Met haar plaat The Loom Of Longing voert Nele De Gussem je mee naar haar eigen wereld. Nele legde Luminous Dash uit hoe die wereld er precies uitziet.
Je maakt al jaren muziek, maar plotseling ging je solo. Hoe kwam dat?
Dat is gegroeid toen ik me bezighield met het maken van soundscapes met mijn synths. Het thuis experimenteren daarmee deed smaken naar meer. In die tijd schreef ik ook songs voor Uma Chine, maar ik merkte gaandeweg toch dat het geen songs waren die konden dienen voor Uma Chine omdat deze band vooral gekenmerkt wordt door zijn vocals. Ik wist toen eigenlijk al dat het een soloproject ging worden, alleen nog niet hoe ik het live zou brengen.
Je kiest doelbewust voor je eigen naam. Is dat een statement in de zin van “dat ben ik!”
Ja! (schaterlach). Ik heb wel eventjes gezocht naar een artiestennaam, maar ook al ga ik niet beweren dat wat ik nu toe voor altijd mijn muziektaal zal zijn, is het nu wel hoe ik me wil tonen aan de wereld.
Net als Björk neem jij ons ook mee naar een sprookjeswereld.
Ik heb het nooit als een sprookjeswereld bekeken, wel als een wereld die gestoeld is op de realiteit en mijn eigen ervaringen. Ik verweef het wel met mijn dromen of andermans verhalen, ook al zit er altijd wel een eigen realiteit in waar ook magische elementen in zitten.
Je maakt muziek met machines en die zijn meestal koud, maar bij jou klinken ze warm.
Ik ben blij met deze opmerking, want ik merk zelf ook deze paradox. Ik ben veel met emoties bezig of het gevoelsmatige en toch heb ik een grote liefde voor synthesizers. Ik vind dat niet per se koele instrumenten, het hangt er gewoon vanaf hoe je ze inzet of in mijn geval door er analoge elementen zoals een tape of andere akoestische elementen bij te voegen. Ik wil een verhaal vertellen via synths en emoties.
Jouw plaat, The Loom Of Longing, lijkt de perfecte balans tussen experiment en pop op te zoeken.
Als ik schrijf, zoek ik niet naar iets. Maar als je muziek schrijft dan komt er altijd wel iets van verwondering uit. Ik heb altijd wel een zwak gehad voor pop, maar ik deed ook experimentele klassiek of metal. Het is eigenlijk gewoon een som van alles wat ik ben.
Wat betekent de moeilijke titel The Loom Of Longing?
Zo moeilijk is die niet hoor. Ik had dus gewoon een verzameling soundscapes gemaakt en daarna bekeek ik die opnieuw met een frisse blik en ik besefte dat “verlangen” een hoofdthema was, niet per se in de romantische zin, maar ook als aantrekkingskracht. Ik zag daar toen enorm het belang van in. Dingen die je aantrekken zijn immers altijd interessant. “The loom” is een weefgetouw en dat vond ik passen omdat ik met mijn synths aan het weven was. En ook natuurlijk de samenwerking met de visuele kunstenaar Victor Verhelst die letterlijk met weefgetouwen werkt. En daar komt ook nog bij dat “loom” een dubbele betekenis heeft in de zin van “opkomen” of “verschijnen”.
Voor mij is het een plaat die gemaakt is door een dagdromer die de wereld wil ontvluchten.
Dat klopt (lacht). Voor mij is muziek vaak een therapie.
Was Victor Verhelst er vanaf het begin bij?
Victor kwam er bij toen bijna alle nummers af waren. Ik was bezig met de zoektocht hoe ik de plaat live zou brengen. Toen ik het werk van Victor zag, wist ik dat ik met hem samen wilde werken en ik bezorgde hem mijn demo’s.
Maar is het nu de wereld van Victor Verhelst of die van Nele De Gussem?
Het is zeker ook zijn wereld en we hebben getracht om onze werelden te laten samenkomen. Dat is de sprong waarop je gaat weten of het zal werken of niet. En volgens mij zijn wij heel complementair. Net zoals zijn werk is hij zeer energiek terwijl ik eerder melancholisch en ingetogen ben. We vonden elkaar in onze tegenstellingen en respect voor elkaars werk. Victor noemt zijn stijl “trippy Vegas”. Ik vertelde hem de betekenis en hij zette die om in symbolen.
Jullie kunst is abstract, maar tegelijkertijd zeggen jullie veel. Het is niet altijd kant-en-klaar, want het laat veel over aan de imaginatie van de kijker of luisteraar.
Ik vind dat een groot compliment, want ik vind het zelf belangrijk dat bij kunst iemand zichzelf in een perspectief kan plaatsen.
Hoe kwam jij bij VIERNULVIER Records terecht?
Ik heb veel te danken aan Wouter Vanhaelemeesch. Ik vroeg aan Wouter om samen een kop koffie te drinken om eens mee te denken over wat ik kon doen met mijn traject. Daardoor is Wouter betrokken geraakt vanaf mijn eerste demo’s tot de 360°-projectie in het Wintercircus. Wouter werkte ook samen met Victor en zo werd de cirkel rond. Ik deed ook residentie in het kunstencentrum VIERNULVIER en mijn releaseshow in De Koer in Gent was ook een samenwerking met hen.
Als je VIERNULVIER hoort denk je aan kunst, soms moeilijke kunst, maar jij maakt geen moeilijke kunst.
Ik vind dat geen belediging, ik vind het net goed dat VIERNULVIER het zo breed houdt, ook al vind ik het moeilijk om daar zelf een mening over te hebben of ik nu toegankelijke muziek maak of niet. Vaak val ik wel door de mazen van het net omdat ik voor sommigen geen écht experimenteel werk maak, terwijl ik voor de popscene net wel te experimenteel wordt gevonden.
Wat is het mooiste aan muziek?
(schaterlach) De eerste vraag is denk ik, meteen ook: “Wat is muziek?”. Muziek is overduidelijk mijn leven, maar thuis zet ik muziek zelden op omdat het soms een overprikkeling is. Voor mij is muziek verbonden met het fysieke samenzijn van mensen en ik denk dat dit een heel belangrijk element zal worden in mijn artistieke leven. Energie is de essentie!