Purpur is alweer het derde album van het vanuit Berlijn opererende trio Zahn. Episch aandoende instrumentale muziek is hun ding. Crazysanebaas Chris Breuer (Heads., ex-The Ocean) zet met zijn compagnons de route Nic Stockmann (Heads., ex-Eisenvater) en Felix Gebhard (Muff Potter, live-Einstürzende Neubauten) een mengvorm neer van kraut, elektronica, postrock, jazz en wat lichte noiserockinvloeden die elke keer weer weet te verbazen.
Acht relatief korte nummers die mikken op lichaam en geest zijn het geworden die eigenlijk een stuk behapbaarder zijn dan wat de band voorheen uit de instrumenten haalde. Rock en elektronica nemen de bovenhand waardoor de nummers een stuk strakker en gebalder zijn gaan klinken zonder dat de overige invloeden, krautrock voorop, werden losgelaten.
Waar we in het verleden soms moeite hadden om het een album lang vol te houden wegens overdaad aan showen hoe goed ze kunnen spelen, is dat nu helemaal niet het geval. Het is eerder dat we er zelfs in slagen om na een paar keer luisteren, de nummers zowaar bijna uit het hoofd mee te neuriën.
Filmisch, hypnotiserend, explosief en gedreven is hoe het trio op Purpur klinkt.
Oude kompaan Peter Voigtmann (ex-The Ocean Collective, Heads., Death By Gong) speelt synthesizer op Gensher en staat tevens in voor het glasheldere geluid als degene die verantwoordelijk is voor het opnemen van de nummers, terwijl Kjetil Nernes (Årabrot) gitaar speelt op afsluiter Butter en Fabian Bremer (Radare, AUA) een toetsje indrukt op het nummer Solex.
Het heeft zo zijn voordelen natuurlijk, labelbaas en muzikant tegelijk zijn. De kennissenkring kan dan al eens een handje toesteken. In elk geval hebben de gasten telkens een meerwaarde voor de desbetreffende nummers en zorgen ze mee voor een divers instrumentaal album dat wat ons betreft het beste is wat we tot op heden van Zahn hoorden.
