Volgend jaar komt de nieuwe plaat uit van Enzo Kreft. De nieuwe single Escape Failed belooft alvast niets dan goed. Daarom nu een babbel met de pionier uit Mechelen.
Als mensen jou een pionier van de Belgische elektronische scene nomen. Hoe voelt dat aan?
Dat voelt heel fijn aan, ik zou liegen als ik zei dat me dat niks deed. Dat betekent natuurlijk niet dat ik begin jaren 80 bezig was met een pionier te willen zijn, ik deed gewoon mijn ding in mijn thuisstudiootje, uitgerust met minimale middelen, met maximaal speelplezier en experimenteerdrift. Dat ik nu gezien word als een pionier door de fans en de incrowd geeft me een stevige boost om ermee door te gaan.
De echte erkenning is veel later gekomen, zelfs op een moment dat je het wellicht zelf niet verwacht had. Hoe denk je daarover?
Dat kwam eigenlijk als een donderslag bij heldere hemel. Moest iemand me dat back in the days voorspeld hebben, zou ik hard gelachen hebben. Erkenning krijgen voor mijn werk doet me veel deugd.
Blijkbaar heb jij inspiratie zat. Iets zegt mij dat jij op zolder nog honderden songs moet liggen hebben.
Wel, dat klopt eigenlijk niet helemaal. Wat ik wel doe is, als ik een goede riff, melodie of snippet vind, die meteen opslaan. Zo heb ik een behoorlijke verzameling muzikale schetsen, die later weleens van pas kunnen komen als ik nieuwe songs wil maken en als ze passen in het albumconcept waarrond ik op dat moment werk.
Hoe ontstaat een Enzo Kreft-song eigenlijk?
Een song heeft meestal groeikansen als er een match is met het albumconcept waarmee ik in een bepaalde periode bezig ben. Soms vertrek ik vanuit een tekstflard waaruit de muziek voortvloeit, soms worden de lyrics achteraf geschreven bij de muziek. Er is geen vast systeem, het gebeurt allemaal vrij intuïtief en heel snel vallen alle puzzelstukjes op hun plaats. En voor de rest is het (plezant) labeur: toevoegen, schrappen, schaven, finetunen…
Je kiest duidelijk voor de wereld van de synths. Waarom?
Ik heb altijd gehouden van synths omdat ze futuristisch klinken. Je kan er unieke klanken uit halen die je met andere instrumenten niet kan bereiken. Het klankbereik is enorm uitgebreid, van donkere, grollende bastonen tot kristalachtige of ijle hoge tonen.
De jaren 80 zitten er duidelijk in, maar toch is het geen copypaste-verhaal. Wat betekent die periode voor je?
Ik had als puber de jaren 70 beleefd en was toen al gebiologeerd door muziek met experimentele kantjes en toen ik eind jaren 70, begin jaren 80 merkte wat er aan het gebeuren was, ontplofte er iets in me, ik werd gek en moest en zou een synth en een ritmebox kopen. Midden in die wave releasete ik mijn tapes. Die periode was somber op persoonlijk vlak, maar op muzikaal gebied was het fantastisch, het was mijn vlucht en uitlaatklep. Copy-pasten heeft weinig zin, toen was toen en nu is nu. De roots van toen zitten er nog wel in, maar we zijn nu ruim 40 jaar verder. Ik wil toch wel nieuwe dingen proberen te maken, zonder teveel achterom te kijken.
Je muziek gaat vaak over de wereld die steeds benauwder wordt. Ben je angstig of trek je je het allemaal niet teveel aan?
Het is moeilijk om onverschillig te blijven bij wat er om ons heen gebeurt. Het is beangstigend, maar het maakt me ook enorm opstandig. Die boosheid geeft me de energie om door te gaan, het is de brandstof voor mijn project. Op die manier kan ik die waanzin een plek geven.
Mag ik Escape Failed zien als dansen op je eigen graf?
Ja, eigenlijk wel. Ik doe dat in veel songs, zingen over donkere thema’s op heel dansbare tunes. Denk maar aan There Is No Tomorrow. Op Escape Failed is dat niet anders. Ik hou van die contradictie.
Kan muziek de menselijke malaise verlichten?
Absoluut! Zonder muziek en andere kunstuitingen wordt de wereld een nog rauwere plek dan nu al het geval is. Maar helaas worden kunst en cultuur door bepaalde politieke strekkingen steeds minder als een prioriteit gezien. Dat vind ik zorgwekkend, want net in moeilijke tijden hebben we kunst meer dan ooit nodig.
Binnenkort komt er ook een nieuwe plaat aan, vertel.
Wel, tien van de twaalf tracks zijn klaar, het vlot redelijk goed. Ik hoop het album te releasen voorjaar 2027. Synthetic Future (The Collapse of the Human Domain) beschrijft een beklemmende toekomst waarin de mens niet langer rechtstreeks wordt onderdrukt door regimes, maar leeft binnen een realiteit die gestuurd wordt door algoritmes, synthetische waarheden en zelfregulerende systemen.
Naar welke plaat ben je momenteel aan het luisteren?
Naar Test Pilot van Michael Zodorozny. Schitterend album!