The Bevis Frond, dat is Nick Saloman en omgekeerd. Dat is al zo sinds de oprichting van de band in 1986. Sindsdien maakte hij tal van albums en singles waarvan het ene al meer indruk maakte dan het andere. Niet dat The Bevis Frond geen platen heeft gemaakt die we konden smaken, verre van. Maar eerlijk gezegd hebben we het ook nooit allemaal goed gevolgd. Zo bij vlagen kunnen we wat psychedelische indierock wel hebben, maar de muziek moet zich dan wel onderscheiden van het peloton.
Het was dan ook met ietwat gemengde gevoelens dat we Horrorful Heights gingen luisteren. Een dubbel-cd (of drie vinyls), dat zou wel eens een lange zit kunnen worden. Maar dat viel uiteindelijk heel goed mee. We hebben het trouwens drie keer gedaan, de integrale 20 nummers na elkaar laten spelen. En inderdaad, het duurt zijn tijd allemaal maar het loont beter dan we hadden gevreesd en gedacht.
Het lijkt alsof we er goed aan hebben gedaan om The Bevis Frond enkele jaren te mijden en dan plots eens terug in te stappen. Nummers als het fantastische Square House, Animal Man of Best Laid Plans zijn namelijk heerlijke deuntjes. Meer nog, ondanks de tijdsduur en de grote hoeveelheid staan er geen missers op de plaat.
Saloman wisselt ruigere stukken met hier en daar stevige gitaarsolo’s af met meer ingetogen liedjes en die afwisseling werkt wel. Melodieuze liedjes wisselen af met gitaarmuren en zijn zangstijl wordt er duidelijk met de jaren alleen maar beter op. Fijn is ook dat de plaat behoorlijk coherent klinkt, als ware het een verhaal op zich, een pageturner van veel bladzijden die toch niet kan worden weggelegd.
We zijn niet snel verrast en zeker al niet bij nieuw werk van artiesten die al decennia actief zijn,maar The Bevis Frond doet wat maar weinig anderen kunnen in dit segment der muziek: ons doen bijdraaien en er heel erg van genieten. Horrorful Heights is dan ook een The Bevis Frond grand cru wat ons betreft.
