn lievelingsnummer van die cassette was Alaska. Vanop de achterbank kweelde ik het nummer dan vrolijk mee, ook al begreep ik de helft van de tekst niet. Nu, jaren later, heb ik pas door hoe grappig en hartverscheurend de tekst eigenlijk is en hoe grappig het moet geweest zijn voor mijn ouders om die tekst uit een kindermond te horen.
Jacques Brel – Je ne sais pas
Eigenlijk verdient het hele oeuvre van Jacques Brel om hier te staan, maar het nummer Je Ne Sais Pas heeft voor mij toch een meer speciale plek in de rangorde. Het brengt me terug naar zomers vol liefdesverdriet. Er zit iets in het arrangement van Francois Rauber dat de leegte van dat gevoel perfect vertaalt. En er is natuurlijk ook geen betere verhalenverteller dan Jacques Brel. Als ik dit nummer beluister, krijg ik opnieuw dat holle gevoel van liefdesverdriet in mijn buik.
