Pristine is de nieuwe single van ZiELErUsT. Een heel apart nummer in hun repertoire. De band legt uit waarom dat zo is.
ZiELErUsT is er terug met een nieuwe single en jullie lijken je elan wel te hebben gevonden.
Ja, we zijn nu al enkel jaren een trio en hebben onze sound helemaal gevonden: we voelen elkaar aan, dagen elkaar uit en maken samen muziek alsof we dansen. De basis? Elke week samen spelen in het repetitiekot. We zijn ondertussen echt zielenbroers en -zus geworden. Ook onze “producer” Phil weet onze ziel steeds beter te vangen. Op plaat klinken we wat meer ingetogen en werken we soms met gastmuzikanten. Maar live schakelen we een versnelling hoger en houden we het puur en no-nonsense.
De muziek is niet echt hapklaar, toch zijn jullie erin geslaagd om hiermee iets op te bouwen. Tevreden?
We zijn tevreden omdat we trouw blijven aan wie we zijn en graag samen muziek maken. Onze verschillende karakters en sterke band geven de muziek haar eigenheid. Ze hoeft niet hapklaar of perfect te zijn: we kiezen bewust voor een rauw, eerlijk en ongepolijste sound die ons gevoel weerspiegelt.
Persoonlijk vind ik ZiELErUsT op het randje. Ik bedoel: jullie muziek klinkt wel heel donker. Hoe ver kun je gaan?
Donkerte is relatief. We zoeken die niet bewust op; ze dient zich vanzelf aan en krijgt een plek in onze muziek. Wanneer Flip een nieuw nummer aanbrengt, start dit vaak vanuit een zekere donkerte. Tom en Kathleen proberen dan wat meer ruimte, licht en hoop in de muziek te brengen. Zo blijven we niet hangen in het duister, maar vinden we een evenwicht dat voor ons precies goed zit: donker genoeg om te raken, met altijd ergens een streepje licht.
Zijn jullie zelf donkere zielen?
Er bestaat geen dag zonder nacht… Er is veel donkerte in de wereld die ons raakt: oorlogen, dierenleed, polarisering tussen mensen, de destructie van de natuur enz. Het is in deze tijd niet gemakkelijk om optimistisch te zijn en te blijven. En we houden nu eenmaal ook van donkere, melancholische of soms zwaardere muziek. Dat sijpelt dan ook vaak door in onze nummers. Maar er is gelukkig ook nog ontzettend veel schoonheid rondom ons. Wij genieten evenzeer van fijne mensen, cultuur, zon en natuur. De kunst is om die donkerte om te zetten in licht. Dat proberen we stilaan meer en meer bewust in onze nummers te steken. Onze komende ep werd daarom ook HOOP genoemd. Misschien evolueren we wel naar meer licht…
ZiELErUsT is uniek in België, is dat nu een voor- of nadeel?
We hebben zeker een eigen sound en passen niet echt binnen één genre of hokje. Dat heeft zeker voordelen. Zo kunnen we evengoed het podium delen met een doommetalband als met een folk- of kleinkunstgroep. Het nadeel is natuurlijk dat “niet binnen één hokje passen” op zich dan ook weer een hok wordt. Mensen hebben altijd graag dat je muziek ergens binnen past, in iets dat ze al kennen; alsof er regels zijn die je dient te volgen om ergens toe te behoren. We zien het net als een compliment dat dit voor ons niet zo is. Mensen moeten voelen dat we écht zijn: dit is wie wij zijn en wat wij doen. Muziek hoeft voor ons niet professioneel of perfect te klinken, maar moet raken, schuren en soms verontrusten. Het draait om gevoel – voorbij goed en kwaad, dixit Nietzsche. We bouwen heel graag mee aan de Leuvense bandjes-scene die zeer breed en divers is. Zo kruisten onze paden al met mensen uit Leuvense bands als Verval, Vagebond, Velvet Jesus, Zwartalder, Kaper, Pilod, Faar enz. Ga die bands maar eens checken: stuk voor stuk top in wat zij doen.
Waarover gaat Pristine?
Pristine gaat over de dood van Flips moeder en werd de dag erna geschreven. De titel betekent ‘onschuldig’: pas veel later besefte hij dat zij dat ook was. In het lied leeft ze zo verder in hem. We dragen het nummer dan ook op aan zijn en onze moeders; aan alle moeders. Veel artiesten gebruiken wel eens een flard van een zin uit een andere song, uit een boek, uit een film. Flip verwerkte in dit nummer bewust een verwijzing naar Pink Floyd (“The silver in her hair shines in the cold November air”), omdat die zin gewoon klopt bij wat het gevoel dat hij rond zijn moeder heeft.
De knipoog naar Christine van House Of Love is duidelijk. Waarom?
Flip ademt muziek. Muziek is enorm sterk verweven met zijn denken en voelen en met het creëren van nieuwe songs. Toen hij Pristine schreef, zat Christine van House of Love waarschijnlijk nog ergens in zijn achterhoofd. Een nummer dat hij grijs gespeeld heeft in zijn jeugd. Topband trouwens, House of Love, met dus een vette en liefdevolle knipoog naar hun Christine.
Iedereen heeft plannen, wat zijn die van jullie?
Kathleen was al de dertig gepasseerd toen ze pas begon te drummen. Flip en Tom zijn als prille vijftigers al heel wat langer met muziek en bands bezig. Hoe mooi is het dat nu twee generaties mannen en vrouw samenkomen en een eerste album ALLERWEGEN op vinyl konden uitbrengen? Je bent nooit te jong of te oud om in een band te spelen. Het is voor ons het mooiste wat er is. We willen nieuwe nummers blijven uitbrengen, zoveel mogelijk live spelen en ook buiten Leuven een breder publiek bereiken. Dat vraagt hard werken en veel contacten leggen. We willen blijven groeien, grenzen verleggen en elkaar graag blijven zien. We zijn dankbaar voor elk optreden, elke airplay op de radio, elke fijne review. Dus zalen, bookers, cafés en huiskamers: laat maar komen!
Kan muziek de ziel doen rusten?
Absoluut. Muziek kan helend en troostend zijn: ze laat ons emoties ten volle beleven, uiten en daarna loslaten. Rust in de ziel is daarbij geen eindpunt, maar een momentopname in de voortdurende beweging tussen rust en onrust, precies waar de onrustige afwisseling van hoofd- en kleine letters in ZiELErUsT voor staat. Zelf ervaren we die rust vooral tijdens of na repetities en optredens. Flip slaapt zelfs met muziek van o.a. Lustmord, William Basinski, Jan Swerts, Jóhann Jóhannsson, Max Richter en This Mortal Coil.
Naar welke plaat zijn jullie nu aan het luisteren?
Wij luisteren naar zéér veel platen in zéér veel genres. Maar een eerlijke momentopname van de voorbije week:
Flip: Guido Belcanto – Het Paviljoen der Menselijke Driften.
Tom: The War on Drugs – Live Drugs Again.
Kathleen: Max Richter – The Leftovers: Season 2/Music From the HBO Series