Een kleine tien jaar is het Italiaanse Mata actief. Met een eigen label als onlyfuckingnoise weet de goede verstaander ook meteen dat wat Mata over ons hoofd kiepert geen hitlijstgevoelige deuntjes zullen zijn.
Met een ellenlange titel vermijdt het kerntrio dat we geen idee zouden hebben waarover ze het hebben gezien de stemmen die doorheen het album opduiken niet uitblinken in een mogelijk begrijpen van wat er wordt gezegd dan wel gezongen.
Samples uit een ver verleden, bonkende drums, zwevende en op andere ogenblikken pompende elektronica, al dan niet met beats, verwarring stichtend met een muzikaal universum dat een mengeling vormt van Lightning Bolt-percussie met het rituele van een Pharmakon is Mata dan ook geen doorsnee band.
Elk van de drie leden heeft een arsenaal elektronica ter beschikking, wijl Alessandra Bracalente ook gitaar speelt, Mauro Mezzabotta bas en Emanuele Sagripanti percussie. Op Thauma mogen Serena Abrami en Rokeya hun keeltjes smeren terwijl Manuele Marani zich uitleeft op zijn cello op het machtige 66 Geomagnetic Soccer Fields.
Het album is als een exorcisme, als het bevechten van een nare droom met alle mogelijke middelen pogend om er aan te ontsnappen. Het is als een aframmeling, zo eentje die bands als The Body of Uniform geven als ze een podium bestijgen. Meedogenloos heftig is deze plaat, zonder ook maar een spoortje metal erin, wel scheve hiphop, veel avelinkse beats en een stevige portie Italiaanse occulte psychedelica als kers op satanistische taart.
Met nummers die titels dragen als Adolf Hippy, Polyester Placenta en Enlarge Your Panic geeft Mata het al weg: dit is niet voor tere zieltjes.
Facebook Astralway – Facebook Mata
