Skin Crawler is de tweede – alweer – perfecte single van Dexelle. Hoe doet hij het, waarom doet hij het, wat zal hij doen. Veel vragen die een antwoord vergen…
Hoe zou je je eigen muziek omschrijven?
Ik denk dat Dexelle ergens balanceert tussen Britpop, glamrock en synthpop, met een grote liefde voor melodie en sterke songs. Ik hou ervan om muziek te maken die heel toegankelijk is, maar tegelijk voldoende diepgang en karakter heeft. Een catchy refrein is fantastisch, maar het moet ook iets met je doen. Ik zoek graag naar die combinatie van melancholie, euforie en een zekere nonchalance. Tekstueel is het vaak introspectief. Ik vertrek vanuit gevoelens, gedachten of bepaalde ervaringen, maar ik probeer die nooit letterlijk of autobiografisch uit te schrijven. Het is interessanter om dingen open te laten, zodat iedereen er zijn eigen verhaal in kan herkennen. Ik hoef niet alles uit te leggen, soms zit de kracht net in datgene wat je niet expliciet zegt.
Ik denk vaak aan Britpop…
Britpop speelt zeker een rol, maar mijn invloeden zijn eigenlijk breder dan dat. Vooral artiesten als David Bowie, Alex Turner en Kevin Parker (Tame Impala) zijn heel invloedrijk geweest. Wat ik in hen bewonder, is dat ze elk een heel eigen muzikale wereld creëren en verschillende stijlen en invloeden op een herkenbare manier samenbrengen. Ze hebben altijd hun eigen ding gedaan en zich nooit echt vastgehouden aan trends of aan wat op dat moment populair was. Tegelijk staan bij hen de songs altijd centraal, en dat vind ik heel belangrijk.
De meeste mensen kennen jou van Black Leather Jacket, maar Dexelle klinkt muzikaal toch anders. Zie je zelf gelijkenissen tussen de twee?
Er zijn zeker gelijkenissen, beide projecten zijn steeds op zoek naar goede hooks en catchy songs. Het grootste verschil daarentegen is dat Dexelle echt mijn soloproject is, waarin ik een heel persoonlijke muzikale visie kan uitwerken en zelf de richting bepaal. Black Leather Jacket is veel meer een groepsgebeuren, waarbij de dynamiek tussen de bandleden en de gezamenlijke energie een grote rol spelen. Muzikaal is er bij Black Leather Jacket meer ruimte voor rauwe energie en rechttoe rechtaan rock-‘n-roll, terwijl ik met Dexelle andere kanten van mezelf kan verkennen.
Dexelle past perfect binnen jouw persoonlijkheid, vind ik. Zelfs wat dandyesque. Zie jij jezelf als een dandy?
Ik kan me daar wel in vinden. Ik heb altijd iets gehad met artiesten die niet alleen muzikaal, maar ook visueel een eigen wereld creëren. Voor mij gaat het niet zozeer over netjes gekleed zijn of met uiterlijk vertoon bezig zijn, maar eerder over aandacht voor details en een bepaalde houding. Ik vind het fijn als muziek, uitstraling en persoonlijkheid één geheel vormen. Op een podium mag je best een beetje overdrijven. In het dagelijkse leven ben ik vaak redelijk terughoudend, maar dan is het net mooi dat ik helemaal kan openbloeien op een podium.
Dexelle flirt met pop. Wat betekent popmuziek voor je?
Voor mij moet popmuziek in de eerste plaats fun zijn. Het mag kleurrijk zijn, een beetje over the top en vooral niet te serieus. Tegelijk vind ik het interessant als er iets wringt, als er een vreemd randje aan zit of als er onder die toegankelijke melodie toch iets donkerder of melancholischer schuilt. Die tegenstelling spreekt me enorm aan. Ik hou van muziek die je meteen meeneemt, maar die ook iets eigenzinnigs heeft en niet helemaal binnen de lijntjes kleurt. Pop hoeft voor mij niet perfect gepolijst of voorspelbaar te zijn. Het mag gerust een beetje schuren, zolang de song zelf maar sterk is.
Popmuziek impliceert idolen. Heb jij zelf idolen en hoe ver ga je hier zelf in?
David Bowie, John Lennon, Serge Gainsbourg, Julian Casablancas, Scott Walker… De lijst is eindeloos. Er zijn ontzettend veel songwriters en performers die een gevoelige snaar weten te raken bij mij. Al probeer ik eigenlijk gewoon mijn eigen ding te doen. Je zal altijd inspiratie putten uit je idolen, maar dat mag geen doel op zich zijn.
Skin Crawler is ondertussen de tweede single uit je nieuwe album. Kun je hier al iets over kwijt?
De plaat heet The Wrong Dimension en zal verschijnen op 5 februari. Een collectie nummers die de afgelopen jaren de keuring hebben doorstaan en die voor mij na talloze schrijfsessies overeind zijn gebleven. De titel verwijst dan weer naar het gevoel dat je niet op de juiste plek zit. Dat kan zowel fysiek of mentaal zijn. Afwezig zijn, out of touch met de realiteit of een vervreemdend gevoel dat je niet kan plaatsen. Dat sijpelt tekstueel doorheen de ganse plaat wel ergens door. Die vaak iets donkerdere tekstuele aanpak, staat mooi in contrast met de muziek zelf. Op 18 maart stel ik de plaat voor in Kavka Oudaan en gaan we op tour in Vlaanderen. Zowel Skin Crawler als Death Of A Rose klinken quasi perfect.
Zit jij lang te kauwen op een nummer vooraleer je het vrijgeeft?
De basis van een song kan vaak snel ontstaan. Het uitwerken van een idee vergt vaak een iets langere periode, al kan ik tegenwoordig wel goed aanvoelen of iets de goede kant uitgaat of niet. Ik sleutel niet vaak dagen aan een nummer dat uiteindelijk de vuilbak in zal belanden. Arrangementen uitwerken, daar kan ik mezelf dan weer echt in verliezen. Soms valt dit ook pas in z’n plooi in de studio. Elk nummer is dan ook een andere situatie en een ander gevoel, en vergt een aanpak op maat.
Naar welke plaat ben je nu aan het luisteren?
Reality Awaits van The Strokes, Dopamine Chamber van Fontaines D.C, Ride Lonesome van Beck en W.O.W.A. van Ghinzu.