Max Forage goochelt graag met emoties wat uitmondt in intrigerende songs. We zijn al een tijdje fan van hun geluid en hoe meer ze uitbrengen hoe groter de liefde wordt. En zeggen dat het beste nog moet komen!
We hebben Max Forage vooral leren kennen door het Sound Track-parcours. Heb je daar veel uit geleerd en was het belangrijk voor het groeiproces van de band?
Absoluut. Dat traject is enorm belangrijk geweest. Naar aanleiding van de finale mochten we samenwerken met coach Felix Machtelinckx van Tin Fingers, en dat klikte eigenlijk meteen. Hij heeft ons geholpen om de liveshow veel scherper te krijgen. Niet zozeer door ons te vertellen wat we moesten spelen, maar door heel gericht na te denken over dynamiek, spanningsopbouw en hoe je een publiek meeneemt in een verhaal. Hij heeft bijvoorbeeld ook een intro voor de show gebouwd die meteen de juiste sfeer neerzet. Dat zijn dingen waar je als jonge band niet altijd bij stilstaat. Wat ik zelf ook fijn vond, is dat we tijdens Sound Track bewust zonder clicktrack speelden. Die drie nummers mochten ademen. Dat zorgde voor een bepaalde spanning en vrijheid die perfect paste bij onze muziek.
Ondertussen is Max Forage meer en meer een begrip in de underground. Heb je zelf bepaalde doelen waar je naartoe wil werken?
Ik wil vooral veel spelen. Festivals, clubshows, laat maar komen, wij zijn er klaar voor! Dat blijft uiteindelijk de beste manier om een band te laten groeien. Daarnaast droom ik ervan om meer in het buitenland te spelen. Ik denk dat steden als Berlijn, Londen, Parijs of Amsterdam een publiek hebben dat heel openstaat voor wat wij maken. Dat lijkt me ontzettend inspirerend. En natuurlijk zijn mooie voorprogramma’s ook interessant. Niet alleen om een groter publiek te bereiken, maar ook omdat je enorm veel leert door naast sterke bands te staan. We willen het Max Forage-team ook verder uitbreiden. Voorlopig werken we nog compleet independent – geen label, geen management, enkel een booker. Dat geeft veel vrijheid, maar op een bepaald moment merk je ook dat je niet alles alleen kunt blijven doen. Als de juiste mensen op ons pad komen, sta ik zeker open voor een samenwerking. Het moet vooral een goede match zijn. Dus: alle tips zijn welkom. (lacht)
Niet dat we erom klagen, maar op ieder nummer lijkt het wel alsof Max Forage anders wil klinken. Heb je daar een verklaring voor?
Eigenlijk zit onze diverse sound al vervat in de bandnaam. To forage betekent rondtrekken en zoeken naar voedsel en materiaal dat je kan gebruiken. Dat is volgens mij exact wat artiesten doen: voortdurend gaan van her naar der, nieuwe dingen ontdekken en inspiratie meenemen. Het is dus niet per se anders willen klinken, maar eerder de muziek organisch verschillende richtingen uit laten gaan naargelang van wat je ontdekt. Ik luister zelf praktisch naar bijna elk genre. De ene dag staat er triphop op, de volgende dag postpunk, hiphop, folk of experimentele elektronica. Dan voelt het heel onnatuurlijk om jezelf bewust binnen één genre op te sluiten. Natuurlijk moet er een bepaalde coherentie zijn, maar volgens mij zit die coherentie niet zozeer in het genre, wel in de sfeer, de melodieën, de manier van schrijven en produceren. Live hoor je dat nog beter: ondanks alle invloeden voelt het als één geheel.
Is Max Forage eigenlijk gewoon de muziek van Max Winters, of spelen de andere bandleden ook een grote rol?
De nummers ontstaan voorlopig inderdaad grotendeels bij mij thuis. Ik produceer alles zelf in Ableton, speel bijna alle instrumenten in, werk de arrangementen uit en maak ook de eerste mix. Daarna komt producer Jasper Segers in de picture. Samen verfijnen we de nummers en voegen productionele ideeën toe, waarna hij vervolgens de eindmix maakt. Maar tegelijk is Max Forage wel degelijk een band. Live brengen Lena Thys, Pieter Vochten, Stef Pennemans en Mien Heyvaert elk hun eigen persoonlijkheid binnen. Daardoor klinken de nummers op het podium nooit als een letterlijke kopie van de plaat. Omdat we allemaal voltijds werken, was er in de studio tot nu toe weinig tijd om echt samen te werken. Dat verandert binnenkort. Vanaf september trekken we samen de studio in voor onze debuutplaat, daar kijk ik enorm naar uit!
Ik zou zelfs durven beweren dat jullie eerste ep The Country, The City vrij haaks staat op wat jullie nu uitbrengen?
Ik zou het woord “haaks” zelf niet gebruiken. Ik denk eerder dat we onze wereld aan het uitbreiden zijn. In ons tweede bestaansjaar laten we een bredere sound los op het publiek, maar de kern is dezelfde gebleven. Live merken we net dat mensen het leuk vinden dat de set zich niet beperkt tot één genre en steeds verandert zonder chaotisch te worden. We krijgen vaak te horen dat het bijzonder is hoeveel invloeden er samenkomen zonder dat het een kakofonie wordt.
Dit najaar verschijnt The Country, The City Pt. 2. Als je beide ep’s na elkaar beluistert, krijg je volgens mij pas echt een volledig beeld van Max Forage. Dan hoor je alternatieve rock, triphop, postpunk, new wave en heel wat muzikaal experiment. Ik zie Max Forage eigenlijk minder als een genre en meer als een bepaalde sfeer of muzikale wereld. Mensen luisteren vandaag ook veel eclectischer dan vroeger. Ze verwachten bijna dat een artiest verschillende invloeden durft samenbrengen.
