Voor wie de Belpop al langer volgt, is Customs geen onbekende meer. De band schoot in 2009 omhoog als een komeet en scoorde hits met onder meer Rex en Justine. Het debuutalbum Enter The Characters haalde goud in het cd-tijdperk en ook Harlequins Of Love deed het erg goed. In 2018 trok de band er na vier platen de stekker uit, om zes jaar later verrassend weer op te duiken. Met het nieuwe album Love Is The Future aan de horizon, sprak Luminous Dash in het Mechelse Kafee Zapoi met frontman Kristof Uittebroek.
Kristof: “Toen we opnieuw gestart zijn, wou ik de dynamiek van lang schrijven aan een album, opnemen, wachten om het uit te brengen en touren, doorbreken. Het duurt dan zo lang om het nieuwe materiaal te kunnen laten horen! Het plan in oktober ’24 was gewoon oàm elke maand een nieuw nummer maken en meteen uitbrengen. [Er werden zeven opeenvolgende singles uitgebracht.]-red. Maar je kan de aandacht daarvoor moeilijk hoog houden. De optredens zijn dan gevolgd, we speelden zo’n vijfentwintig keer vorig jaar en dat voelde allemaal echt wel als een nieuw begin. Voor Jelle Janse en mij was alles gekend, maar de nieuwe ritmesectie-bassist Bart Sels en drummer Brecht Put moest ook het oudere werk inoefenen, want ze speelden/spelen ook wel een andere stijl met Geraldines. Dit gaf ons ook een nieuwe kijk op het eigen materiaal. Wat vonden zij van sommige nummers, wat speelden ze liefst? En wat belangrijk is, het klikt tussen ons vieren. Dat maakt het leuk om samen te werken. Want het is wel hard werken voor iedereen van ons. We hebben allemaal een job en een gezin naast de band en doen voor Customs heel veel zelf. Dat geeft meer voldoening, maar het is wel veeleisend.”
Je hebt blijkbaar het songschrijven niet verleerd? Op vrij korte tijd zijn er heel wat nieuwe nummers gemaakt. Hoe gaat dat in zijn werk bij Customs?
Ik schrijf de nummers alleen en meestal werk ik dan een demo uit om aan de andere bandleden te laten horen. Dan is het soms wel wat zoeken om te komen tot het punt dat iedereen zich helemaal achter het nieuwe nummer schaart. Dat vraagt soms wat tijd en schaafwerk zoals bij Clown (eerst Rise Again). In dit geval klonk het wat te uplifting voor de band.
Bij mij heeft het voor Regina wat langer geduurd, voor het klikte. Pas door het live te horen, viel alles op zijn plaats.
Ook dit nummer klinkt uiteindelijk vrij anders op de plaat dan bij de eerste release als single, omdat we daar eerst niet helemaal tevreden over waren.
De staat van de wereld hou je niet weg uit de plaat? All Hail Our Queen, Regina gaat over de werking van social media, The Age Of The Bully spreekt voor zich en Stop The Killing hekelt de genocide in Palestina.
Omdat wat er gebeurt in de wereld me nu echt raakt en zich opdringt, had ik het gevoel dat ik hier wel moest over schrijven. Maar het perspectief blijft hoopvol: kijk naar het titelnummer van het album. We zijn misschien nog niet uit het diepe dal, maar we blijven hoopvol dat uiteindelijk Love zal overwinnen. De plaat eindigt niet voor niets met Keep On Keeping On.
Ticking Timebomb is het enige nummer dat niet speciaal werd geschreven voor deze plaat. Het is een herwerking van een nummer uit Magik [Women And Children], dat net als Are You There? vorig jaar in een nieuw kleedje werd gestopt. Zo herontdekken we zelf deze plaat opnieuw. En als het verschil groot genoeg is, dan kunnen we het uitbrengen.
Het valt wel op dat het geluid van de nieuwe nummers dicht aansluit bij de beginjaren van Customs?
Ik denk dat het onvermijdelijk is als je probeert muziek te maken. Vanzelf kom je dan in de stijl terecht die je het meeste ligt. Op de plaat wordt er wel iets ingevuld met synth of piano, maar de basis – ook voor het live spelen – blijft drum-bas-gitaren.
Het kan aan mij liggen maar ik hoor er wel de stijl in van XTC ten tijde van Drums And Wires: sprankelende riffs en hoekige ritmes?
Ik ben wel blij met die vergelijking, ik heb ook veel naar deze band geluisterd en hun muziek heeft veel humor, maar kan soms ook donkerder zijn. Dat zit er bij ons ook in, vind ik.
Hoe ging de opname in zijn werk? Hebben jullie gewerkt met een externe producer?
Aanvankelijk zijn we met een producer aan de plaat begonnen. Van ongeveer de helft van de plaat werden de drums in een studio in het Antwerpse opgenomen, maar we twijfelden aan de eerste resultaten. We zijn uiteindelijk – in alle vrede – alleen verder gegaan om alles bij mij en Jelle thuis verder op te nemen. Alleen de finale mixing werd nog uitbesteed.
Sommige bands hebben een haat-liefde verhouding met hun succesnummers. Hoe zit dat bij jullie?
Nog steeds liefde [lacht]. We spelen Rex nog altijd met plezier. We hebben het nu al wel duizend keer gespeeld en zijn het nog niet beu geraakt. Dat is de ultieme ervaring. En we counteren het ook wel voldoende met de nieuwe nummers die we spelen.
De nieuwe songs moeten inderdaad niet onderdoen. En hoe zie je het verder met Customs op een langere termijn?
Nu voelt alles alsof we nog maar pas bezig zijn. Ik hoop dat we hier over enkele jaren opnieuw kunnen samen zitten om over het tiende album of zo van Customs te praten. Ik heb er dus nog heel veel zin in om een groot oeuvre te maken en nog lang door te gaan.
We houden het in de gaten! Aan het enthousiasme van Kristof Uittebroek zal het niet gelegen zijn. Eens de stop-knop van de opname ingedrukt, praatten we nog eens zo lang door over zijn respect voor Prince als de ultieme performer, de prijs van concerttickets, XTC en de Dukes Of Stratosphear waar we allebei fan van blijken te zijn, de hardcore-band Circle waar hij vanaf z’n 18e de stiel bij leerde begin de jaren ’00, en ga zo maar door.
De nieuwe plaat van Customs heet Love Is The Future en komt uit op 27 februari 2026. Op 10 maart wordt de plaat voorgesteld in Het Depot in Leuven. Allen daarheen! Op 1 mei speelt de band op Red Rock in Brugge. Meer concertdata worden later aangekondigd.
