Na de zomer verschijnt Flood, het eerste album van Saving Nico, het muzikale alter ego van Nicolas Anné. We spraken met hem over de derde single Predictable Ways en natuurlijk over de plaat die er binnenkort aankomt.
Tot nu toe zijn er drie singles verschenen uit je binnenkort te verschijnen album. Hoe maak je de keuze, want ik neem aan dat Flood uiteindelijk toch één concept vormt.
Singles kiezen vind ik doorgaans erg moeilijk. Kiezen is echt een beetje verliezen, want je weet dat de volledige plaat minder beluisterd zal worden dan de singles en er staan nog zoveel mooie nummers – vaak het iets subtielere werk – op die ik jullie graag wil laten horen. Voor mij kan eigenlijk ieder nummer een single zijn, dus ik probeer vooral zoveel mogelijk een beeld te geven op het klankpalet van de plaat. Ik laat me in die keuze ook wel bijstaan door het label en de plugger.
Zelf noem ik het veelzijdige indiefolk. Akkoord?
Ik ben alleszins blij dat je het niet “eentonige indiefolk” noemt!
Opmerkelijk zijn die fijne details, achtergrondgeluidjes die zich toch manifesteren. Mag ik aannemen dat dit de verdienste is van Nicolas Rombouts en Felix Machtelinckx?
Onderschat zeker de rol van de muzikanten Kobe Van Olmen en Maximilian Dobbertin niet, want uiteindelijk zijn zij het die de geluiden gemaakt hebben! In het bijzonder Maximilian Dobbertin heeft met zijn subtiele drumwerk – een soort schilder aan de drums als ik even melig mag zijn – een heel grote invloed gehad op de textuur en het klanklandschap van de plaat. Het was de rol van Nicolas om die details te vangen en aan Felix om ze de juiste plek te geven in de mix, waar ze fantastisch in geslaagd zijn. Felix heeft erg gevoelsmatig en gedurfd gemixt, ik was vanaf de eerste versie overtuigd. Dat was me nog nooit overkomen. Dat vind ik zo fijn aan Felix. Hij streeft niet naar perfectie, maar zoekt naar gevoel (bv. ook bij het kiezen van takes) en durft daarin doorpakken.
Is er een speciale reden waarom je met hen samenwerkte?
Met Kobe en Max nam ik enkele jaren geleden de ep op, zij staan dus echt mee aan de wieg van Saving Nico en hebben ook altijd meegeschreven aan de nummers. Voor Felix geldt hetzelfde. Hij was de begeleider van mijn masterproef aan het KCA, die uiteindelijk Saving Nico zou worden en heeft dus vanaf het begin de rol van klankbord gehad. Hun vertrouwen is vrij bepalend geweest voor mijn zelfvertrouwen om met deze muziek naar buiten te komen. Het voelde dan ook als een natuurlijke evolutie om voor de eerste langspeler deze samenwerkingen verder te zetten. Ik wilde deze plaat heel graag “live” en in één ruimte opnemen. De studio van Nicolas Rombouts was daarvoor de ideale keuze: geweldig materiaal en heel erg gezellig. Felix werkte al vaker met hem samen en ik begrijp helemaal waarom. Zo’n lieve en getalenteerde man. Dat hij geweldig contrabas kan spelen was ook mooi meegenomen. Kleine shoutout ook nog naar Louis Crollet, die stage liep bij Nicolas tijdens de opnamen en mee achter de knoppen zat. Hij was een belangrijk deel van één van de gezelligste weken van mijn leven.
In zekere zin is Predictable Ways een levensliedje met een tristesse die tegelijk toch vrolijk en zonnig klinkt?
In het lied plaats ik mijn eigen gevoelswereld in de ruimere context van de natuurlijke wereld, een grootsheid die ik wilde meegeven in het geluid: kabbelende beekjes, huppelende hazen, ontpoppende bloesems… Dat de lente als seizoen de overhand heeft gekregen in het geluid, heeft er wellicht mee te maken dat ik de boodschap best hoopvol vind.
Predictable Ways is een heel persoonlijk nummer. Kun je daar wat meer over vertellen?
Ik zing over pieken en dalen. Ik heb namelijk de neiging om uit enthousiasme veel te veel te willen en te doen en erg in de dingen op te gaan, wat erna vaak gepaard gaat met periodes van twijfel, vermoeidheid, onlust,… Dat patroon begin ik zo stilaan te herkennen, waardoor ik er ook veel beter mee om kan gaan. Op tijd rust nemen, genieten van wat er is in plaats van steeds meer te willen,… Ik verwijs in het nummer ook naar een periode waarin ik echt heel diep zat (“The longing for nothing, nothing again”). Ik kan zulke gevoelens nu veel vroeger herkennen en weet dat ze niet permanent hoeven te zijn.
Komt er nog een single uit, of is het nu echt wel wachten op dat album?
Na de zomer volgt nog één single alvorens de hele plaat uitkomt.
Flood is eigenlijk jouw debuut, maar je bent helemaal geen debutant. Waarom heb je zo lang gewacht?
“Debuutalbum” is misschien een beetje een semantische kwestie, want er was natuurlijk ook al een “debuutep”. Een weinig romantisch antwoord, maar dat het twee jaar geduurd heeft vooraleer ik deze opvolgde, heeft vooral met praktische zaken te maken: het zoeken naar financiële middelen, naar de juiste omkadering… Als je alles zelf doet, kruipt daar veel tijd in! Toch ben ik daar niet rouwig om, want ik ben wel heel blij met hoe ik de plaat nu naar buiten kan brengen en de evolutie die het project in tussentijd heeft meegemaakt.
Betekent muziek alles voor je?
Alles is te veel gezegd, daarvoor zijn er nog teveel andere zaken waar ik erg van hou. Maar ik kom er wel steeds bij terug. Als ik een tijdje inactief of inspiratieloos ben geweest, begint het toch altijd weer vanzelf te borrelen en vormen al die andere zaken een voedingsbron voor nieuw materiaal. Een heerlijk gevoel. Ik hoop dat het blijft duren! Muziek maken – en zeker samen met andere mensen – is toch wat ik het allerliefste doe.
Naar welke plaat ben je nu aan het luisteren?
Angel In Plainclothes van Angelo De Augustine. Two Star & The Dream Police van Mk.Gee. Enchanted Sea van Camille Camille. Classic Rock Bottom Move van Shy Dog.
Saving Nico kun je hier live zien:
29/06 – t Loze Vissertje, Rupelmonde (trio)
08/10 – Echo Sessies, Publika, Gent (duo)
22/10 – Het Bos, Antwerpen (full band) – album releaseshow
12/11 – Concertzaak Mechelen (duo) (met Flying Horseman)
13/11 – Il Giardino, Diest (trio)
17/11 – Durango Sessions, Radio BNL, Paal-Beringen (trio)