Jullie sound draagt duidelijk een newwavestempel. Zo was That’s My Thing bijna het nieuwe Sisters Of Mercy-nummer waar de fans van Andrew Eldritch al decennialang op wachten.
(Lacht.) Dat is een geweldig compliment. Die liefde voor new wave heb ik eigenlijk van mijn moeder gekregen. Zij was een echte newwavester. Als kind hoorde ik thuis voortdurend The Cure, Echo & The Bunnymen, Depeche Mode, New Order, Siouxsie And The Banshees, The Human League, The Smiths en Simple Minds. Pas veel later besef je hoeveel invloed dat ongemerkt heeft gehad. Die donkere melodieën, grote refreinen en tegelijk heel ritmische aanpak zitten blijkbaar diep in mijn muzikale DNA.
Over new wave gesproken. Op 11 december staan jullie in Pelter Skelter met een tributeband van The Sound. Ik vind dat jullie wel iets hebben met de melancholische sound van The Sound.
Dankjewel! The Sound is echt een fantastische band. Ik heb hen zelfs pas wat later ontdekt. Ze maakten geen deel uit van mijn eerste newwave-expedities, maar toen ik hen leerde kennen voelde het meteen heel vertrouwd. Echte new wave classics!
Soms donker en mistroostig… zie je jezelf als een treurwilg?
Nee, eigenlijk helemaal niet. De muziek is duister en bezwerend, maar tegelijk ook heel energiek en ritmisch. Ik wil mensen niet naar beneden trekken, ik wil hen juist meesleuren in een bepaalde sfeer. Mijn teksten zijn vaak maatschappijkritisch, zonder dat het een lange klaagzang wordt. Ze gaan over heel grote thema’s en erg kleine hyperpersoonlijke ervaringen en emoties. Ik hou gewoon enorm van die donkere esthetiek. Nick Cave staat ook als een gitzwarte duivel op een podium, Massive Attack creëert een bijna apocalyptische sfeer… Dat heeft voor mij niets met pessimisme te maken. Dat is gewoon een heel krachtige artistieke taal.
Wat betekent muziek in jouw leven?
Blijkbaar begon het al voor ik daar zelf iets over te zeggen had. Mijn ouders zetten me als peuter voor MTV en TMF omdat ik daar opvallend rustig van werd. Als kind stond ook thuis altijd de radio op, Studio Brussel of Radio 1, en lag op het toilet de Humo met de TTT-rubriek klaar. Ik keek ook enorm graag naar de Belpop-docu’s op Canvas! Daarnaast mocht ik mee naar lokale festivals zoals Blues Peer en vanaf mijn middelbaar naar Pukkelpop.
Hoewel er thuis eigenlijk geen muzikanten waren, begon het toch snel te kriebelen om zelf ook te spelen. De muziekjuf in de lagere school merkte dat op en raadde me aan om naar de muziekacademie te gaan. Op mijn twaalfde begon ik uiteindelijk met piano. Niet veel later volgde een eerste bandje, en vanaf dat moment heeft muziek me eigenlijk nooit meer losgelaten. Mijn studiekeuze is er door beïnvloed en mijn huidige job speelt zich voor een groot stuk in de muzieksector af. Dus ja, ik ben er dag en nacht mee bezig. Het schrijven stopt ook nooit. Mijn dictafoon en notities op mijn gsm staat propvol opnamen van melodieën en teksten. Die ideeën vormen de basis voor mijn demo’s en worden later volledig uitgewerkte songs. Ik vind muziek de mooiste kunstvorm, want muziek is transformatief. Het dwingt een bepaalde emotie van je af. Een goed nummer kan je stemming volledig doen kantelen. Het kan je troosten, energie geven, ontroeren of je even helemaal uit de werkelijkheid halen. Dat vind ik magisch.
Kan melancholische muziek verlossend werken?
Ik zou mezelf nu niet de koning van de melancholie willen noemen. (Lacht) Natuurlijk zit er een donkere ondertoon in de muziek van Max Forage, maar ik hoop vooral dat mensen er iets in herkennen. Dat ze voelen: “Ik ben precies niet de enige die hiermee worstelt.” Muziek hoeft een probleem niet op te lossen om verlossend te zijn. Soms is het al genoeg dat een nummer woorden geeft aan iets wat je zelf moeilijk kunt benoemen. Als Max Forage dat af en toe kan doen, zijn we al ver!
We hebben een paar losse singles gehad. Komt er een nieuwe full release aan?
Jazeker. Dit najaar verschijnt onze tweede ep: The Country, The City Pt. 2. Samen met de eerste ep vormt die eigenlijk één groter geheel. Pas als je ze na elkaar hoort, krijg je volgens mij het volledige verhaal van Max Forage. En daarna kijken we al verder vooruit. In 2027 willen we onze debuutplaat uitbrengen. De demo’s liggen klaar en in september trekken we met de band richting studio!
Naar welke plaat ben je nu aan het luisteren?
Op dit moment staat Your Day Will Come van Chanel Beads heel vaak op. Ze klinkt tegelijk lo-fi en heel gedetailleerd, alsof alles elk moment uit elkaar kan vallen, maar toch mooi samenhangt. Er zit pop in, ambient, noise en elektronica, zonder dat het ooit geforceerd aanvoelt. Chanel Beads bewijst dat je vandaag nog altijd heel avontuurlijke muziek kunt maken die toch emotioneel en toegankelijk blijft. Dat soort platen geeft me zin om zelf weer de studio in te kruipen. En dan gaan we dan ook maar snel doen!