Morc is als een huis van vertrouwen voor een resem artiesten. Ze houden voor het uitbrengen van hun nieuwe werk vast aan de honk die ze kennen en dat houdt ook een soort van blindelings vertrouwen in, van artiest en labelbaas.
Zo iemand is Pefkin, geboren en getogen als Gayle Brogan. Unfurling is haar eerste langspeler sinds ze van Schotland naar Engeland verhuisde en het is inmiddels haar vierde album voor Morc, en dan is er nog een split met Roxane Métayer.
Honkvast dus en begrijpelijk, want net als Wim Morc vinden we elke nieuwe plaat nog beter klinken dan de vorige en dat kan eigenlijk niet van zoveel artiesten worden gezegd. Meestal overrompelen ze de luisteraar met hun debuut en tegen dat ze aan plaat vier zijn is het water meestal op en stelt het allemaal niet veel meer voor.
Pefkin bouwt gestaag op. In elk nummer gaat ze op zoek naar de essentie. Eenvoud en verstilling. Meanderende, door een viool aangedreven drones die worden aangevuld met subtiele geluiden, als een weergave van haar fascinatie voor afgelegen natuur.
Zes nummers staan er op het album. Veertig minuten ingehouden pracht waarop ze het voor het merendeel heeft over de seizoenen, de invloed op de natuur, op het leven. De lucht, de aarde, temperatuur, licht en de invloed die het op haar heeft.
Daarnaast verhaalt My Breath The Sea over een stel Ierse heiligen die als heremieten gingen leven op extreem afgelegen plaatsen in Schotland.
Brogan kiest voor een ruim instrumentarium, gaande van altviool, klankstaven, melodica, harmonium tot veldopnames en nog een hele resem exotischer klinkende zaken. Deze aanpak voorkomt eentonigheid en versterkt mede het evoceren van het verglijden der seizoenen.
Unfurling klinkt kwetsbaar, ietwat etherisch en tegelijk met beide voeten in de woeste kustgrond. De muziek is als het doorbreken van het ruisen van de zee, waarbij allerlei geluiden in de hersenen opduiken die er in realiteit misschien niet zijn maar die wel tot de gevoelswereld van de luisteraar en maker kunnen komen te behoren.
Diep liggende melodieën en klanken die in elkaar verglijden net als de nummers op zich die als het ware helemaal in elkaar overlopen. Dat werkt des te beter bij dit soort muziek om weg te dagdromen en zich te laten meevoeren naar de wereld die Pefkin schept.
